Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Auteur: ms (Page 2 of 226)

Strammer Max

De voorspelde buien beperkten zich die dag tot de hagelbollekes die van onze regenfrakken afrolden. Nat werden we daar niet van. Maar toch besloten we een soep te gaan eten in de Wacholderhütte.

Een soep? Dat gelooft ge nu toch niet. Omwille van herinneringen van lang geleden bestelden we een Strammer Max. En tegen mijn gewoonte in nam ik er een foto van om door te sturen naar Zoneke, ook omwille van die herinneringen van lang geleden.

Bij het afrekenen echter liep het fout. De betaalterminal liet het afweten, hij moest opgeladen worden, gaf een blanco pagina en de ober werd ook al lichtjes bleek. Wij niet, al hadden wij op voorhand al wel gezegd dat we bij de eerstvolgende geldautomaat die we passeerden toch eens onze geldvoorraad moesten spijzen.

Met de nodige zwier vertelden we de ober dat we wel met geld zouden betalen. Dat kon nog … net. Luc had zelfs nog genoeg om drinkgeld te geven … zo een 10 cent dan toch.

Gelukkig kwamen we daarna nog een Sparkasse voorbij waar we het nodige briefgeld konden bijdrukken.


Meer foto’s

Sneeuwburcht

Zomerbloesjes in november
Thermische onderbroek in mei

De laatste had ik niet mee. We waren maar net gearriveerd toen de weerberichten het over mogelijke sneeuwval begonnen te hebben.

Iets om te onthouden voor de toekomst.

Toch wilden we niet zomaar binnen zitten niksen en Nürburg -zowel de burcht als de ring- stond ook nog op onze lijst.

Die zaterdag was er echter de start van de 12de editie van de Fisherman’s Friend StrongmanRun op de Nürburgring zodat we onze plannen opnieuw wijzigden en enkel de burcht bezochten.

Foto’s nemen van de Nordschleife konden we later ook nog.


Meer foto’s

Harsbestrijding

En dan kom je thuis van een fantastische wandeling. Je duikt onder de hete douche. Daarna kom je tot de conclusie dat je niet door je haar geraakt. Er blijkt gewoon een klodde hars in te zitten.

Dat gebeurde waarschijnlijk bij die boom. Daar ging ik onder, Luc er over.

Hoe krijg je dat er nu uit? Op googel vond ik een ouder forumbericht1 waarin meerdere mogelijkheden stonden. Dat van dat keukenpapier en het strijkijzer voerde ik onmiddellijk af. Dat was veel te dicht bij mijn hoofd. Olie had ik niet bij me, maar vaseline wel. Ik heb dat dan maar geprobeerd. En weet ge wat? Het werkte nog ook.

In het vervolg kunnen bomen maar beter anders omvallen, zoals deze hier onder. Daar konden we gewoon onder door lopen.


Meer foto’s

1 Bokt

Eén mei

Ik kende de traditie van Poortje-pik uit Rijkevorsel omdat Luc me er over had verteld. Het was een gebruik dat stamde van lang geleden waarbij éénieder die nogal los omsprong met have en goed het risico liep dat het op de nacht voor één mei werd meegenomen. Het verdwenen stuk stond dan op één mei op het dorpsplein opgesteld.

Poortje-pik was een onschuldige traditie tot de moderne tijd er tussen kwam en de ongeschreven regels van het spel met de voeten werden getreden1.

Ik wil het niet echt over poortje-pik hebben, maar ergens in de reacties, waarbij er nogal veel opgeroepen werd om het te verbieden, stond er in een reactie dat het in Duitsland ook nog werd gedaan en dat daar ook nog steeds de meiboom werd geplant.

Het ging uit mijn hoofd en ik stond er dan ook niet bij stil toen wij in Duitsland de meiboom zagen staan. Pas toen ik een tweede en een derde zag, ging ik die avond even op google zoeken. Ik vond niks dat enigszins op poortje-pik zou lijken, maar ik vond wel de meiboom, die in sommige dorpen de hele maand mei zou blijven staan2.

In elk dorpje waar we doorreden stond een meiboom, de ene al mooier versierd dan de andere. Je ziet ze al van ver als je een dorp nadert.

Tradities hoeven niet verloren te gaan en ze moeten ook niet verboden te worden, als iedereen gevoel zou hebben voor wat kan of niet kan.

1 Het Laatste Nieuws
2 Wikipedia

De hazelworm

Ik zag de beweging net toen Luc zijn voet neerzette, maar er was geen dreiging, enkel een schrikken.

“Een hazelworm” zei ik, waarop Luc pas doorhad dat er wat gebeurde. Hij bekeek -vanop veilige afstand weliswaar- het beest dat doodstil op de grond lag. “Hij is dood” zei hij tussen zeggen en vragen in.

Dat was hij niet. Ik had de beweging gezien. Hij bekeek me argwanend.

Ik had ooit nog eens hazelwormen gezien. Die had Broer als elfjarige bij het fietsen gevonden en meegebracht naar huis om uit te zoeken wat het was. Googel bestond toen nog niet en hoe ze in dit geval met de encyclopedie aan de slag gingen weet ik niet meer.

Waarom ik het ‘s avonds toch even googelde? Ik herinnerde me een slangachtig wezen maar met een ronde kop, geen slangekop. En dit, dit leek me toch echt wel een slangekop.

Blijkbaar was mijn eerste gedacht toch juist en betrof het hier een jong exemplaar1.


Meer foto’s

1 Wikipedia

Middeleeuws

Gewonnen voor villanelle en ollekebolleke ging ik op zoek naar nog meer dichtvormen. Wie zoekt die vindt en ik ging aan het proberen. Of ik ze allemaal wil gaan proberen zal de toekomst moeten uitwijzen.

Dat onderstaande pogingen al een oud maand oud zijn is niet verwonderlijk. Ik maakte ze ter voorbereiding op onze vakantie, want zoals algemeen geweten -wil ik hopen- wil ik geen gapende dagen op het blog, zodoende plande ik.

Eerst een probeersel voor een rondeel1

Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Weet je wat, schrijf een rondeel
Wat je ook schrijft is beter dan niets
Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Het woord dat rijmt op iets is fiets
Schrijf wat je maar wil maar niet te veel
Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Of weet je wat, schrijf een rondeel

[© ms – 13 april 2019]

En dan nu voor écht …

We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Rijden dan van oost naar west
Op reis gaan we toch elk jaar een keer
We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Het zit er op en dat doet wel zeer
Eens thuis vertellen we wel de rest
We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Rijden dan van oost naar west

[© ms – 13 april 2019]

Of het voor herhaling vatbaar is? De vakantie zeker! Maar het rondeel … dat weet ik nog zo niet.


Meer foto’s

1 Poëzie verrijkt

Rare waarheid

Als ik iets dat nu gebeurt maar dat pas later wil vertellen moet ik dat in de toekomst in de verleden tijd schrijven.

Dat is een rare waarheid” dacht ik onmiddellijk toen ik het bedacht. Op het log, waar het over gaat, is het nog even wachten. Dat heb ik ergens in oktober gepland … dat is een ruwe schatting. Mogelijk wordt dat later maar hopelijk kan het vroeger.

Wat geen rare waarheid is, maar wel een bijzondere, is dat Luc vandaag jarig is. Dit logje schreef ik ook in een ietsiepietsie verleden. De toekomst hiervan is de fles bubbels voor vanavond.

De grote magazijnen

Het is een heel oude herinnering in die mate dat ik er me niet veel van herinner.

Tijdens een verblijf bij mijn grootmoeder in Laken besloot ze dat we naar een winkel in Brussel gingen waarvan de naam in mijn oren klonk als “bommarsjee” maar waarvan ik later te weten kwam dat het Au Bon Marché1 moest zijn.

Volgens mijn herinnering was die toen op de hoek van de Nieuwstraat en de Kruidtuinlaan, wat na opzoeken niet juist lijkt te zijn.

Wat weet ik dan wel nog juist aangezien ik van de winkel zelf ook al niets meer weet? Het enige dat me bijbleef was de buitengevel, die ik nogal impressionant vond, maar belangrijker was de muziek daarbinnen. Die was van een wat zagend, zeurderig type en die bleef me bij.

Die bleef me zelfs in die mate bij dat ik later als ik bij de grote magazijnen -zoals mijn grootmoeder dat soort winkels placht te noemen- binnenging dacht: “Bommarsjeemuziek”.

Dat soort muziek hoorde ik nog, lang nadat mijn grootmoeder er niet meer was. Iemand heeft me ooit, toen ik het eens luidop zei, verteld dat het jazz was, waar ik dan weer sterk mijn twijfels over had. Ik had/heb een andere voorstelling van jazz.

Meestal hoor ik nu de muziek in winkels niet eens meer behalve als die te luid staat en/of van een genre dat bepaald niet aangenaam is tijdens het winkelen.

1 Wikipedia

Een huis met deuren

“Weet je wel hoe lang wij hier nu wonen?” dacht ik. Natuurlijk weet ik dat maar ik ben niet vies van een beetje tegen mezelf babbelen zo af en toe. Het is gewoon een kwestie om te zien of ik nog op hetzelfde spoor zit.

Na vijftien jaar en enkele maanden had ik namelijk ineens gedacht: “Die deuren hangen hier in de weg”, waarna bovenstaande vraag volgde.

Het was een beetje een eigenaardig gevoel, net of die deuren me bewust tegenhielden, maar eigenlijk was het mijn eigen schuld. Omdat ik geen twee keer heen en terug wou lopen had ik beide handen en armen vol en puilden mijn zakken uit.

Maar toen bedacht ik dat dit eigenlijk het eerste huis is dat ik het mijne/onze kan noemen waar de deuren in hangen. Bij de vorige hadden we een open ruimte. Maar om nu ineens na al die tijd hinder te ondervinden, dat deed raar. Mogelijk omdat ik vroeger meer doende was in het toenmalige bureau.

En natuurlijk kunnen de rechtgeaarde spoken des huizes het niet laten om net dan efkes acte de présence te geven met tegenpruttelende klinken en stugge deurbladen.

Foto genomen aan de Kringwinkel in Riemst

Grap met nawerking

Vroeger leerde men ons dat je een geschreven stuk niet met “ik” mocht beginnen. Zodoende gooi ik er maar deze inleiding tegenaan.

Want ik heb een probleem. Ik durf me namelijk niet meer te bukken.

Hier thuis kan het me nog zo niet schelen maar elders, bij het snuisteren vooral, zijn de lager gelegen kasten en schuiven van die aard dat ik me echt op mijn hukske ga zetten. Ik buk me niet.

Dat komt door een grapje van lang geleden. Een toenmalige baas vertelde:

Ik kwam door de deur en vroeg me af wie die glasbak daar had neergezet. Maar het was geen glasbak, het was Qweenie* die daar, met haar achterwerk omhoog, gebukt stond.

De grappigheid van de grap laat ik in het midden, ik ben namelijk een zuurpruim en moeilijk tot lachen te verleiden.

Maar telkens ik voor zo een kast of rek zonder poten sta, moet ik aan een glasbak denken.

*Queenie is een fictieve naam.

Page 2 of 226

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén