Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Auteur: ms (Page 2 of 290)

Nicholas Sparks

De eerste keer -of was dat de tweede- dat ik over Nicholas Sparks hoorde, was toen iedereen zwijmelde over de film: “The Notebook”.

Later, toen ik zowel het boek had gelezen als de film had gezien vond ik er het mijne van. Het boek gaat over een dementerende oudere vrouw waarin verwezen wordt naar vroeger. De film gaat over een vroeger jong koppel waarin verwezen wordt naar een dementerende vrouw in het heden.

De jonge kerelin de film is onuitstaanbaar opdringerig. Dat type man zou bij mij nooit een kans hebben gehad, aangezien mijn “neen” ook “neen” betekent.

Maar soit, blijkbaar is dat het type om over te dromen en bij te zwijmelen, gezien het succes van de Nora Roberts boeken ook.

De tweede keer -of was dat nu de eerste- was toen ik een TV-film “The Wedding” zag waarin trouwbeloften werden hernieuwd en ik me afvroeg waarom dat nodig was. Waren ze van elkaar niet meer zeker?

Trouwbeloften hernieuwen is nu wel ingeburgerd, maar ik vraag me nog steeds af of ze van elkaar niet zeker zijn. Het is zo een beetje als ‘s morgens bij het ontbijt zeggen: “vergeet je afspraak van 16u niet”. Komaan hé …

Ik las wel meer boeken van Nicholas Sparks tot de dag dat ze me tegenstonden. Dat zweverige en flirten met de dood ging me niet meer af, al waren er dan wel weer die me wel konden bekoren. Zo is die van de foto er één van, zowel boek als film.

De meeste van mijn boeken van Nicholas Sparks zitten echter in de dozen voor de boekenmarkt.

Nu zijn ze op TV toch begonnen met een reeks Nicholas Sparks-films zeker. Na de zoetsappige Hallmarks krijgen we nu de, lang uitgebreide hopeloze pseudo-romantische, films van Nicholas Sparks à la “Message in a bottle” en “The best of me” in één week tijd.

Het is te veel van het goed(j)e. Ik bedank of …

misschien moet ik in het vervolg eerst maar eens grondig de korte inhoud bestuderen.

De grote ronde

We zijn een beetje druk bezig vandaag.

Het begon ergens vorige week met de Colruyt. “Volgende week woensdag naar de Colruyt” zei ik. “Goed” zei Luc “dan bestel ik brood voor woensdag”.

“Vanaf maandag zijn de walnotenbroodjes in afslag bij Lidl” zei Luc.

Het probleem is wel dat onze Lidl geen bakkerij heeft en we daarvoor naar die van Sint-Truiden moeten.

“Dan rijden we daar na de bakker en de Colruyt naartoe” zei ik. “Kunnen we dan ineens in de Colruyt van Sint-Truiden binnenspringen” vraagt Luc “er zijn nog een paar dingen we nog nodig hebben die ze in de onze niet hebben”.

Wat is het probleem dan om alles ineens in Sint-Truiden te halen? Wel, gewoon: dat is een probleem van hij of ik. Verdere uitleg is niet vereist.

Komt het pakje, voorzien voor dinsdag, op dinsdag bij het afhaalpunt. Dat halen we woensdag toch even vóór de bakker en de Colruyt.

Komt het pakje, voorzien voor donderdag, ook al op dinsdag bij “Het Kruidvat”. Dat halen we toch even tussen de bakker en de Colruyt.

En terwijl we toch bezig zijn, kunnen we al evengoed de aardappels gaan halen bij de boer.

Weet je wat? Als het dan toch over terwijl we toch bezig zijn gaat, kunnen we even naar een Kringwinkel wat verder af.

Hopelijk zijn we voor donker thuis.

Op wereldreis

Op zoek naar puzzels maar met een tegenzin om ze daarna in te kaderen heb ik een puzzelapplicatie op de telefoon geladen.

Die bracht niet enkel plezier maar ook een lichte ergernis. De publiciteit is wat storend. Maar verder …

Nu we niet op reis kunnen ging ik over tot een wereldtournee. Ik had al een paar landen gedaan toen ik in India landde en ik was verrast.

Ik weet wel dat de Taj Mahal in Agra staat. Ik begon er zelfs al eens een rijmselke over en ik gaf al wel een reden waarom ik er niet naartoe zou gaan.

Daar komt nog bij dat er genoeg te zien is, zonder dat ik moet gaan vliegen. En neen, ik heb geen vliegangst.

Wat ontdekte ik nu met die puzzels? Er zijn wel meer mooie dingen te zien in India. Het Rode Fort in Agra, Hawa Mahal in Jaipur, Mehrangarh Fort, … om er maar enkele te noemen.

Ik moet echt over India gaan lezen en foto’s bekijken.

Zou ik er zelf naartoe gaan? Ah bah neen ik. Waarom zou ik. Al die schoonheden zijn al bekeken, gekeurd, beschreven en op foto vastgelegd door mensen die dat beter kunnen dan ik.

Ik houd er meer van om zelf plaatsen te bezoeken die niet zo bekend zijn, niet zo bezocht en niet zo druk, waar ik de indruk heb of kan hebben dat ik ze zelf ontdek, al heb ik de informatie, van waar eens een kijkje te gaan nemen, dan wel op voorhand of omdat iets me nieuwsgierig had gemaakt.

Naar India gaan we dus niet. Er zijn een paar redenen. Er is dat vliegen dat geen vliegangst is. Er is de drukte waar ik niet van houd.

En er is ook nog een belangrijke -niet te verwaarlozen- kant van de zaak: de veiligheid1.

1 Travelsafe

Weergedoe

Vriezen kouder dan min negen
Stoep, trottoir en dorpel vegen
Dooi ingezet
Uit met de pret
We zitten weer met de regen

[© ms – 15 februari 2021]

De komieken

Wat is politiek toch grappig!

Ik ben echt wel apolitiek, het is een erg kunstmatige ingewikkelde materie al is het soms zo helder als glas en doorzichtig als een versleten gordijn.

Ik zou beter zeggen: “Wat zijn politiekers toch grappig!”

Want waar we, kort na het installeren van onze nieuwe regering, over de grote verontwaardiging van alle partijen konden lezen toen een politica van één bepaalde partij een koolstoftaks opperde -ze liepen elkaar voor de voeten, ze strompelden over hun veters in hun haast om toch als eerste aan te kondigen dat dat een platte belasting was en dat de mensen daar niet zaten op te wachten- lezen we nu dat ze toch al geneigd zijn om die toch maar terug op tafel te leggen al moeten ze het eerst nog efkes op schoot nemen1.

Eerst afwijzen en daarna op schoot nemen is enkel om de goedgelovigen aan het idee te laten wennen om het er daarna toch door te drukken.

Hebben we ons laten vangen? Neen hoor. Luc had toen al onmiddellijk gezegd: “Dat komt er toch!”

Heb ik toch gelijk zeker dat ik apolitiek ben? Mocht ik dat niet zijn, zou ik me ergeren aan deze scherts. Nu zeg ik gewoon dat politiek toch grappig is.

U hoorde toch ook de sarcastische ondertoon in het woord “grappig”?

1 Het Laatste Nieuws

Bevriezen waar je bij staat

Over de waterleiding en de jaarlijkse duvelse schrik, had ik het al. Daar gaan we niet verder meer over doorbomen, we zien wel, maar …

(Lees verder onder de foto)

Met de auto hadden ze ons goed liggen. Waar de regen niet stopte maar direct overging naar sneeuw en vrieskou stond onze auto onaangekleed achter op de hof koud te wezen.

We hadden geprobeerd ervoor te zorgen dat we niet weg moesten. Maar naar de bakker moeten we sowieso. Het brood was besteld voor donderdag. “Da ga ik wel te voet” had Luc gezegd. Maar dat zag ik toch ook niet zitten.

Op dinsdag kriebelde het. De auto moest open. Ik wou weten of hij zou starten.

We waren wel een poosje bezig met het ijsvrij maken van de ruiten en de deuren te ontdooien. Maar hij startte als een bieke. En om hem dan maar even aan de praat te houden zijn we nog even appels gaan halen bij de appelboer, kwestie van de batterij niet op te warmen en direct terug stil te zetten.

En weet je wat? Mijn vest was nat van over die auto te leunen en bevroor terwijl ik er in zat. Maar met de appels zijn we nu wel een pozeke zoet.

Amazone

Op knoppeke drukken om een refund voor mijn verloren pakske aan te vragen. Zo simpel leek het.

Ik duwde en kwam op een keuzemenu. Daartussen stond: “Return & Refund”. En daar begon het. Die “Return” en “Refund” leken wel aan mekaar vastgeplakt.

Ik typte wat ik te zeggen had over niks te returnen wegens nikske gereceived en dat ik mijn centen wel gerefund wou zien.

Ik gaf ze anderhalve week. Ze hadden het over zeven dagen. Die kregen ze.

Al wat je wil maar wat kwam niet? De centen natuurlijk. En in de mail om de centen te volgen bleef hardnekkig staan dat ik eerst dat pakske moest terugsturen …

Ik sprong op mijn paard maar hield de teugels strak zodat het niet als op hol geslagen al mijn kansen zou vertrappelen … in een e-mail.

Verbazingwekkend! Een uur of twee later had ik al antwoord. Twee e-mails. De eerste om te zeggen dat hij het zou bekijken en de andere onmiddellijk daarna met de melding dat hij de refundprocedure had opgestart. Er was blijkbaar iets fout gegaan. De betaling kon -afhankelijk van de bank- binnen 3 à 5 dagen verwacht worden.

Ze namen de schuld op zich maar na even getwijfeld te hebben of ik niks verkeerd had gedaan gaf ik ze gelijk. Als ik iets fout had aangevinkt kwam dat toch door de onduidelijkheid van die return & refund pagina.

E-mail van dinsdagnamiddag 16u. Betaling gisterenmorgen donderdag bij het ontwaken op de rekening. Dat was wel snel.

Al bij al valt er over hun diensten niet te klagen …

Iemand uit Bohemen

Ooit hoorde ik mijn moeder het hebben over iemand die erbij liep als een Bohemer. Het klonk niet al te complimenteus, ook niet echt afkeurend, maar eerder als een uitspraak over iemand die er volgens de toen geldende normen nogal verwaaid bij liep.

Pas veel later bedacht ik dat ze het waarschijnlijk over zigeuners had. En nog veel -maar dan erg veel- later kwam het besef dat ik het helemaal fout had.

Want wat had ze ooit, maar dan ook lang geleden, aan Broer verweten? Ze zei: “de barakkenmannen doen dat ook! Hun haar kammen maar zich niet wassen”. Dat was toen Broer dacht er zich ‘s morgens te kunnen van afmaken met een kattewasje terwijl hij daarna zijn coupe à la jatte geknipte haar kamde tot het glom als de vacht van een mini doberman?

Veel later is het besef gekomen dat ze het uiteindelijk altijd over dezelfde mensen had: woonwagenbewoners …

Nu eerlijk, eens we geen kindjes meer waren heeft ze die woorden ook niet meer gebruikt.

Twee jaar geleden kreeg ik voor het eerst te maken met een kledingstijl die men “Bohemian Chic” noemde en ik totterde bijna achterover. Dat was nu precies de stijl die ik altijd zo op en top vrouwelijk en passend vond: zwierig en kordaat tegelijk. Al deed mijn dochter dat op haar veertiende af als ouderwets en niet meer van de tijd.

Mijn moeder heeft het nooit geweten dat een Bohemer een bewoner van Bohemen1 is en -al heeft ze het woord “zigeuner” nooit in die zin gebruikt- ze wist ook niet dat zigeuner een ander woord is voor Roma². De taalaanpassingen met alle politieke en etnische correctheid² zijn voor haar te laat gekomen.

Maar wees gerust, diegene die mij een Bohemer noemt, geeft me geen verwijt maar een compliment. Misschien wel een idee voor de op één na volgende reis …

1 Bohemen
2 Roma

Tafel en bed

Het nietsdoen beu, het bakken niet maar overdaad schaadt, besloot ik dat ik, terwijl we toch naar de Colruyt in Sint-Truiden reden om zaken die ze in onze kleinere niet hebben, ik bij de Kringwinkel binnen wou.

Ik wou snuisteren tussen de boeken, tussen de keukenspulletjes, tussen de frulletjes en stofjes, ik wou dat.

En ik bedacht dat, aangezien twee mensen die elkaar niet kennen wel tegelijk in die winkel mogen en dat wij als koppel dat niet mogen terwijl Luc toch andere dingen zoekt dan ik, we beter maar even een uurtje van tafel en bed gescheiden konden zijn, vooral ook omdat we die tafel en dat bed toch niet meenamen.

Ik vond wel één en ander. Ik vond o.a. een deegrol, ik had er wel ene met veel moeite op de kop kunnen tikken, maar deze was gloednieuw en voor een prijske. En je weet nooit of er geen tekort aankomt.

Ik nam ook een boek van Tatiana de Rosnay mee. Natuurlijk heb je in de Kringwinkel niet de meest recente boeken, ik loop dus wat achter wat de boekenactualiteit betreft.

Even later zaten we in de auto elkanders buit te bespreken en we knikten genoeglijk.

Natuurlijk vind je in een Kringwinkel niet alles wat op je verlanglijstje staat. Wat inhoudt dat we nog eens zullen terug moeten, maar dat zal niet voor de eerstkomende dagen zijn.

Het verboden woord

Toen ik na het wreed accident opmerkte dat mijn kleding wel wat deegspatten vertoonde, wat niet het gevolg was van het wreed accident maar van een te veel aan deeg in een afgeronde kom, gebruikte Luc het verboden woord.

Hij zei: “een schort …” waarop ik hem onderbrak met de vlammende zwaarden van de vloek die ik jaren geleden uitsprak!

Na mijn kleuterklasperiode, een jaar of twee lagere school en mijn middelbaar tot mijn 17de, waarin ik dagelijks met zo’n schort kon optrekken, terwijl thuis het schort te wachten hing tot ik thuiskwam, heb ik besloten dat ik het ding naar de hel verwees.

Alle argumenten over proper houden van kleding ten spijt, was mijn mening dat ik even goed een bloes of rok kon wassen als een schort.

Dat het niet over proper houden ging, daar was ik namelijk al snel achter gekomen toen ik las over uniformen om iedereen hetzelfde te maken -wat ze niet doen omdat de ene beter staat met het model of de kleur dan de andere- en over schorten die dienden om enige uitstulpingen te camoufleren.

Toen mijn vroegere klasvriendin op haar eerste werk dan ook een schort aangemeten kreeg, moest ze dat stante pede gaan omruilen voor een groter exemplaar: de vormen waren té zichtbaar. En ja, dan bedacht ik dat die schoolschorten ook op de groei werden verkocht … Op de groei? Het zal wel.

Het is en blijft mijn mening. Ik snap het allemaal wel, maar ik loop dan toch liever met deegspatten of bloem op mijn uitstulpingen dan met een kledingstuk dat elke persoonlijkheid wegneemt.

Luc heeft zijn woorden ingeslikt.

Page 2 of 290

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén