Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Auteur: ms (Page 2 of 220)

Tut op de grond

Lang geleden stond er bij ons een moor op de stoof. In dit geval bedoel ik echt wel een moor en geen fluitketel. Een moor had namelijk geen fluit maar een teut zoals de koffiepot er destijds een had. Meer nog de moor en de koffiepot vormden een set.

Die moor vervulde meer dan één functie. Niet alleen maakte hij water warm of zorgde hij voor de luchtbevochtiging. Neen, ook als kleine broer of kleine zus hun tut lieten vallen werd de moor gebruikt. Want dan moest de tut in het warme water van de moor gestoken worden.

Later kreeg je dan wel het warm water zo uit de kraan, maar toen waren kleine zus en kleine broer niet meer aan de tut.

Toen Schoonzusje op een dag de gevallen tut van Kozzeke in haar mond stak vloog mijn moeder op. Zo deed je dat niet, zo gaf je enkel ziektes door. Het hoorde niet.

Wat las ik nu laatst? Het zou precies andersom zijn. Het zou nu blijkbaar precies goed zijn voor het immuunsysteem van een tutteraartje1.

Gelukkig heb ik nooit voor dat dilemma gestaan. Wij hadden geen moor meer en ik likte niet aan tutten omdat noch Zoneke noch Zus een tutter hadden.

1 De Standaard

Zelfbedrog op de boekenmarkt

  • Dit is geen goeie boekenmarkt, zei ze.
  • Ik verdien hier nooit meer dan 40€, zei ze.
  • Er zijn er die romans verkopen aan 5€, zei ze.
  • Dat vind ik overdreven om aan de mensen te vragen, zei ze.
  • Ik vraag maar 1€ voor een roman, zei ze.
  • Het was waar, ze verkocht de romans aan 1€, maar de logica dat ze daarom minder opbrengst zou hebben dan anderen ging -volgens mij- niet op.

    De logica zegt toch dat de mensen massaal bij het goedkope kraam zouden kopen en de andere kramen voorbij zouden lopen.

    Het kon natuurlijk ook aan het aanbod liggen, maar dat was het echt niet.

    Het kon natuurlijk ook aan haar vrolijke karakter liggen, want bovenstaand gesprek voerde ze met iedereen die het wil horen, kopers en verkopers incluis.


    Het voorval dateert van het najaar, de foto nam ik vorige zondag

    In de stijl van de voorjaarsklassiekers

    Aan het rood van hot naar her
    Stond er voor ons ne coureur
    Toen het rood weer groen aangaf
    Deed die daar toch nen erreur
    Hij vertrok maar trapte door
    En met zo nen derailleur
    Ging hij bijna overkop
    En was dat bekan malheur
    We verschoten ons nen bult
    En kregen daar ne vapeur
    Onzen tikker was van slag
    Van dienen amateur!
    [© ms – 9 maart 2019]

    De storm

    We zaten rustig op de boekenmarkt, verkochten wat, praatten wat, lummelden wat, ordenden wat …

    We lazen over afgelaste carnavalstoeten en een ingekorte GP Jean-Pierre Monseré.

    Net toen we zegden dat het daar ter plaatse toch rustiger leek sloeg het leger van een zevental vuilcontainers op hol. Als dolle stieren hotsten en botsten ze tegen elkaar op en chargeerden richting grote ruiten. Als je denkt dat de uitdrukking: “ogen op steeltjes” overdreven is, wel wij keken met zulke ogen naar al dat geweld dat door de wind werd aangedreven.

      Ik nam er geen foto van.

    Onderweg naar huis zagen we twee omgewaaide bomen die in de elektriciteitskabels hingen1.

      Daar nam ik ook geen foto van.

    Wat verder stond een paal van de straatverlichting tesamen met het licht zelf woest ingepakt in een meterslange plastieken vool.

      Ook hier nam ik geen foto van.

    We werden wat ongerust. We wisten niet wat we thuis zouden aantreffen. Maar eens thuis -wat een opluchting- was enkel het vogelvoederhuis naar beneden getotterd, maar de gasten waren net niet aanwezig.

      Zelfs hier nam ik geen foto van.

    En toen belde Zoneke. Een deel van het eigen dak is op Querida’s motor terecht gekomen.

      Hij nam er wel een foto van.

    1 Het Laatste Nieuws – Foto van 18.32u

    Aan mijn oren hangen

    Na al die jaren dat mijn smaak en goesting qua oorgarnituren nogal wispelturig was, besloot ik ze -ondertussen toch ook al van 2012 geleden- dat ik ze zelf zou maken. En dat deed ik.

    Ik kocht de oorhaken in een hobbywinkel en hing er de hangers aan die ik wou. Dat was een dom idee want die haken waren niet nikkelvrij zodat ik al snel teruggreep naar het aanbod aan zilveren exemplaren die ik bij Twice as Nice kon vinden. Dat was ook handiger voor tijdens de evenementen. Ik sliep er zelfs mee.

    Vorige week vond ik ze te braaf. Ik wou terug naar die hangers van vroeger.

    Vorige week -eindelijk- googelde ik om die oorhaken in het zilver te vinden. Dat deed ik niet, maar ik vond ze wel in chirurgisch staal.

    Nu ik weet dat mijn oren daar geen last van ondervinden kan ik op zoek naar nieuwe dingen die ik er aan kan hangen, dan heb ik wat meer afwisseling dan de twee paar die ik nu heb over gehouden.

    Ik heb trouwens ook nog twee haken op overschot. Zunne om daar niks mee te doen.

    De rare gewenning

    Het went moeilijk.

    We zijn zo gewend aan het genoeglijke rustige leven samen. En dan ineens heb je twee tieners in huis en is er leven in de brouwerij.

    We trekken er op uit en zij trekken mee. Er is leven in de auto … of ze vallen in slaap tijdens de terugrit.

    Ze lezen, ze kijken romantische films en wij kijken mee.

    Ze zetten hun laptop naast de mijne en spelen Star Stable. Ze babbelen tegen hun paardminnende schermvrienden, maar ook tegen mij.

    Ze grappen en grinniken, ze giechelen en lachen, soms stil en genietend, soms hardop. En wij lachen mee.

    Van de eerste minuut zijn we eraan gewend.

    Ze zijn weg van gisteren in de vooravond. De stilte verwoordt zich in gezoem in mijn hoorapparaat.

    Het duurt nog wel een dag of twee eer we het genoeglijke rustige leven samen weer gewend zijn.

    De belofte en de Zweedse ballekes

    Een poos terug kwam tijdens een gesprek aan tafel, kwamen we op de Zweedse ballekes van de Ikea, waarop Amke en Ella wisten te vertellen dat zij geen weet hadden van Zweedse ballekes bij de Ikea en ik hen beloofde dat we dat wel eens zouden doen.

    Gisteren dus. We waren toch in Hasselt. Ella verjaart volgende week en ze had nog wel één en ander op een verlanglijstje staan.

    Ik kon me voor het hoofd slaan. Daar ging mijn planning om het met Baskuul op een akkoordje te gooien. Wat nu?

    Ik heb het opgelost. Ik heb voor mij een kindermenu besteld.

    Hetzelfde maar dan anders

    Carnaval is voorbij. Gisteren was het Aswoensdag. Binnen 40 dagen is het al Pasen. En dat terwijl het lijkt of het gisteren pas nieuwjaar was.

    In elk geval is het nu -of zou het moeten zijn- vastentijd. Hoe het er in mijn kindertijd aan toe ging, beschreef ik hier al eens.

    Of de vasten nog altijd bestaat weet ik niet. Ik weet ook niet meer wanneer het bij ons thuis werd afgevoerd. Ik heb echter geen herinneringen aan vastentijd tijdens mijn jeugdjaren.

    Feit is wel dat er blijkbaar wel vraag naar is, nu ontslakken populair blijkt te zijn en je overal kan lezen hoe je je winterkilo’s moet kwijtraken.

    Een vernieuwing van de oude vasten?

    Een klein ommetje

    Met het slechte weer dat uiteindelijk niet zo erg is als ze voorspellen, zaten wij toch weer wat meer binnen.

    Omdat we geen zin hadden om nat te worden deden we maar een klein toertje tussen de buien door.

    Het moeten niet altijd lange wandelingen zijn om iets mooi te zien.


    Meer foto’s

    Op nen toep

    Na mijn tegenvallende laatste kappersbeurt zag ik achteraf ook nog dat het maar met de Franse slag bijgeknipt was. Want zie je, ik wil dat mijn haar droog geknipt wordt want met een droger achteraf krijgen zij er wel model in, maar ik niet. Ik wil dus zien hoe het er op natuurlijke manier uit ziet.

    Maar die onverlaat had er dus toch maar een product op gespoten waardoor hij toch de haardroger nodig had met een tegenvallend resultaat de dag nadien.

    De beslissing was rap genomen. Waar ik enkele maanden terug nog besloot dat mijn kort kapsel een halflang kapsel zou worden, ging ik nu beslissen dat er geen kapper meer aan te pas komt. Ik ga het opsteken.

    Ik had als kind al een toep, zoals mijn moeder dat noemde. Dat zie je op de foto bij dit ouder log. Maar om zoiets te maken zou het wel nog langer moeten zijn. Ik wou het nu hebben zoals het haar van Kate op het einde van “Kate and Leopold1“.

    Maar hoe doe je het?

    Ik googelde wat. Op “toep” moest ik niet gaan zoeken … op “dot” misschien of op “chignon”. Hmmm, “chique chignon” lukte ook niet te best en “klassieke chignon” al evenmin.

    Ik vond een afbeelding bij kapsels voor de moeder van de bruid2, maar er stond niet bij hoe het in zijn werk ging.

    Ik heb maar zelf geëxperimenteerd en het resultaat kon ermee door -vooraanzicht dan toch want vanachter zag ik het nog niet- maar ik zal toch nog een pozeke schuiverkes3 nodig hebben.

    Een mens kan wat voorhebben met zijn haar en dat allemaal voor een eetafspraak op het einde van de maand.

    1 IMDb
    2 Kapsels voor de moeder van de bruid
    3 Kruidvat

    Page 2 of 220

    Powered by WordPress & Theme by Anders Norén