Wizzewasjes

Gebubbeld

Auteur: ms (Page 1 of 277)

Sloveense wielrenners

… die goed rijden, zorgen mogelijk voor een nadeel.

    Ze zorgen er misschien voor dat je binnenkort in Slovenië ook van je stokken gereden wordt door pseudo-koereurs.

… die goed rijden, zorgen mogelijk voor een voordeel.

    Ze zorgen er misschien voor dat de vertaler van Google ook Sloveens gaat spreken. Tot nu toe is het behelpen met een geschreven versie van het gezegde.

Wat me er doet aan denken dat ik vorig jaar, bij die historie met die pastoor, misschien die vertaler had moeten aanzetten, dan had ik dat gesprek misschien kunnen volgen.

Alleen ja, gesproken zou zoiets dan weer een wat bizarre situatie opleveren.

Nutteloos dagelijks controlepunt

Ooit deed ik eens heel veel moeite om een agenda gesynchroniseerd te krijgen zodat zowel Luc als ik konden zien wat er op de planning stond, al heeft Luc ondertussen ook een android telefoon waardoor de gedeelde agenda ineens een heel stuk eenvoudiger werd.

Het werkte als een goed geolied machientje.

Nu? Nu staat die agenda te roesten, is leeg en blanco met hier en daar een uitzondering van een verjaardag of een herinnering dat ik moet checken of de maandelijkse betaling van de elektriciteit wel van de rekening is gehaald. Tja, sedert een voorval van 40 jaar geleden wantrouw ik domiciliëringen … nog altijd.

Oh ja … volgende zondag vermeld hij ook nog: “Einde zomertijd”. Dat is zeker van prioritair belang bij coronair nietsdoen.

Over verkleedpartijen gesproken

Fleece en Sweater waren niet enig in hun soort.

Door het woord “verkleedpartijen” in de reacties -met dank voor de voorzet- dacht ik ineens aan die andere keer, iets langer geleden.

Bij het begin van de zomer, toen ik begon met een zomerkleed of twee te passen, zag ik dat die zomen toch ongelooflijk creatief waren, in die mate dat ze met “teppes” hingen. Geloof me als ik zeg dat ik niet zou weten hoe je dat in verstaanbaar Nederlands moet gaan zetten … met pieken?

Ik probeerde Luc te overhalen die zomen recht af te spelden. Ik zou op een stoel staan, ik zou op de trap staan en hij dan door de trapleuning … Niks gekort, het kwam er niet van. Hij had bezwaren. Of had geen bezwaren, zei: “jaja” en deed het niet.

Waarom hij het niet zag zitten? Ik zou het niet weten. Groot was mijn verwondering toen hij vroeg of hij dat kleed niet kon aantrekken. Ik zag het al voor me … maar neen, dat kon niet. Daar kon hij nooit in. Of hij het dan niet voor zijn buik kon vasthouden … opperde hij, dan zou ik kunnen spelden.

“Een vrouw is wel iets anders geschapen” pareerde ik “dan krijg je die uithangers in omgekeerd effect”. Heb je al eens geprobeerd om dàt aan een man uit te leggen? Gelukkig was dat niet nodig, hij accepteerde mijn bondige uitleg ter zake.

Ik zocht even naar een rokzoommeter, maar voor die prijs koop ik me al een nieuw kleed. Neen, dat zou ik niet in huis halen, een paspop trouwens ook niet. Dat had Luc namelijk ook al geopperd.

Het is ons gelukt, zonder trap, zonder stoel en zonder mannen in vrouwenkleren. Ik heb namelijk wat aangedrongen en uiteindelijk heeft hij wat vogelepik op die zoom gespeeld. Het resultaat was geen echt rechte zoom maar het was wel bevredigend.

Toen we in september, in de nazomer, op vakantie vertrokken en te vroeg bij onze bestemming dreigden aan te komen, sprongen we nog even in de Kringwinkel van Aalst binnen. En wat stond daar? Jawel, jawel, jawel.

Een rokkenspuit, klein uitgevallen, dat wel. Maar dat heeft dan weer het voordeel dat het gemakkelijker op te bergen is en dat ik het, in geval van een minirok, nog op een verhoog kan zetten.

Funshopping en aanverwanten

De maatregelen verstrengen morgen. En omdat dat er zat aan te komen, had ik mijn bezorgdheid en wrevel al wat in een concept gegoten.

Dat ging zo:

Wij doen niet aan winkelen voor ons plezier, dat in deze tijden ineens “funshopping” blijkt te heten.

Maar wij willen wel plezier in het winkelen dat we wel -moeten- doen, dat betekent dus samen boodschappen doen.

En dan is het precies dat het enige dat ze lijken te viseren, want scholen mogen niet dicht, grote evenementen gaan door mits in acht name bla bla bla …

Dat er een wezenlijk verschil is tussen -noodzakelijk- boodschappen doen en het -plezant- door winkelstraten lopen lanterfanten lijkt niet door te dringen. Of misschien wel, misschien is het daar net zoals bij cafés en restaurants zo dat ze de lijn niet scherp kunnen tekenen en dat alle omzeilers toch weer een gat in de omheining gaan vinden.

En dan zijn het maar weer zij die niks hebben, waar ze nog gaan van afpakken.

Voorbarig gezaag dus.

Want wat blijkt nu? Het zijn nu precies die cafés en restaurants die in een storm terecht komen. Ik heb er niks mee, we gingen sowieso niet uit eten of terrasjes doen. Ik ken niemand die getroffen is, maar ergens heb ik weer de indruk dat de goeien met de slechten op één hoop gegooid worden.

Dat er uitbaters waren die het niet zo nauw namen met de maatregelen zal wel iedereen weten. Dat er uitbaters waren die alles op alles hebben gezet om het veilig te houden zal ook wel iedereen weten.

Zoals Luc het gisterenmorgen bij het ontbijt verwoordde: “Dat ze eens begonnen met overtreders écht te straffen in plaats van een verwittiging of een -te lage- boete. Die lachen daar namelijk om.

En één persoon knuffelen? Sedert één maart knuffel ik al maar één persoon meer want Zoneke en ik waren nooit knuffelig.

En wie gaat dàt controleren? Want laat me nog maar eens met de glazen rammelen.

Wat te denken van grootouders met meerdere kinderen waar het een zoete inval is van kinders en kleinkinders. Dat betekent mensen van verschillende leeftijdscategorieën en ook mensen met een risicojob die kriskras door elkaar hossen. En wat doen die, denk je, met hun schoonfamilie? Ze knuffelen niet? Probleem opgelost?

Zolang niet iedereen zijn gezond verstand gebruikt zal het fout gaan.

Zolang niet iedereen een beetje inboet, zullen er zijn die heel veel inboeten.

Een voldongen feit

Ik ga het niet verbloemen, het niet mooier maken dan het is, maar ik zou een erg somber mens zijn had ik niet bij tijd en wijle een kuur met Sint-Janskruid gedaan.

Dat het verleden daarin een grote rol heeft gespeeld hoeft zeker geen betoog, maar nu precies tijdens corona steekt dat dubbel en dik de kop op. Meestal pakte ik bij zwaarmoedige buien mijn sjakosj en zeg ik tegen Luc: “Kom we zijn weg”, nu zeg ik dat tegen Sint-Jan.

Wat gebeurt nu? Nu ineens kan ik geen Sint-Janskruidpillekes meer kopen in het Kruidvat -Nederlanders wacht nog even vooraleer in de pen te kruipen of op het toetsenbord te tokkelen- in België.

Nu is dat wel nog te verkrijgen bij het Kruidvat in Nederland, ik kan ze zelfs bestellen en ze daar ophalen … alleen mogen we voorlopig de Nederlandse grens niet over.

Ik heb nu Sint-Janstinctuur van Biover besteld en laten leveren. Dat komt dan wel op maandbasis op een goeie verviervoudiging van de prijs.

Een mens zou er somber van worden.

Prentjes p(l)akken

In een tijd van lang geleden kon je gewoon prentjes bij de logs zetten. Ze waren overal nogal vrij te nemen.

Maar ooit, in een helderziende bui, voorspelde ik dat het in de toekomst wel eens faliekant zou kunnen aflopen.

Dat deed het, ergens in 2017 -of was het 2018- toen ik een e-mail kreeg over een prentje dat al jaren op dit blog stond. Ik wist zelfs niet meer dat het er stond. En ja, ze waren geneigd me te vergeven, mits betaling natuurlijk.

Toen heb ik alle afbeeldingen van het blog gegooid en er enkel nog mijn eigen foto’s op gezet. Zo stond dat blog nogal rommelig met allemaal afbeeldingen van gebroken afbeeldingen.

Coronatijden met regen hebben me aan het werk gezet. Het was inderdaad werken. Ik doorliep het ganse blog en haalde alle lege er uit … tenminste dat hoop ik. Ik zal in de toekomst nog wel steekproeven doen ook.

Maar wat me opviel … wat een rommel op dit blog. Ik zwierde logs van vroeger -toen ik schreef om niet te moeten denken en waarvan ik zelf niet meer weet waar ik het over had- er af, ik gooide citaten van anderen -waar ik waarschijnlijk ooit iets aan had- er ook af. De meeste ervan zijn weg, die ene van Freek houd ik. Die is nog actueel.

Maar verder … wie interesseert het nu wat ik in mijn oninteressante leven uitvoer? En zeggen dat ik voor dat blog betaal omdat dat op zeker ogenblik mijn enige vriend was. Op zeker ogenblik? Is het dat dan nu niet meer … ach jong …

En wat doen we dan nu? Eigen foto’s die ik nog in voorraad heb bij oude logs zetten zeker. Wat doet een mens anders in tijden dat niks mag, niks kan en je je eigenlijk wat nutteloos voelt …

Mailen of bellen

Toen ik jaren geleden, voor de zaak, snel een antwoord wilde en dus even de telefoon greep werd me op zeker moment telkens gevraagd om een e-mail te zenden. Dat werd toen ineens courant.

Nu ik niet goed meer hoor moet je hemel en aarde verzetten om nog een e-mail-adres te vinden. Je moet telefoneren, zo willen zij dat.

Wel, dat lukt me over het algemeen wel maar soms gaat het niet goed, zeker niet als je bij een hulplijn terecht komt en de persoon in kwestie de microfoon te dicht bij zijn mond heeft. Het enige wat ik dan hoor is: “zzzzfffft zzzzfffft zzzffft” …

Is telefoneren daardoor nu echt een probleem? Op zich niet. Maar eigenlijk zit ik wel telkens op voorhand met de bedenking: “Als dat maar goed gaat”. Ik zou dus wel liever e-mailen. En dan heb je toch uiteindelijk nog een bewijs ook.

“Alles toegankelijker maken” noemt men dat.

Fleece en Sweater

Vele jaren geleden Heel veel jaren geleden had Zoneke een sweater, een grijze sweater, een zachte sweater, een ruime sweater, een aangename sweater. Kort gezegd: een grijze, zachte, ruime, aangename sweater. Sweater die ik voor één of andere reden meer aan mijn lijf hangen had dan hij.

Op een mooie weet-ik-niet-meer-wat-dag kreeg ik dan ook een sweater als geschenk. Hij leek op die van Zoneke, maar was niet zo ruim en niet zo zacht.

Toen ik breder werd, ging de sweater in een valies voor als ik ooit terug zou afvallen.

Vele jaren geleden kocht ik mij een grijze fleece en die fleece die ging zomaar efkes de vroegere sweater vervangen om uiteindelijk nog enkel bij de evenementen gedragen te worden.

Daarna belandde die fleece in mijn bak met wandelspullen.

Wat zien we nu? Die zijn daar uit. Ontsnapt? Maar neen, de sweater is uit de valies en de fleece uit de wandelbak en die horen nu bij de lamzakkleren samen met de trainingsbroeken die ik nu wel in de juiste maat kocht.

Die oude kon ik boven mijn hoofd dichtknopen.

En al wie nu denkt: “wat voor een belachelijk log is me dat” … Ge hebt gelijk. Maar in tijden van nood moet ge uzelf behelpen. Gebeurt er niets? Maak je niets mee? Dan moet je het zelf maar doen.

Zodoende, niet zo veel jaren geleden, eigenlijk gisteren bedacht ik bovenstaand log, haalde mijn getuigen te voorschijn, propte Luc in de fleece, trok zelf de sweater aan en we gingen over tot een fotosessie.

Gezweet dat we hebben, maar gezweet … Niet omdat het moeilijk was, oh neen, maar hier binnen met die winterspullen aan …

“Tel uw zegeningen” zeggen ze dan. Dat doe ik. Of is het geen zegening misschien dat ik in coronatijden opgesloten zit met een man die ik zo gek kan krijgen een fleece aan te trekken die als een tweede huid rond zijn lijf genepen zit.

Dat was effenaf een spannerke.

Freaky Friday

Dat was de titel van een opgenomen film.

Toen ik de samenvatting las, had ik er al mijn bedenkingen over. Een vrouw en haar dochter die op zeker moment in elkaars lichaam wakker worden? Dat is toch niet aan mij besteed?

Al zeg ik soms, op dagen dat Tinnitus het hoge woord voert, dat ik zou wensen dat Luc dat eens één dag zou meemaken, zou ik dat echt niet willen.

Niet dat ik veel van zulke dagen meemaak, dat Tinnitus zo overdadig aanwezig is dat hij al het andere overstemt, dat mijn hoofd op barsten staat, dat ik stijf sta van de stress, dat ik last krijg van die niesbuien en dat mijn tand, waar niets aan mankeert, pijn gaat doen. Ik had het vorige week één dag. De keer ervoor dateert van ergens tussen kerst en nieuwjaar.

Maar stel, stel je voor dat die wens zou uitkomen. Eén dag in een mensenleven moet Luc dan met Tinnitus leven. Maar wat voer ik dan een hele dag in zijn corpus uit? Ga ik op onderzoek naar geheime gedachten? Kom ik tot de bevinding dat hij minder -of meer- van mij houdt dan ik van hem?

Of ga ik gewoon een hele dag in bed liggen? Ik? Luc zijnde? Ik kan die man sowieso al niet in bed houden als hij wakker is.

Freaky Friday1? Ik zei: “neen”.

We hebben naar Hotshots!2 gekeken. Ook niet bepaald het genre van film dat ik zou verkiezen, maar hij ging niet op mijn systeem werken ook niet. Luc genoot ervan en het moet niet altijd mijn goesting zijn. Eerlijk gezegd, viel het me enorm mee.

“Hotshots! Part deux3” staat ook nog tussen de opnames. Maar dat is voor later eens.

1 Freaky Friday
2 Hotshots!
3 Hotshots!Part deux

Excuseer?

Excuses zijn een te gemakkelijk excuus geworden.

Vroeger leek het moeilijk om je te verontschuldigen als je iets fout deed.

Zit het internet er voor iets tussen? Twitter misschien?

Maar we krijgen in deze tijden slag om slinger -voor de niet-verstaanders: om de haverklap- excuses te lezen voor dingen die in een opwelling ergens werden gezegd of geschreven … of getwitterd.

Vroeger zei men dat men eerst eens moest nadenken alvorens iets te zeggen. Dat zou men bij Twitter ook misschien in overweging kunnen nemen.

Maar de excuses van tegenwoordig zijn, in mijn ogen, geen excuses. Ze zijn een voorgekauwd standaard zinneke met als enige doel zichzelf in een beter daglicht te zetten.

“We wilden niemand kwaad berokkenen en het spijt ons dat we mensen gekwetst hebben” is zowat de meest voorkomende trend.

Zoals ik al eerder aanhaalde, denk ik daar nogal strak het mijne van.

Vergeven is een recht, geen plicht en kan zeker niet opgelegd worden.

Mening die blijkbaar zo verkeerd nog niet is. In wel doordachte en wel overwogen argumenten legt klinisch psycholoog Chayenne De Groote1, die vorig academiejaar haar masterproef aan de UGent aan verontschuldigingen wijdde, het beter uit dan ik het ooit kan zeggen.

In mijn ogen zijn de excuses van nu zowat als een brandend stekske bij de gazet houden, die gaat branden en de gordijnen aansteekt en als het kot afgebrand is je excuseren en het stekske uitblazen.

1 Het Nieuwsblad

Page 1 of 277

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén