Wizzewasjes

Niet te zot uit ons kot

Auteur: ms (Page 1 of 268)

Het schuldgevoel

En daar hebben we de ergerlijke uitspraak weer!

Telkens er iets niet gaat of niet draait zoals men wil, moet men de schuld bij iedereen leggen. Of we moeten met zijn allen …

Nu de coronazaken niet gaan zoals men ze zou verhopen, is dat weer ons aller schuld.

Dan krijg je in de krant te lezen:

“Het zal de schuld zijn van ons allemaal. …”

Wel, ik steiger! Ik ben de idioot die zelfs nog niet doet wat mag, ik ben diegene die in geen enkele bubbel van 15 lijk te passen, ik ben diegene die met een buff gaat wandelen om die snel op te zetten als we anderen ontmoeten, de enige uitspatting tot nu toe, die dan nog toegelaten was, was de boekenmarkt van vorige zondag.

En patat! Je krijgt het verwijt op je talloor.

Ik ga niet zeggen wat ik nog meer wou zeggen. Ik zal wel binnenskamers mopperen als er weer een uit de hand gelopen feestje de gazet haalt.

Maar stop met schuldgevoelens aan te praten aan mensen die we eerder slachtoffer zouden kunnen noemen maar het vertikken om zich daarbij neer te leggen. Maar zij zijn zeker de schuldigen niet!

Het Nieuwsblad

Op oorlogspad

Met een rooie kop en een rode halsuitsnijding die gisteren voor het eerst pijnlijk aanvoelde heb ik een tijdelijk blijvende herinnering aan een mooie zondag.

Die zondag was niet zo mooi begonnen, want na het opstellen van het kraam in korte mouwen, vond ik de wind wat zuur en trok een vestje aan.

Na de middag pas trok ik het weer uit, om dan enkele uren later Luc te horen zeggen: “Je zal mogen smeren vanavond”.

En dan vroeg ik me af … Ik liep toch al meer in de blakke zon als we gingen wandelen? Aha! Maar toen had ik steeds de buff rond mijn hals voor het geval dat er zich onderweg één of ander voorval voordeed waarbij ik mondbescherming aangewezen zou vinden. Op de boekenmarkt niet. Ik had het masker.

Mijn voorhoofd? Op wandel zit je niet steeds in dezelfde richting geposteerd natuurlijk.

Ik ben in elk geval vorige maandag wezen wandelen met buff én wandelhoed en verder smeer, smeer, smeer en smeer ik.

BMI vs/= L

Raar maar waar. Of misschien vinden anderen dat logisch, ik niet zo zeer.

Weet je dat je met een gezond BMI nog steeds een maat L moet bestellen?

Terwijl ik tijdens de evenementen een maat M aan kon, ben ik nu toch blij dat ik de tabel volgde en de L bestelde.

Had ik kleiner besteld was het een spannertje geworden.

Le bal masqué

Ja! Ja! Hoera!

De boekenmarkt ging weer door.

Ondanks enige twijfel had ik voor geen geld ter wereld verstek willen laten gaan.

Binnen kon en mocht het niet. Buiten op de speelplaats wel. Het was goed geregeld en we hielden het droog.

Ondanks de wandelingen van de voorbije weken, voelde dit eindelijk aan als écht eens buiten komen.

Het deed deugd, het voelde vertrouwd, maar om het nu terug als “normaal” te bezien is een stap te ver. Daar herinnerden de mondmaskers ons wel aan.

Gewonnen! Of toch niet …

Ik speelde mee met een kwis. Ik won, maar eigenlijk toch niet, want uit de winnaars werd dé winnaar getrokken. De andere, niet-winnende, winnaars krijgen een troostprijs.

Die troostprijs is een tegoed van 5€ te besteden bij een aankoop van minimum 49,99€ en betreft iets dat ik niet nodig heb, maar eventueel wel aan iemand anders kado zou kunnen doen.

Ik ga mijn prijs niet verzilveren. Als ik al een kado aan iemand zou willen geven betaal ik met plezier die 5€ ook nog wel. Dan kan ik tenminste zeggen dat het van mij komt.

Ik speelde ook nog voor iets anders. Daar kan ik een cheque ter waarde van 500€ winnen, ook te besteden bij iets of wat dat op hun lijstje staat. Mogelijk vind ik op die lijst wel iets ter waarde van 500€.

Misschien moet ik er wel 1.000 neertellen vooraleer ik die 500 kan krijgen.

Maar om dat te weten moet ik eerst nog winnen … en daarna nog bij de winnende winnaars horen.

Even halte op de lange baan

Gemakkelijk vanaf gemaakt? Mogelijk. Geen zin om weg te gooien? ‘k Zou het niet weten. Te lui om na te denken? Zeg komaan, het is zaterdag.

Gaan slapen zonder geplande post is geen optie, dan maalt dat ‘s nachts in mijn dromen, word ik wakker met een idee, heb ik geen papier of pen bij de hand, ben ik dat ‘s morgens vergeten en niet goed gezind.

