Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Auteur: ms (Page 1 of 226)

Jacht op de panda

Sedert enkele dagen krijg ik bij Flickr de melding dat ergens vandaag mijn account niet bereikbaar zal zijn wegens werken en dat gedurende 12 uren. Daarna komt alles terug behalve enkele mogelijkheden.

Ik houd mijn hart vast. Niet omdat ik vrees dat het niet goed komt. Maar omdat ik vrees dat het wéér een heel gedoe zal worden eer het goed komt.

Ik vind Flickr heel gemakkelijk om mee te werken en ach ja, soms krijg ik ook wel eens een pagina die niet laadt. Maar daar hebben ze een oplossing voor. Dan laten ze de panda los.

Ik houd wel van dieren, van panda’s dus ook, maar ik hoop maar dat ik niet met hele dagen met dat beest ga opgescheept zitten.

Voor op reis

Nu we tot onze grote tevredenheid kunnen zeggen dat zo goed als elke ruimte in huis over een eigen thermometer beschikt, verbaasde het me toen Luc vorige week in de Kringwinkel het exemplaar links ter hand nam en de mening toegedaan was dat het wel eens handig kon zijn om ook op vakantie te kunnen zien hoe warm het er is.

Ik daarentegen was een andere mening toegedaan. Ik voel eigenlijk altijd wel of het warm genoeg is en dat zonder thermometer. Ik vroeg me luidop af of hij soms overwoog om toch maar naar een grotere camionette uit te kijken.

Hij grinnikte.

Even later liep hij tussen de beebiespullen.

Op dat ogenblik had ik kunnen weten dat er nog wat zat aan te komen.

Hij draaide zich om, toonde me het exemplaar hier rechts en vroeg: “En deze? Voor in het zwembad?”

Ik antwoordde niet. Deze keer was ik namelijk zeker dat het voor de zwans was.

Een houtje

Voor de zoveelste keer bekeek ik de stapel dozen die we net uit de auto hadden geplukt en voor de zoveelste keer zei ik dat we werk moeten maken van een andere auto, een stationwagen of een kleine camionette of zo.

De buurvrouw wist te vertellen dat zij een comfortauto hadden en dat ze daar wel 16 bananendozen in meegebracht had. Bovendien had die auto zijn koffer niet zo laag bij de grond en dat was beter voor de rug.

“Hout vast houden” zei ik, terwijl ik bij gebrek aan hout mijn hoofd maar vastgreep “maar over mijn rug heb ik geen klagen”.

Die avond, bij het inladen, schoten de vlammen van het verschot door mijn rug. Een dag later was dat wel al terug vergeten.

Ik heb één troost. Ik heb tenminste geen houten kop.

Een echte kenner

Zo van tijd tot tijd bekijk ik de aanbiedingen op 2dehands en Marktplaats. Dan ben ik niet echt op zoek, maar wil ik eerder kijken welke ornamenten ik best bij de nieuwe oude kasten vind staan. Kopen doe ik ze niet. Dat doe ik liever in een Kringwinkel waar ze ook wel degelijk degelijke oudere dingen staan hebben.

Plots hield ik mijn adem in bij het zien van … Daarna dacht ik: “Wel verdorie”. Toen ik dat luidop herhaalde terwijl ik rechtsprong vroeg Luc: “Zeg, wa krijgde gij nu?” Ik opende de kast met de dingetjes voor Halloween en Pasen en nog zo ‘t één en ‘t ander en vroeg: “Wist jij dat dit hier waarde heeft?” en stak het vaaske ophoog. Ik moest het antwoord niet afwachten. Ik zag het aan de manier waarop hij me bekeek of ik compleet maf was.

Het vaaske staat, omdat het geel is, bij de spullen voor Pasen. Ik vind het gewoon een schattig en vrolijk vazeke zonder pretentie.

Maar wat mij had doen schrikken waren geen vaaskes. Het waren een soort van cache-pots. Ik ging toch efkens googelen op “Céramique de Bruxelles” en vond het dessin van het vaaske terug op allerlei dingen in allerlei vormen. Een kavel die afgelopen was1 leerde me dat zo een cache-pot verkocht was voor 38€.

Ik ga het vaaske niet verkopen. Maar het staat ook niet meer bij de halloween- en paasspullen. Het heeft nu de plaats ingenomen van een schaaltje dat nu wel bij in de kast staat.

Art Deco allee … en dan denk ik aan al die keren dat ik het afwaste omdat ik dacht dat de verkleuringen op de groene bladeren van de ouderdom waren.

1 Catawiki

De 7 à 12 werken van …

Toen Luc in het foldertje van de Lidl iets zag dat hij wel zou willen besloten we daar gisteren om te rijden. Het ziet er in de nabije toekomst namelijk niet zo goed uit wat werken tussen ons en de Lidl betreft. Volgende week wordt de spoorwegovergang afgesloten1.

Bovendien worden er volgende donderdag en vrijdag de bomen gerooid2. Neem daar dan nog bij dat Luc wist te vertellen dat er ook werken voorzien waren in de wijk. Daarvoor zagen we de borden al klaar staan en waren de aftekeningen op de wegbedekking al aangebracht.

We reden voorbij onze Colruyt die er eerder als een containerpark uitzag en er nogal bewerkt bij stond.

(Lees verder onder de foto)

In de Lidl wist de kassierster ons te vertellen dat ze ook aan uitbreiding dachten. Maar daar zouden ze nog wat mee wachten, niet tot Sint Juttemis maar toch ergens in een toekomst die bepaald werd met een handgebaar. Wachten ze op de Colruyt?

Over Colruyt gesproken. Nu de onze dicht is hebben wij de keuze: Tienen, Sint-Truiden of Hannut. Ik verkies de laatste en het is ook de meest logische als we van de Lidl vertrekken.

Onderweg zagen we de werken voor Plopsaqua. Ze zijn er dus aan begonnen tijdens onze vakantie3.

(Lees verder onder de foto’s)

Al die werken! Een mens wordt er moe van.

Dan denk je van thuis op je gemakske te zitten … zijn ze daar buiten toch ook zo druk in de weer.

1 Het Laatste Nieuws
2 Het Laatste Nieuws
3 Het Nieuwsblad

Notaris van dringende zaken

De notaris die dacht ons vervroegd uit vakantie in Schotland te doen terugkeren heeft weer toegeslagen. Hij ondernam een poging om ons te overtuigen onze vakantie vroegtijdig af te breken.

He eerste telefoontje kwam in het geraas van de Nordschleife. Het tweede een klein uurtje later in de supermarkt. Dat zijn nu niet direct de ideale locaties om een telefoon van een onbekende beller te nemen.

Later zochten wij het nummer op en kregen een paar rare resultaten zoals Las Vegas en China. We zetten het nummer op de zwarte lijst. Opgelost, zo dachten we.

De volgende dag, op Lucs verjaardag, belde zijn zus. De notaris had haar gebeld omdat Luc niet te bereiken was. Ze bleef maar doorgaan dat de notaris had aangedrongen op de dringendheid van de situatie en ze bleef maar zeggen dat die notaris haar dan ging blijven lastig vallen. Want die papieren moesten zéker die week getekend worden. Maar Luc was niet te vermurwen. Wij waren op vakantie en hij zou de notaris wel contacteren als we thuis waren. Geen dag vroeger.

Wij kunnen ons niet voorstellen dat, waar het over gaat, slechts rond de vijfde mei aan die notaris werd voorgelegd, zeker niet aangezien we al op 8 december vernamen dat het er zat aan te komen. Dat wil, volgens mij, weeral zeggen dat ze alles op zijn beloop hebben gelaten en het laatste ogenblik hebben afgewacht.

Luc mailde de notaris zeggende dat hij zou proberen een voor vrijdag gemaakte afspraak op een ander moment te laten plaatsvinden zodat hij even kon gaan tekenen. De reactie luidde:

Geachte,

In het belang van alle partijen hebben we de zaak zo spoedig mogelijk willen laten doorgaan …

Zo spoedig mogelijk? Als het in hun kraam paste waarschijnlijk. En zeggen dat we normaal gezien, zonder Brexitkuren, nog tot de 14de in de U.K. hadden gezeten.

Die vrijdag na onze thuiskomst reden we dan maar speciaal naar tegen de Nederlandse grens en terug voor een handtekening die geen vijf minuten duurde en dat op een dag die getekend was door hevige buien.

De kiekens

Ondanks alle slechte Wettervorhersagen hadden we de hele vakantie alle sjaans van de wereld. Enkel de dag dat we vertrokken en we nog eens een wandeling rond het maar van Maria Laach wilden maken viel letterlijk in het water.

Nu ja, we stopten er toch, bekeken het eens en gingen tot aan het maar en bekeken het eens. Onderweg dacht ik, bij het zien van een rijdend kiekenkot:

Als je dàt denkt, ben je dan al geen kieken?

(Lees verder onder de foto)


Meer foto’s

En dan wil ik er iets over schrijven en blijkt het toch uit een liedje te komen van de “Comedian Harmonists“.

Of het nu de die paterkes zelf zijn of niet, iemand in die abdij is toch beter op de hoogte van de vrolijke deuntjes dan ik.

De Nürburgring

En weer moest ik het opzoeken … Het was 1970, 13-14-15 mei om juist te zijn. We gingen toen op een driedaagse schoolreis langs de boorden van de Rijn.

Veel herinner ik me niet meer van. We deden Koblenz aan, dat weet ik nog. En op een ochtend zag het eigeel groen, dat weet ik ook nog. En dat ik ontgoocheld was dat de bus niet stopte aan de Loreley1 vond ik hoogst verwonderlijk.

Wat ik ook nog weet, zonder visuele herinnering echter, is dat we met de bus over de Nürburgring reden.

Na ons laatste verblijf daar in de buurt, kan ik me dat heel erg slecht inbeelden al vond ik nog steeds verwijzingen naar ticketverkoop voor bustoeren.

Waarom ik dat slecht kan inbeelden? Het is me daar wat op die Nürburgring. Eerst had Luc gezegd dat we daar niet naartoe hoefden, als het van hem afhing. Maar die ene ochtend opperde hij toch om eens die Nordschleife te gaan zoeken en kijken. Daar bleef het niet bij. Hij wou achteraf toch ook eens het Nürburgcentrum zelf bezoeken ook.

Eens dààr kon ik hem er haast niet meer wegkrijgen. Ik stelde voor dat hij zelf eens op die Nürburgring zou gaan rijden, dat weigerde hij. Hij zei: “Als je die ziet vlammen en dan ik daartussen aan 40 per uur.”

Misschien moeten we gewoon uitkijken of hij niet eens met een ervaren racer mee kan. Voor mij hoeft het niet. Ik houd mijn ontbijt graag waar het hoort en dat is niet op mijn schoot.


Meer foto’s

1 Wikipedia

Ja lap!²

Zoals ik vorige keer al zei, mag ik niks beginnen gebruiken of artikels duiken op waarin te lezen valt hoe slecht ik bezig ben1.

Sedert ik ontdekte dat men honing met kaneel aanraadde als middel tegen maagkwalen, eet ik elke dag honing bij het ontbijt. Of ik smeer het op de boterham of ik neem het met een lepeltje.

Het is niet dat ik met al die artikels ga rekening houden, het is gewoon het feit dat ik het meer dan beu ben, maar dan echt meer dan beu, om steeds te lezen te krijgen dat ik blijkbaar alles verkeerd doe, dat ik blijkbaar geen verstand van leven hen. Kotsbeu in de zeventwintigste graad!


Foto’s van Booser Doppelmaartour

1 Het Nieuwsblad

Luc en de bergop

Dat Luc het niet zo begrepen heeft op bergop, vertelden we al meer. Met bergop bedoelen we dan niet de bergop die je hier in onze Lage Landen tegenkomt maar klimmetjes met een zeker percentage.

Soms moppert hij, soms steigert hij, soms dreigt hij … dat hij terugkeert … naar beneden. Ik kan hem niet dwingen om een berg of een heuvel of een verhoging op te lopen als hij dat niet wil, hij kan me niet verbieden dat wel te doen als ik dat wel wil. Daarover zijn we akkoord, maar het gebeurde nog nooit dat we elk onze eigen weg gingen.

Een keer heb ik hem zijn zin gegeven en dat was toen we de Goatfell1 opgingen. We wisten daar dat het de laatste honderd meter meer klimmen dan wandelen zou worden. De hele weg had hij al lopen zeggen dat hij daarboven écht niet dood wou gaan. En die laatste honderd meters -jawel dat stukje dat op de foto bij het betreffende berichtje staat- deden we niet.

Achteraf gezien zou ik er spijt van hebben, ware het niet dat ik niet doe aan spijt achteraf. De beslissing om te stoppen is op dat ogenblik genomen en van hier uit achter mijn pc is het gemakkelijk zeggen dat ik had door moeten gaan.

Goed, Luc en de percentages dus. Meestal lijdt hij in stilte.

Nu had ik aangegeven dat ik de Hohe Acht2 op wilde, ik wou die Kaiser Wilhelm Turm zien en er op gaan.

We zagen de hoebel al in het landschap liggen. “Daar ga ik niet op” zei Luc.

Een paar dagen later zei hij: “Die Hohe Acht is zo erg nog niet”. Hij keek naar een doorsnede3 die zacht glooiend was. Wat ik niet zei was dat de proporties niet klopten. De breedte was niet reëel t.o.v. de hoogte, dat zag je zo als je door het venster keek.

En ja, hij bleef achter, keek wat bozig. Eigenlijk meer met een gezicht van: “Wat doe ik mezelf weer aan”.

Eens boven wist hij te vertellen dat hij daar, bij dat ene punt, op het punt had gestaan om terug naar de auto te lopen. Ik troostte hem en zei dat hij toch niet hoger kon aangezien de Hohe Acht het hoogste punt van de Eifel is en dat hij indertijd toch bijna op de Goatfell geraakt was.

Daarna liep het pad steil naar beneden. “Dat is om ons straks terug die berg op te sturen” zei Luc. “Maar dat doe ik niet” verwittigde hij.

En toen misten we een afslag en zagen de drukke verkeersader -wat heet druk in de Eifel- al liggen. We moesten op onze stappen terug. Luc had visioenen van paden die terug naar de hoogte voerden, maar gelukkig vonden we al snel de juiste kruising terug.

Bij de auto aangekomen wist hij te vertellen dat het toch een mooie wandeling was. Dat is meestal wel de samenvatting die Luc geeft van een wandeling waarvan je zou denken dat hij de hele weg lopen balen heeft.


Meer foto’s

De kopafbeelding is een foto genomen vanaf de burg van Nürburg.

1 Wikipedia
2 Eifelinfo
3 Routeyou

Page 1 of 226

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén