Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Auteur: ms (Page 1 of 195)

De zomer

Toen we in de winter wilden wandelen kon dat niet omwille van Lucs voet.

In het voorjaar gingen we wel een paar keer op trot. Niets om over naar huis te schrijven, de tochten waren niet van de langste.

Maar nu ligt het weer helemaal stil. Het is te warm.

In die mate dat ik het over de wandelingen op vakantie had en Luc zei: “Welke wandelingen, we hebben er nog niets aan dood gedaan”. En daar zit toch een zekere vrees in.

We gingen deze keer zeker niet voor de Goatfell. Het is veel te toeristisch in de zomer. Als we het ooit al doen zal het eens in een vroege lente zijn.

Het is nog altijd geen hittegolf, zeggen ze. Er zijn een paar regels aan die hittegolf1, namelijk:

  • Vijf opeenvolgende dagen tenminste 25°.
  • Drie van die vijf dagen boven de 30°.
  • En dat moet in Ukkel worden opgemeten, in een weerhut op 1,5m boven de grond.

Zegt Luc knorrig dat het in Blankenberge bij manier van spreken 40° kan worden en in Ukkel 20° en dan is het geen hittegolf.

“Dat is een overdrijving” zegt hij.

“Lichtjes maar” vervolgt hij.

In elk geval zijn ze momenteel al tarwe aan het oogsten en al blijkt dat normaal voor eind juli, we waren gisteren nog altijd maar de zeventiende.

Al bij al klagen we niet over de zomer. Alleen hopen we op iets koelere temperaturen op vakantie.

1 De Standaard

Koud en warm in één slag

Gisteren dartelde ik fris en vrolijk naar beneden om aan de dag te beginnen. Ik wist wat ik wou doen. Ik wist wat ik zou doen. Ik wist wat ik zeker niet ging doen. Ik wou namelijk gewoon thuis blijven en één en ander bijwerken.

Toen kwam de postbode. Er was één brief en die was al meteen raak. Ik verschoot me halfdood, de andere helft ging aan het bibberen en beven.

In die brief stond dat, omwille van een vermoeden van fraude, mijn visakaart geblokkeerd was. Ik moest maar even bellen voor meer informatie.

Om een lang verhaal kort te maken, na het menu doorlopen te hebben vroeg men mij om te wachten en dat deed ik … vreselijk lang.

Ondertussen raakte Luc niet op de kaartgegevens en ik kreeg de kouw seskes, ik duwde de telefoon af en ging kijken via de app. Er was niets te zien.

Ik belde terug en om een lang verhaal kort … je weet wel.

“Ben je wel zeker dat die brief echt is?” vroeg Luc. Wat ga je doen als ze je kaartnummer vragen? vroeg Luc. Dat hadden ze al, dat stond in de brief. Maar zij … zij vroegen niks. Ik wachtte.

“Wat als het fraudeurs zijn?” vroeg Luc. “Ik ga de bank bellen” zei Luc. Maar daar geraakte hij niet binnen want je moet er een code ingeven.

Ondertussen had ik al geen kouw seskes meer, maar liep het zweet van errezze in mijn ogen. Ik duwde de telefoon af en belde zelf naar het nummer van ons kantoor.

“Kan je deze namiddag langskomen?” vroeg ons kantoor. Dat konden we.

En dan is het precies om dood te vallen. Die bellen dat nummer en hebben onmiddellijk verbinding.

En ja, daar hadden vlerken met lange vingers met hun vuile fikken aan die kaart gezeten, drie keer dan nog wel.

Ik krijg een andere kaart. Deze mocht vernietigd worden. Het bedrag zou er wel af gaan, maar dat ging wel teruggestort worden. Ik moest me geen zorgen maken.

Neen? Die kaart wordt enkel gebruikt voor internetaankopen, eens een tankbeurt tussenin en verder als veiligheid voor op vakantie. Met onze eerste ervaring op Engelse bodem in gedachten heb ik toch liever een visakaart bij de hand.

Nu afwachten:

  • Geraakt die kaart op tijd hier? Waarschijnlijk wel, maar ik mag toch eens dramatisch uit de hoek komen.
  • Gaat dat bedrag dat er af gaat er terug opstaan vóór ons vertrek? Want zie je, door al dat gedoe heb ik niet gevraagd over welk bedrag het juist gaat.

De errezze en de kouw seskes zijn weg. Wat bleef was woede.

Heb ik nu van kolère met de deuren gegooid, zoals ik vroeger zou gedaan hebben? Bah neen, dat doe ik niet meer.

De vier tonnen

Sedert vorige dinsdag staan hier vier tonnetjes op het koerke … open. Ze wachten op regen.

Ons regenwatervat heeft het wel lang uitgehouden maar nu is de bodem in zicht. We wilden een tweede vat onder de dakgootafloop in de hoek naast de keukendeur. Dat geeft een paar problemen. Die nis is niet diep genoeg, er zit een trede in die nis en het vat zou gedeeltelijk in de doorgang komen te staan.

In de kelder stonden de vier tonnetjes. Vorige dinsdag haalde ik ze naar boven. Er werd regen beloofd dus deed ik er zelfs het kelderstof niet af. We waren dan wel niet thuis, maar de regen heeft ons niet nodig om tonnetjes te vullen.

Er viel regen, een paar druppeltjes.

Nu gisteravond was er kans op onweer. De tonnetjes wachtten met hun monden wijd open. Ze zijn uitgedroogd.

Krëfel

Het bezoek had zichzelf uitgenodigd. We hadden er niets op tegen, daar niet van, maar de uitnodiging was niet van ons uitgegaan en was een gevolg van de bloemende bloesems in deze contreien die ze wel eens wilden zien en waarvoor ze dan maar beslisten dat ze er aan kwamen.

De stemming zat er direct goed in toen de eerste vraag luidde: “Hoe? Hebben jullie nog geen flatscreen?” Euh neen, waarom zouden we zolang onze TV het doet.

Nu de bloesems al in appelen en peren zijn veranderd, vraag ik me af waarom we geen flatscreen kochten in de aanloop naar het WK voetbal. Dan hadden we er nu ene gratis gehad.

Krëfel had dat namelijk beloofd: als de Duivels meer dan 15 keer zouden scoren zouden ze alle -in de aanloop naar het WK- aangekochte TV’s terugbetalen1. Al is gratis niet helemaal gratis en is terugbetalen niet helemaal terugbetalen. Gratis is een terugbetaling met tegoedbonnen voor aankopen bij Krëfel.

Wat we daar allemaal hadden kunnen voor aanschaffen dat we net zo min nodig hadden als een flatscreen TV … je moest eens weten!

En ja, Krëfel heeft het aan zijn been! Al hadden ze er zich blijkbaar voor verzekerd2.

1 Het Nieuwsblad
2 Het Laatste Nieuws

Allemaal boeken

Jarenlang heb ik het karweitje voor me uitgeschoven. Maar dan echt jarenlang.

Het begon al toen ik jong was. Mijn moeder kon er zo erg over klagen dat ik altijd met mijn neus in de boeken zat dat ze het dan ook deed, tegen iedereen en alleman. Het gevolg was dat er meerderen, die zich geen weg meer wisten met boeken die ze niet meer wilden, die bij ons kwamen deponeren. Ik had een probleem want ik had geen plaats of ruimte om ze op te slaan op de kamer die ik met mijn zus moest delen.

Uiteindelijk verzamelde ik ze in dozen, stapelde ze in de schouw waar geen stoof in stond en breidde er een overtrek voor.

Eens getrouwd bracht de onderpastoor nog eens een doos bij mijn moeder omdat ik zo graag las, waar ze enkele boeken uithaalde die -zoals ze zei- haar zouden interesseren. Het is lachwekkend om zeggen, maar de reden waarom ze dat dacht betrof gewoon de titel. Dat was de naam van het kind waar mijn broer in die tijd mee ging. En het was geen aangenaam kind. En mijn moeder mocht haar niet. Misschien dacht ze dat het boek haar de oplossing zou bieden.

Toen kwam er nog een doos Franstalige mijn richting uit. De buren van de ex-schoonouders gingen verhuizen en namen die niet mee. Het resultaat stapelde zich op. Gelukkig hadden we een groot huis. Ooit zou ik al die boeken wel eens uit sorteren.

Ooit is eindelijk aangebroken. Ik heb een begin gemaakt. Ineens vind ik daar een hele doos van de bouquet-reeks, zowel Franstalig als Nederlandstalig. Ik weet niet vanwaar ze komt maar dat soort lezen was niet aan mij besteed. Ergens denk ik dat mijn dochter die ooit meebracht. Misschien is daar wel vraag naar.

In elk geval sorteer ik voor, stof ze af, haal daarna stapel per stapel tot bij mijn pc, zoek ze op en leg ze klaar voor een eventuele volgende boekenmarkt … of voor het oud papier.

De vijfde slaapkamer -lees opslagruimte- zucht van opluchting.

Moet nu echt altijd alles kapot?

[Cynische wijs aan]Vriendschappen verwateren, je groeit uit elkaar en de vriendschap sterft een roemloze dood.

Huisdieren zijn fantastisch, worden oud en gaan dood.[Cynische wijs uit]

Bloemen dan maar! Je weet wel dat ze er in de winter niet zijn maar bloemen doen het goed … buiten, waar de zon en de regen het werk doen en je enkel moet opletten of het dan wel regent, want dan moet je bijgieten.

Waar heb je geen rekening mee gehouden?

Er lagen een paar paletten op ons koerke die Luc ging omtoveren tot een bloemenpiramide. Dat was echt wel mooi gelukt.

Woensdagavond tikte hij op de ruit. Ik moest even buiten gaan. De bloemenbak die op de eerste trede stond was op zijn kop op de bloemenbak die op de grond stond getuimeld.

Resultaat? Een bak met platgedrukte bloemen en een bak met geknakte bloemen.

“Daar is daarnet een duif op geland” zei Luc.

Dààr hadden we dus geen rekening mee gehouden … met een duif! Echt waar, een duif!

Gisterenmorgen had Luc de bovenste van de twee bakken stevig bevestigd. Die platgedrukte bloemen zagen er niet meer zo platgedrukt uit. Maar die geknakte waren nog steeds geknakt natuurlijk.

Waarom?

Stel:

  1. Je komt aan op een rommelmarkt, maakt je auto leeg, je lief vertrekt weer met de auto. Die gaat een volgende lading halen.
     
    Nog vóór jij één doos kan uitpakken komt er zo, uit een ander kraam, ene aangeslenterd die je vraagt:

    Waarom volg jij de rij niet?

    Je bekijkt die vernietigend want het is nog vroeg, de prut is nog niet uit je ogen en je hebt nog maar één tas koffie op.

    Je lief komt terug, parkeert de auto op de open ruimte en die ene druipt af, al mompelend:

    Ah! Die auto moest daar komen.

  2.  

  3. Je komt aan op een boekenmarkt, maakt de auto leeg, je lief vertrekt weer met de auto. Die moet namelijk wat verder worden geparkeerd.
     
    Nog vóór jij één doos kan uitpakken komt er zo, uit een ander kraam, ene aangeslenterd die je vraagt:

    Wat is er mis met dat stuk tot aan de hoek?

    Je bekijkt die vernietigend want het is nog vroeg, de prut is nog niet uit je ogen en je hebt nog maar één tas koffie op.

    Je lief komt terug, plaatst de -op voorhand gesorteerde- bakken op de grond en die ene druipt af, al mompelend.

    Wat hij mompelt versta je niet, misschien zit je hoorapparaat nog wat scheef.

  4.  

  5. Om 16u is de boekenmarkt gedaan, de mensen waar je de hele boekenmarkt mee omging beginnen in te pakken, jij dus ook.
     
    Nog vóór jij één doos kan inpakken komt er zo, uit een ander kraam, hetzelfde van ‘s morgens, ene aangeslenterd die je vraagt:

    Waarom begin jij in te pakken? Je moet blijven staan tot 17 à 18u.

    Je bekijkt die vernietigend want iedereen zit op die braderij, je hebt honger en je wil wat anders dan de boterhammen die je ‘s morgens al smeerde.

    Je pakt voort in en je ziet niet dat hij afdruipt.

  6.  

  7. Je lief haalt de auto, je laadt je boekendozen in, want die auto kan daar niet zo lang blijven staan.
     
    Nog vóór jij één doos kan inladen komt er zo, uit een ander kraam, hetzelfde van ‘s morgens, ene aangeslenterd die je vraagt:

    Vertrek je nu toch?

    Je bekijkt die vernietigend en zegt gewoon kortaf:

    Jà!

Als je, eenmaal thuis, dat allemaal terug overdenkt en weet dat je vroeger wel sneller uit je krammen schoot, vraag je je toch af:

Waarom heb ik die nu niet op hun plaats gezet?

Omdat je nu dacht dat het sop de kool niet waard was en je toch gewoon je eigen zin deed?

Maar als iedereen dat doet blijven die betuttelaars zich moeien met zaken die hen niet aangaan.

Ergens onderweg

Ze hadden het er in de kranten al over gehad. Tijdens een match van de Belgen, zag je praktisch geen verkeer onderweg.

Gisteren konden we dat zelf vaststellen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Edelweiss, Edelweiss

Een poosje geleden wou Luc naar een tuincentrum. Ik had wel al gemerkt dat hij het hele koerke had opgekuist, mar ik kon echt niet bedenken wat hij in een tuincentrum kon willen.

Eens ter plaatse riep hij mijn hulp in. Hij had -eigenlijk als verrassing- een rotstuintje willen maken maar stond zich daar ter plekke af te vragen welke plantjes hij daar moest in zetten.

We wikten, we wogen. Maar dat ene bloemke, die Leontopodium alpinum wou ik wel. Dat leek wel edelweiss. We namen twee plantjes mee.
Eens thuis zocht ik het op. Het ís edelweiss1.

Na een poosje kreeg het ene plantje knoppen, het andere bleef zoals bij aankoop. En toen ging die ene bloemen en de andere bougeerde nog niet.

Dat ene plantje blijft zoals het was, maar op het andere zagen we enkele dagen terug toch bladluizen zeker. Sedertdien zijn we dagelijks in de weer met de plantenspuit en is het probleem zo goed als verdwenen.

De goede raad van Google om er lieveheersbeestjes op te zetten leek me moeilijker op te volgen. Waar haal je nu verdorie een kudde lieveheersbeestjes?

Wat is nu ergerlijk? We hebben daar drie bloemekes en een half waarvan er twee en een half er niet meer zo fluwelig uitzien omdat ze geraakt zijn door het zeepsop. Blijft over: één edelweisske in superform.

Bizar toch dat slechts één plantje in onze ganse bloemenhof te maken kreeg met beestjes.

1 Wikipedia

Iets nieuw geprobeerd

Boeken meenemen naar een rommelmarkt is niet bepaald een goed idee, integendeel.

Daarom hebben we gisteren voor het eerst onze auto volgeladen met dozen en dozen boeken en reden we naar de boekenmarkt in Aarschot. Spijts de hele warme zomer kon onze tent niet mee. De straat van de markt biedt geen plaats genoeg voor een tent en een eventueel opgeroepen brandweerwagen.

We hadden geen parasol maar hadden het geluk dat onze buurvrouw ter plaatse er eentje in reserve had.

Wat we niet wisten? Er was braderij in Aarschot. Bracht het meer mensen op de been? Minder? Wie zou het weten. We konden niet vergelijken.

Maar geloof me, boekenmarkten bevallen me eigenlijk nóg beter dan rommelmarkten. En dan blijkt dat we eigenlijk die van Diest ook eens zouden moeten doen. Daar stoeft nu eens iedereen over.

Maar eerst een parasol vinden voor die van Aarschot.

Page 1 of 195

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén