In een bepaalde rommelwinkel -waarmee ik niet wil zeggen dat ze niks dan rommel verkopen, maar wel dat je er goed kan rommelen- hebben ze ook een juwelenhoek. De mooiste stukken zijn -zacht- geprijsd, de rest is gewoon in een paar rieten mandjes gegooid met een kartonnetje erbij: “1€”.
Ik bekijk de juwelen altijd want ik vond er eens een paar mooie oorbellen voor dat zachte prijsje. Maar ook rommel ik altijd -voorzichtig met twee vingers- in die mandjes.
De eerste keer dat ik een AHA-moment had betrof het een hematieten ring, niet bepaald het model dat ik voor ogen heb, maar zo ene die ze aanprijzen voor de aarding (zoek maar eens op internet wat ze daarvoor durven vragen). De tweede keer, tijdens een 50% kortingperiode, vond ik nog iets dat ik vaag herkende maar het nog steeds niet kan thuisbrengen. Ze zitten allebei in mijn juwelencassette. En ik was er -zoals meestal bij een vondst- blij mee.
De voorbije dinsdag gingen we er spullen brengen die ik niet meer wil meenemen naar de rommelmarkt en we stapten de verkoopruimte ook nog eens binnen.
De ring trok mijn aandacht. Mooi model, dat wel, maar zwart, maar dan niet egaal. De vrouw -er is altijd zo iemand die er als de kippen bij is als ze denken dat je iets gevonden hebt- bekeek de ring tussen mijn vingers, over mijn schouders en ik was er redelijk zeker van dat ze hem zou vastgroebelen als ik hem neerlegde.
Dus bestudeerde ik die nog wat beter. Er stond precies wel iets in gestempeld maar goed zichtbaar was het niet. Ze liep weg. Ik gooide legde de ring weer in het mandje.
Vijf stappen verder draaide ik me om, nam dat ding er terug uit en probeerde die stempel te lezen. Er stond een “2” dat is zeker, maar de rest … Ik neem het risico en de ring mee naar huis.
Bij het eerste contact met zilverpoets ziet mijn watje er al volledig zwart uit.
En jawel -tadam- Madam Sjansaar heeft er een zilveren ring bij voor een prijske.
Ik heb geen vingers genoeg om ze allemaal ineens te dragen maar enige afwisseling kan ik wel aan.
Dat is een mooi gelukje! Of gelukje – je moet er ook oog voor hebben.
Ik ben er vrijwel zeker van dat daarbinnen nog meer schatten te vinden zijn, maar van porselein e.d. ken ik niks. Schilderijen weet ik enkel of ik ze mooi vind.
Ik zie wél dat er mensen komen kopen die alle linnen, katoenen en wollen kledij uit die rekken halen. 🙂
vaak loop ik een keer in de twee weken door een kringloop en daar kan ik me soms wel een uur rondneuzen voor wat ik noem een verrassing.
Wij gaan zo af en toe ook nog eens bij een Kringwinkel binnen, maar het grote plezier eraan is verdwenen.
Ze zijn -zo goed als- allemaal vernieuwd, het zijn sjieke winkels, winkelparadijzen en je vindt er eigenlijk nog spullen die je overal kan vinden. Neuzen zit er niet echt meer in.
We waren een poos geleden in die van Valkenswaard en dat was nog zo een ouwe rommelhangaar waar je met plezier in ronddwaalt. We bezochten die van Budel dan ook maar, maar neen, dat was ook zo een afgestofte.
Bij ons in de Walen kennen ze dat niet op die manier maar je vindt er wel van die winkels waar ze tweedehands en zo meer verkopen.
Deze waar ik het over heb bevindt zich in de Walen en ja, ik vind het plezant om er in rond te lopen, te kijken en te rommelen.
Jammer van de boeken, die zijn in het Frans en het aanbod aan Engelstalige en Nederlandstalige is eerder pover. Maar dat zijn de Franstalige bij ons in de Kringwinkel ook wel.
Wat een boffen.
Ik ben ook een liefhebber van zilveren ringen.
Niet alleen ringen, maar ik ben ook fan van oorbellen. 🙂
Ringen aan mijn vingers kan ik niet verdragen.
Binnen enkele maanden verhuist de kringwinkel naar een nieuwe lokatie. Ik kijk er al naar uit want er zal weer veel te ontdekken zijn.
Ik ben dat zo gewend dat ik ze mis als ik er geen draag.
De Kringwinkel van Roeselare? Die is/was toch nog niet zo lang nieuw? We waren er ooit, de eerste keer dat we bij KOERS passeerden.
Als die verhuisd wil ik er nog wel eens gaan kijken als we in de buurt zijn, zo een beetje snuisteren tussen de boeken en de blinkertjes. 😉
Dat zijn leuke vondsten.
Kleine beetjes blijdschap. 😉
Grabbelen in zoiets, altijd leuk en soms vind je iets.
‘…dus bestudeerde ik die nog wat beter…’ 🙂
😎🙂
Je ogen moeten op iets vallen, dat je aanspreekt.
Inderdaad.
Ik vind het eigenlijk wat eigenaardig. Net of het roept: “Hé, hier ben ik”. 🙂
Oh wow dat is nog eens een vondst ! Ik heb (helaas) maar 10 tien vingers, de ringendoos ligt vol en ik wissel graag. Dat gevoel van: YES een voltreffer is mij bekend 🙂
Echt hé.
Ik heb ook maar tien vingers en ik wissel ook af.
Zowat bij elke outfit wel een andere verzameling 🫣🫣🫣
Ach, ik combineer ze zelfs anders om thuis te zitten. 🙂
Ik ook hoor ! Zoiets hoort bij mij oorbellen ringen en in iets mindere mate kettingen
In mindere maten armbanden. 😉