Het is niet de eerste keer dat ik lees over mensen die echt op zoek gaan naar vakanties of uitjes waar geen kinderen rondlopen1. Ik kan daar inkomen.
In deze wereld is er eigenlijk niks meer voor volwassenen. Want waar je gaat, wat je ook doet, ze zijn er. En dan heb ik niks tegen die kinderen die zich gedragen maar er zijn er wel vaak die dat niet doen.
Ze moeten niet stilzitten, ze moeten niet zwijgen, maar dat hollen in musea en dat krijsen overal, ik zou er ook van weg vluchten.
Ga ik nu vakanties boeken of uitstappen plannen waar er geen kinderen zijn? Neen, dat doe ik niet. Of zo expliciet doe ik het niet.
Maar ik vind eigenlijk niet dat men mensen die het wél doen scheef moet gaan bekijken. En als kinderen constant rond mijn tafeltje in het restaurant gaan tikkertje spelen durf ik dus ook wel opmerken dat ze dat rond de tafel van hun ouders moeten gaan doen.
Anderzijds kan ik me geen wereld inbeelden zonder kinderen. Ze kunnen soms zo grappig en lief uit de hoek komen. En er zijn kinderfeestjes bij de vleet.
Maar soms moet je je toch wel eens kunnen afzonderen, zonder dat men direct met verwijtwoorden als “kinderhaters” gaat gooien.
“Het moet van twee kanten komen” zei men vroeger vaak en de laatste tijd zijn het vaak wel mensen zonder kinderen die water bij hun wijn moeten doen.
Uitgelichte afbeelding:Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
1 VRT NWS – url: https://vrtnws.be/p.Pq5yyKdQe
Wij hebben al wel een paar keer een ‘adults only’ geboekt. Wat is daar trouwens mis mee? Je moet mensen die persé geen kinderen willen om welke reden dan ook toch niet gaan ambeteren met jouw kinderen?
Wij hebben zelf ook een kind, én een kleinkind. Als we op restaurant gaan, gaat de kleine altijd mee. Leuk hoor, want het is een heel aangenaam en grappig kind. Maar wij zouden zo graag eens met zoon en schoondochter alleen uit eten gaan. Dan heb je toch andere gesprekken want als kleinzoon erbij is draait het toch meestal om hem, wat denkelijk wel normaal is.
Dat snap ik dus ook niet.
Zolang er meer dan keuze te over is waar kinderen wel welkom zijn, snap ik niet dat er iets op tegen zou zijn dat er plaatsen bestaan waar mensen zonder kinderen van alle gemakken willen en kunnen genieten.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat iedereen verplicht kindervakanties e.d. moet meemaken.
Wij hebben het nog niet bewust geboekt, omdat we meestal op vakantie gaan buiten de schoolvakanties, al wordt het moeilijk om met ze allemaal rekening te houden.
Ik ga er ook eens een logje aan wagen …
Mooi. Ik ben benieuwd. 🙂
Ik heb altijd met jongeren gewerkt, maar dat waren pubers. Op vakantie heb ik niet zo’n geduld met krijsende kleuters die nooit gecorrigeerd worden. Gisteren ging mijn kleinzoon met mij naar de Hema: voor mij een koffie, voor hem een sapje. Dan ben ik toch fier dat hij daar een halfuur rustig kan zitten, zonder druk te doen of luidruchtig te zijn.
Wij waren thuis met negen kinderen, maar lawaai of drukte in huis werd niet getolereerd. Dat wisten we goed. Wild doen mocht, maar dan buiten. En als we ergens op bezoek gingen of op school waren, dan moest je beleefd zijn, rustig en altijd met twee woorden spreken. Dat zat er stevig ingehamerd. Voor de rest waren de grenzen bij ons niet al te scherp en soepel.
Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: ik mis de jeugd. Bij mij mogen ze gerust een potje breken, ik kan veel verdragen. Nu 1 september nadert, voel ik die weemoed weer — het gemis van die jongeren. Ach ja, het is altijd wat.
Ik heb het niet voor krijsers en ik heb het niet voor kinderen die net doen of ik onzichtbaar ben als zij aan het rennen zijn en waarvan de ouders niet zeggen: “Pas toch op”. Net of de hele wereld moet wijken voor hun kroost.
Het is dan wel zo dat die meer opvallen dan de andere kinderen. 🙂
Mensen hebben groot gelijk als ze daar voor gaan.
Zelf val ik niet direct over kinderdrukte maar niet iedereen is verplicht bij ze te blijven.
En het scheelt natuurlijk hoevéél kinderen er op, bijvoorbeeld, een camping aanwezig zijn.
Als kinderen spelen, een volle speeltuin vol, heb ik geen probleem.
Op het ogenblik dat ze beginnen krijsen moet ik weg. Dat geluid snijdt als een slijpschijf door mijn hoofd.
Als ik ergens ben en er is één kind dat krijst blijf ik ook liever uit de buurt al is het dan wel te verdragen. Maar ik zal nog liever een drukbezette kassa nemen dan een korte rij met een krijser.
Als zowel volwassenen als kinderen zich gedragen heb ik er geen problemen mee. Goed gedragen is een must op iedere leeftijd. Soms zie je ouderen zich al nukkige kinderen gedragen.
Ach ja, ik las de voorbije week ook een artikel over hangouderen, ja.
Maar procentueel gezien is het verschil tussen krijsende kinderen en krijsende ouderen, wild rennende kinderen en wild rennende ouderen, een verhouding van 1/90?
Ouderen die rond mijn tafel in een restaurant kwamen katje tik spelen maakte ik nog niet mee.
Ik prijs mij gelukkig dat ik niet meer in de schoolvakanties zelf weg zou moeten. Nee, dagje hier en daar en dan buiten de kindermagneten. Onlangs nog een fraai museum bezocht in de buurt van Enkhuizen. Nauwelijks kinderen, en die er wel waren gedroegen zich voorbeeldig…Dat het ook anders kan beschreef ik al op 19-8 jl.
Och we vergeten zo snel dat we zelf ooit kinderen geweest zijn.
De kinderen van nu voelen zich wel vrijer dat klopt en maken vaker onderdeel uit van de volwassen wereld, maar wil ik dat wel? een wereld met allemaal kinderen als makke schaapjes die met opgeheven ´pootjes´ naar de volwassen en hun geboden luisteren, nee absoluut niet.
Jullie lezen het al hier zit een moeder, oma, die houdt van het rumoer en de levendigheid die kinderen maken.
Neen, ik ben nooit kind geweest. 🫤
Dat is erg ! Waarschijnlijk hadden wij thuis het goed als ‘rommel’ gezin. Mijn moeder was wel streng maar altijd veel gezelligheid in huis. Vriendjes en vriendinnetjes kwamen graag bij ons