Een ouder concept en ik moest al laag gaan tasten in het vat. Net zoals bij het water is de stand momenteel aan de lage kant.

Ondertussen draai ik me nog eens om! Oei neen, zeven uur? Ik ben waarschijnlijk ergens de slaaprestanten uit mijn ogen aan het wassen

Ik moet nog wat vertellen
Iets over de lange baan
Een koker te herstellen
Drie maand later, zeg komaan

Want die koker was om zeep
Zijn bodem was naar de maan
Daarvoor gebruik je ducttape (volgens Luc)
Dat heb ik toen maar gedaan

[© ms – 27 januari 2020]

Na die “ja”

Lucs telefoon belde dinsdag en zoals naar goede gewoonte lag het ding gewoon bij zijn laptop maar hijzelf dus niet.

Met het oog op mogelijk nieuws over zijn tante nam ik op.

“Maria?” zei een vragende stem. “Ja” zei ik en vreesde dat het inderdaad over de tante zou gaan.

Maar de stem haperde even en sprak niet onmiddellijk verder.

“Bij wie ben ik?” vroeg de ze uiteindelijk. Daar antwoord ik -naar oude gewoonte- niet op met een antwoord maar met de wedervraag: “Bij wie moet U zijn?”

“Bij Nadia” zei ze en herhaalde nogal nadrukkelijk en bruut “Na-dí-à“.

“U bent verkeerd verbonden” zei ik nuffig, maar ik voelde me eerder sullig.

Rouwen in coronatijden

Het eerste concept dateert van vóór de epidemie, het verdriet, waarover sprake, ook.

Het valt ook niet onder de logs die ik bedoelde bij de geschoven postjes. Waarom het niet werd gepost? Het was niet mijn verdriet, of toch wel. Het overkwam ons niet, of toch wel.

Het besef dat je iemand die verdrietig is niet kan helpen, omdat ze elke poging afblokken …

verdriet is
hoe kwetsbaar een mens is
als niemand het ziet
een mens is alleen met al zijn verdriet

[© ms – 1 maart 2020]

Maar op een vrijdag tijdens de lockdown kregen we het telefoontje dat ons vertelde dat mijn nonkel het niet meer zag zitten en euthanasie overwoog om de dinsdag daarop te vernemen dat die euthanasie die morgen was uitgevoerd. De dienst kon doorgaan in aanwezigheid van 15 personen, dat was één persoon per betrokken gezin.

Ik ging niet. Ik die al onzeker geworden ben om auto te rijden door dat slechte horen en dan aan de andere kant van Brussel, op mijn eentje en dat op het ogenblik dat de epidemie op zijn hevigste huishield …

De beslissing was de mijne en als ik er nu op terugkijk heb ik een vaag gevoel van een slecht geweten, een soort schuldgevoel tegenover mijn tante … al weet ik, dank zij mijn redelijker redenerende ik, dat dat helemaal niet nodig is.

Vorige vrijdag kwam het telefoontje dat Lucs tante was gevallen en in haar val de staande klok over zich heen had getrokken. Ze was in een coma beland en ontwaakte niet. Op zondag kwam de sms dat men binnen enkele dagen de beademing zou stopzetten.

Gisteren kwam het telefoontje …

Hoeveel mensen er niet in de kerk zullen kunnen is niet te voorspellen, het gaat namelijk om twee grote families. En wat de koffietafel achteraf betreft, als er iemand afzegt kan Luc gaan – tegen de Nederlandse grens.

Wat denk je? Wat zou jij doen?

Schoon weer tijdens lockdown, wel jà …

Ook opgevallen?

Toen we verplicht in lockdown waren kwam de zomer vroegtijdig zijn opwachting maken. Sedert we terug op stap kunnen, vertikt die zomer het.

Het weerbericht dreigt alle dagen met regen. De lucht is grijs en grauw.

Wat ook waar is … de regen is verwaarloosbaar, vraag dat maar aan de basilicum en de vlinderstruik.

Mijn nieuwe wandelshorts liggen vertrekkensklaar, maar ik stap trap er niet in.

Want ik weet het hè, ik weet dat, wanneer we ook maar zouden aandurven om te gaan wandelen, we zouden douchen met ons kleren aan!

Het maandaggevoel

Eigenlijk is het eerder een zondagavondgevoel. Je hebt dat op een zondagavond na een zalig weekend en je hebt geen zin om op maandag terug naar dat ellendige werk te gaan.

Die tijd ligt lang achter mij. Eerst kwam de zaak, later kwamen daar de evenementen bij, nog later ons pensioen.

Waarom heb ik nu zo goed als alle dagen, dat vervelend maandaggevoel?u

Dan gaat het zo: we kijken TV, het programma is gedaan en het gevoel overvalt mij en het duurt toch enkele seconden eer mijn nikkel valt en ik mijn hersens tot de orde roep.

Is het nu echt het maandaggevoel? Want soms heb ik eerder de indruk dat ik op het punt sta iets te vergeten. Of hoort dat nu ook bij het ouder worden?

Page 1 of 268

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén