Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Auteur: ms (Page 2 of 348)

Gezwam

Over wat gaan we nog bloggen in deze tijd van altijd hetzelfde uitgemolken nieuws? Want ja, wij zitten in onze luie zetel en tellen de gestaag vallende regendruppels. Telkens bij 100 beginnen we opnieuw, kwestie om niet zo snel de tel kwijt te raken.

Dat is nu helemaal niet waar, we zijn serieus met allerhande bezig dat de moeite van het bloggen niet waard is, of waarvoor het nog te vroeg is om het te vertellen.

Misschien kan ik nog maar eens een dwaas rijmke maken? Of doen zoals de gazetten?

Als die niet meer weten waarover ze het willen hebben, beginnen ze sjakosjen aan te prijzen: lentesjakosjen, zomersjakosjen, trendsjakosjen, grote sjakosjen, sjieke sjakosjen en nu wordt het herfst en ze hebben de herfstsjakosjen gevonden.

Echt? Koopt iedereen elk seizoen en voor elke gelegenheid een nieuwe sjakosj?

Die van mij is zwart en ik heb die al een paar keer gerepareerd en ze is zeker nog niet aan vervanging toe. Dat komt omdat ik mij thuis voel in mijn sjakosj.

Ik heb er nog een paar hoor! Een boho -vintage- bruine, een sjieke -vintage- zwarte, een -vintage- clutch en een -vintage- smokkelsjakosj enneuh … ah ja, dat -vintage- niemendalleke van hierboven op de foto heb ik ook nog, maar dat was het, peizek. En bij die vintage zou ik moeten bijzetten dat die allemaal bij mij “vintage” geworden zijn, behoudsgezind als ik altijd was en nog ben.

Er zijn er in de loop van de jaren wel nog enkele geweest die het tijdelijke wel met het eeuwige verruild hebben.

Maar een sjakosj? Dat dient toch enkel om uw sleutels en uwe portefeuille niet te verliezen? En een zakdoek mag er ook nog in. In dat niemendalleke van hierboven op de foto kan trouwens alleen maar een zakdoek in.

Mankeert er ergens iets typisch vrouwelijks onder mijn hersenpan? Graag enige bijscholing uwentwege tegemoetziend … ah neen, dat zinneke zat ook nog in mijn -vintage- geheugen.

De prijs van een etentje

Wegens een gebrek aan eigen beleving wegens een overvloed aan regen gaan we er nog maar eens de gazetten bij halen.

Want wat las ik de voorbije week?

Britse vrouw gelooft haar ogen niet wanneer man rekening van 29 pond stuurt na mislukte date: “Ik kan het niet geloven1

Awel ik ook niet. Zoals ik al meer vertelde hebben wij vorig jaar een poos naar “First Dates” gekeken en het verwonderde me altijd dat die dames zo volledig akkoord waren dat de man betaalde.

Twee vrouwen of twee mannen samen, die deelden meestal, maar een man en een vrouw … Dat vond ik moeilijk om te geloven dat haast al die vrouwen dat accepteerden.

Wel, ik zou dat niet gewild hebben. En als ze tegen zouden pruttelen zou dat al het schoonste bewijs geweest zijn dat ze met mijn mening geen rekening hielden. Verder aandringen zou mijn mening nog versterkt hebben

En die dooddoener: “We gaan daar niet moeilijk over doen”. Pardon? Ieder betaalt voor zichzelf. Is dat moeilijk?

Nu zou ik in het geval van die Brit met zijn factuur wel de eer aan mezelf gehouden hebben en het mens compleet genegeerd hebben. Maar die bewijst nu net dat ik gelijk heb als ik zeg dat ik er mij niet goed zou bij voelen. Het lijkt wel of er “iets” moet aanhangen.

Die vrouw beweert wel dat ze, na het etentje, er op had aangedrongen om te delen, maar blijkbaar was ze toch niet erg overtuigend geweest.

Ooit -toen we al jaren samen waren- heb ik er bij Luc eens op aangedrongen dat hij zou betalen, gewoon voor -tja, voor wat eigenlijk? Voor het oog van wie?- maar die zei: “Zeg, dat komt toch uit ene pot zeker”.

En gelijk had hij. Als je samenleeft en afspraken maakt heeft een ander daar niks in de pap te brokken, zelfs niet in die pap te kijken.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Belangrijke raadgevingen

Als de ochtendregen slaat tegen de ruit
Wees dan slim en kom dan toch je bed niet uit

Als er kiekeboebels op je benen staan
Laat die zomerbroek en trek je training aan

Als je binnen naar buiten zit te kijken
In badjas zal het een badkamer lijken

Als het water loopt doorheen je sandalen
Spring dan maar in je botten zonder dralen

Als het buiten drasjt en regent als een vliet
Heeft het echt geen nut dat je de bloemen giet

[© ms – 16 september 2022]

Tentoonstelling in de kerk

“Waarom zou ik naar een museum gaan, als ze de kunstwerken tot bijna aan de deur brengen?” vroeg ik me af toen ik het artikel had gelezen, waarin stond dat werken van de Belgische topkunstenaar –jawel– Frans Masereel1 in de Begijnhofkerk van Sint-Truiden2 zouden tentoongesteld worden.

Allemaal goed en wel, maar waar is die Begijnhofkerk? Is dat die toren aan die muur waar de markt staat? Maar neen, dat is de Abdijtoren.

Gelukkig bracht Google maps het antwoord. Te gek voor woorden was het. We waren er al meerdere keren, niet in het begijnhof maar ernaast, in Domein Speelhof, waar ze een klein maar mooi wandelparcours hebben uitgestippeld.

De collectie van Frans Masereel mocht er zijn, het was effenaf goed gebracht en er zaten heel wat stukken bij die ik nog niet zag -op foto wel te verstaan-, maar wat ons -mij vooral- met verstomming sloeg waren die oude muurschilderingen van eeuwen geleden die nog steeds bewaard gebleven zijn al is de Begijnhofkerk al lang geen kerk meer.

En net zoals bij vorige uitstap zet ik de foto’s pas straks op “In Beeld” wegens vermoeidheidssymptomen aan mijn goesting gisteravond.

____________________
1 Frans Masereel
2 Het Laatste Nieuws

Als het regent

Nu ze hier met hele emmers uit de hemel kiepen moet ik noodgedwongen wat inspiratie bij de kranten zoeken. Alhoewel zoeken? De artikels waren me de laatste dagen sowieso opgevallen.

Het eerste betreft een draaiend huis. De titel van het artikel?

Wauw! Ooit al een draaiend huis gezien1?

Nieuw is het niet. Meer dan 50 jaar geleden hoorde ik al van een huis dat kon draaien. Meer nog, dat bevond zich in Waver, wat in die tijd eigenlijk op rij-afstand was vanwaar ik woonde. Het laatste wat ik er over hoorde was dat het te koop stond. Ik heb het niet gezien, mijn moeder vond me naïef dat ik het geloofde.

Het ziet er dan niet precies zo uit als dat van nu, maar nu net gaan doen of ze het warm water uitgevonden hebben …

Willen stoefen met de pluimen van een ander? Ach ja, er zijn er wel meer die het doen. Het raakt me niet, maar ik weet het wel.




Een of andere BV vindt het teleurstellend dat haar verwachte tweede kind terug een zoon2 is. “Heel moedig” zeggen experts.

Mooi om horen dat mijn moeder uiteindelijk een moedige vrouw blijkt geweest te zijn, alleen zie je dat niet zo als je het kind in kwestie bent.

Het is te hopen voor het jongetje dat ze in de toekomst moedig blijft in stilte.

____________________
1 Het Laatste Nieuws
2 Het Nieuwsblad

Er is niks nieuws onder de …

Nu we het nieuws van de dag -het laatste nieuws- ook al wel een paar dagen voor de kiezen kregen en we nu niet bepaald zitten te snakken naar meer nieuw nieuws -stel dat het nóg slechter kan- ga ik een een nieuwtje oprakelen dat al een beetje vintage wordt.

Luc en ik hebben gisteren onze tweede booster gekregen. Jawel. Een mRNA van Pfizer (nucleoside modified).

Of het nu de laatste nieuwe, die de Amerikanen wel goedkeurden, maar de Europeanen nog niet1, of de Europees goedgekeurde, of de gewone gangbare modified betreft, bij een vintage spuit in mijn vintage arm ben ik blij dat we weer wat steviger in onze anti-covid schoenen staan.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Een gat in de moedzak

Toen ik gisteren vertelde dat ik vandaag wel zou weten wat vertellen had ik het me toch lichtjes anders voorgesteld. We zouden gisteren een paar obstakels uit de weg ruimen.

Toen ik het had over onze kolenstoven, die we terug in gebruik wilden nemen hebben we ons de bedenking gemaakt dat een kurkdroge zomer niet het ideale moment was om die eens te testen. Wie weet wat er loos was in die schouwen.

Toen ik het had over een paar nachten gepieker, zocht ik een schoorsteenveger.

Waar hadden we wel wat op gerekend? Dat die stoven, die we zelf wel tweedehands hadden gekocht, geen lang leven meer beschoren zou zijn, na die jaren dat ze ongebruikt enkel dienden ter afwachting. “Ach” hadden we onze schouders opgehaald “dan kopen we een allesbrander, dat is beter voor het milieu”.

Waar hadden we niet op gerekend? Over de schouwen -en zodoende ook de stoven- kunnen we een kruis maken.

Toen we laatst van een paar dagen weg thuis kwamen vertikte de spoeling van de wc het. We maakten de jachtbak open en vonden er niks abnormaals in. En nu zou daar ook naar gekeken worden. Waar we ook niet op hadden gerekend? Die jachtbak was naar de eeuwige jachtvelden en moest vervangen worden.

Al snel bleek het eenvoudiger en goedkoper uit te komen -gezien het model – om een nieuwe wc te plaatsen, ene van een universeel model. Want echt, op nog een mankement met een modelprobleem zitten wij niet te wachten.

Waar we gisterenmorgen vol goede moed alles uit de weg hadden gezet zodat de stielmannen de nodige ruimte hadden, hebben we gisteravond ontmoedigd alles laten staan waar het stond.

Vandaag

Vandaag is de dag tussen gisteren en morgen. En wist ik gisteren wat vertellen en weet ik morgen wat vertellen, vandaag weet ik dat niet.

Er zijn nochtans vele zaken het vermelden waard, maar de media waren en zijn me voor of ik wil het er niet over hebben om één of andere reden.

Er zijn ook wel de privé dingen, maar die gaan vandaag gebeuren en zijn pas later gaar.

Gisteren was wel een memorabele dag, daar niet van, maar het enige dat ik daarvan met het blog wil delen is dat Harrison Ford verklaarde dat het deze keer écht zijn laatste Indiana Jones film wordt. Ik zou het zo denken, hij is 80.

En ja, ooit was ik fan en ja, acteurs blijven beter geconserveerd, maar er is toch wel een houdbaarheidsdatum, ook voor goed geconserveerde avontuurlijke archeologen.

____________________
Het Laatste Nieuws

Ik ga naar de bank en …

… heb het over slecht horen, over een druk in mijn hoofd, die maakt dat ik als onder water leef met watten in mijn oren. “Ah” weet men me daar te vertellen “dat had ik ook na mijn coronavaccinatie, ik heb daar pillekes voor gekregen”.

Wablief?

We gaan naar de dokter en ik vertel hem dat. “Ik zal eens kijken” zegt hij en hij schrijft pillekes voor die ik twee weken moet nemen.

En al weet ik dat het bij mij niks met een coronavaccinatie te maken kan hebben -het begon eigenlijk al eerder, zo ergens na deze periode– ben ik boos op mezelf omdat ik dacht dat het de natuurlijke achteruitgang van mijn oren was.

Maar anderzijds weet ik nog al tijd niet of die pillekes het gaan oplossen maar …

Ik duim en ik hoop …

De Edgar Allan Poe Proester

Te beginnen met Laura Lippman. Ik las de laatste tijd wel al enkele boeken van Laura Lippman. Wat me opviel was dat ze flirt met de realiteit maar toch fictie schrijft, wat inhoudt dat ze een bestaand gegeven neemt en daar een boek rond weeft, wél telkens met achteraf de nodige duiding, zodat goedgelovigen niet verkeerdelijk de verkeerde conclusies zouden trekken.

Ik zuchtte toen ik de eerste keer een boek met haar standaard detective “Tess Monaghan” in handen kreeg en dacht: “Niet weer!” want schrijvers hebben nogal de neiging om die detectives een beetje als gemakkelijkheidsoplossing te gaan zien. Niet dus.

De laatste die ik van haar vond, ben ik nu als eerste aan het lezen. Want -aha- die is gebaseerd op het verhaal rond de Edgar Allan Poe Prooster.

En al las ik ooit lang geleden rond mijn achttiende, het volledig oeuvre van Edgar Allan Poe, over de Prooster wist ik niks.

Dat moest ik toch even gaan opzoeken.

Soms ben ik zo onnadenkend dat het de grens van het dwaze bijna overschrijdt, want wat ging ik doen? Ik zocht de -wenselijke- vertaling van “de Edgar Allan Poe Prooster”. Ik vond “The Edgar Allan Poe Toaster”. Was Prooster toch geen naam maar gewoon al een vertaling van “toaster” zeker!

Lachen mag, dat deed ik ook nadat ik drie keer tegen mijn kop geslagen heb en alles daar binnen terug op zijn plaats leek te vallen.

Verstrooid noemden ze dat in de school. Onnadenkend en automatisch reageren noem ik dat.

Achteraf maak ik me een bedenking en vraag me af waarom ze, in het boek, het Amerikaanse “toaster” als “prooster” vertalen terwijl het letterlijke “tooster” toch meer voor de hand liggend is.

Die Edgar Allan Poe prooster tooster heeft dus bestaan. Jarenlang heeft iemand in de nacht voor 19 januari, verjaardag van Poe, met een fles cognac een toost staan uitbrengen aan de cenotaaf van Edgar Allan Poe, heeft de fles achtergelaten en ook drie rozen.

Waarom ik Laura Lippman nogal graag lees? Ze maakt me telkens zo benieuwd dat ik het ga uitzoeken.

En dan kan ik nu verder lezen in het verhaal dat zij rond de man, de cognac en de rozen spon.

Page 2 of 348

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén