Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Auteur: ms (Page 2 of 281)

De passie

Toen ik overdacht wat ik nu het meeste miste in tijden van corona, dacht ik eerst aan het spontane.

Maar laatst stond ik op en dacht dat er toch nog wat anders ontbrak. Er is geen passie meer. En ga nu niet onmiddellijk de verkeerde denkpiste op!

Ik heb het wel degelijk over de passie die ik had voor de dingen die ik deed in het algemeen. Voor zover ik me herinner heb ik alles in mijn leven met een zekere passie gedaan, zowel de vroegere hobby’s, als mijn jobs, als mijn zaak, als de evenementen en ja, nu ook de boekenmarkten.

En dat is weggevallen. ‘s Morgens wakker worden met een compleet lege dag vóór je is rustgevend, maar ik ga niet beginnen met boeken- en/of rommelmarkten regelen die misschien het eerste jaar niet meer gaan plaatsvinden. Blijft over …

Een nieuwe passie zoeken om thuis te doen. En neen, kuisen is geen optie.

Reis naar het paradijs

Weet je wat ik op Google vond?
Dat Saint-Marie1 niet echt bestond
“Death In Paradise”
Toonde zoveel fraais
Ik wou erheen en wel terstond

Guadeloupe1 bestaat wel … maar …
De vraag is : “Hoe komen we daar?”
Wat een affaire!
En op Bonaire
Staat al een auto voor ons klaar!

[© ms – 17 november 2020]

Naar aanleiding van een publiciteit die ik de laatste dagen wel meer op mijn telefoon kreeg. Vreemd, want onze volgende keer Bonaire zal eveneens de eerste keer zijn.

1 Wikipedia

Google en liedjes herkennen

Een pooske terug las ik dat Google niet alleen maar liedjes herkent als je de app bij de muziek zelf houdt, maar ook als je het onbekende nummer zelf neuriet1.

Na al die jaren vraag ik me nog steeds af welk het oorspronkelijk nummer was van het lied dat ik mijn grootmoeder hoorde zingen.

Ik opende Google en neuriede: mmm mmm mmm mmmmmm mmm mmm, mmm mmm mmm mmm mmm mmm, mmm mmm mmm mmm mmm mmm mmm-mmm-m mmm mmm, mmm mmm mmm mmm mmm mmm.

Bedroevend! Méér dan … Dat ik niet kan zingen, ik weet het. Dat ik geen toon kan houden, ik weet het. Dat ik niet kan neuriën, gaat dat ding me toch niet onder mijn neus wrijven zeker?

Of is het een onbekend lieke? Zo één van die levensliederen uit het genre dat vroeger nogal geliefd was, over zeemannen die niet terugkwamen en moeders die dood gingen bij het kopen van een kind.

Ik probeerde nog eens. Iets dat Google zéker moest kennen. Ik neuriede opnieuw: mmm/mmm/mmm/mmm/mm … m m m mmm/mmm/mmm/mmm/mm … mmm/mmm/mmm/mmmmmmmmmm/mmmm …

“Guantanamera” zei Google.

Ik was gerustgesteld. Mijn neuricapaciteiten zijn zo slecht nog niet.
 

Laatste info – bijgewerkt:

Ik heb nog maar wat wat zitten googelen en vond.

En wat in 2006 nog niet op internet stond, vond ik er nu wel: een hele uitleg over oorsprong en verder verloop van het lied².

 
1 Het Nieuwsblad
2 Wreed en Plezant

Undercover

Nu “Undercover” goed en wel gedaan is, ga ik eens zeggen dat ik daar niet naar gekeken heb.

De eerste reeks zag ik wel, ondanks ik het ook niet echt denderend vond.

De tweede reeks begon al … tja, het ging me tegen en ik denk dat ik bij de tweede aflevering dacht: “an œuf is an œuf”, rechtstond en het hele ding niet meer bekeek en zelfs de paravent tussen mij en de televisie zette.

Waarom? Er was de tijd dat mijn moeder mijn doen en laten controleerde, tot in het absurde. Ergens tijdens het begin van de eerste lockdown schreef ik daarover een concept dat het blog niet haalde. Dat ging zo:

Het hok waarin ik gevangen zat begon aan mijn voeten en eindigde bij mijn kruin, het belette me het groeien.

Ik stond met mijn rug tegen de muur en had geen ademruimte.

De zijwanden beletten elke armslag.

Dat was het gevoel dat ik had in een tijd dat anderen jong waren.

Wat ik ook deed, waar ik het ook deed en hoe ik het ook deed werd aan mijn moeder overgemaakt.

Wat ik ook zei, waar ik het ook zei en hoe ik het ook zei werd aan mijn moeder doorgezegd.

Ouderavonden op school werden drama’s, de jeugdbeweging geen ontsnapping, de leiding werd bevriend met mijn ouders, kwamen wekelijks bij ons thuis en moe en va gingen zelfs als kookouders mee op kamp.

Loslaten was een woord dat niet bestond, maar het was geen bezorgdheid maar controle.

Ik heb altijd gedacht dat het zo hoorde, niet zo strak, als ik mijn jaargenoten bekeek, maar toch.

Maar telkens ik daar later, als volwassene, wat over kwijt wou hadden mijn gesprekspartners het ook moeilijk gehad en wisten ze zwaardere verhalen te vertellen maar zij … zij waren daar tegen in gegaan. Ze deden mijn relaas af als had ik in mijn puberteit niet gerevolteerd. Ik zweeg en bleef zwijgen en duwde het altijd maar weg, altijd opnieuw.

Ik wou het mijn kinderen niet aandoen en liet hen relatief vrij. Het is me ook niet goed bekomen.

Die dochter in “Undercover” steigert omdat haar vader haar niet zegt waar hij mee bezig is, trekt zelf op onderzoek uit, gaat zijn gangen na en brengt de hele familie, zijn hele actie én carrière en nog een hele ramsamsam in gevaar en wat doet hij? Hij excuseert zich.

Wat ik daarbij voelde? Moeilijk te verwoorden. Het best te benaderen met: “Awel GVD”. Ik kon enkel nog rechtstaan en wegwezen.

Want, zie je, dat is nu precies het omgekeerde van wat ik heb gekend en dat in een wereld die me de laatste jaren steeds onbegrijpelijker voorkomt.

Vaccineren of niet

Het coronavirus kwam, zag en overwon … nog niet. Al voert het een hevige strijd.

Al van in den beginne was er sprake van de zoektocht naar een vaccin dat ze, eens het er was, eerst aan de meest kwetsbaren gingen toedienen.

Dat ze daar steeds 65-plussers bij de kwetsbaren noemden stoorde me in die mate dat ik niet zeker was of ik zo een spiksplinternieuw vaccin wel in mijn corpus wou. Het risico op nevenverschijnselen was, volgens mijn onkundige brein ter zake, veel te groot. En blijkbaar sta ik daar niet alleen in1.

Nu dat vaccin er -zo goed als- is, trekken ze de hele zaak in twijfel, want is het toch niet beter om die ouw te laten wachten² en dat vaccin eerst aan de ongeduldigaards die de regels niet volgden te geven, want die arme schapen weten toch zo van die afzondering en ze krijgen daar mentale problemen van.

Die ouw zijn waarschijnlijk van ijzer, die kunnen daar tegen. Ze gaan alleen maar dood aan een virus dat zij niet eens zelf geschapen hebben en waar ze geen zier schuld aan hebben want ze zaten al opgesloten … of ‘t scheelt niet veel.

Die ouw zijn ook een jaar kwijt en ze hebben er al niet zoveel meer, terwijl die jonge feestgangers nog een heel leven voor de boeg hebben.

Dat ze daar nu weer de 65-plussers bij die ouw noemen stoort me in die mate dat ik niet zeker ben of ik dat -mogelijk niet zo nieuw maar aangepast- vaccin al dan niet wel of niet in mijn corpus wil.

Ziede, bepaalde 65-plussers vinden nog altijd dat ze het recht hebben om het zelf uit te maken.

Al ben ik van mening dat ze eerst de zorg, de politie, eventuele andere publieke functies én mensen met een aandoening moeten voorzien, zou ik wel in september naar Slovenië willen.

1 Het Nieuwsblad
2 Het Nieuwsblad

In de ban van …

Allee vooruit, de Belgen zijn dan toch nog voor iets goed.

Het lijkt namelijk wel of de hele wereld niks anders te doen heeft dan de Belgen af te breken. Ze doen maar. Moest ik in een zwarte bui zijn zou ik zeggen dat een ongewenste dochter, een foute echtgenote, een stomme moeder best past in een klunzig land.

Maar aangezien ik uitermate goed gemutst ben denk ik dat ze toch maar massaal lopen om bij die knullige Belgen te zijn. Ze komen hier wonen, overrompelen onze toeristische trekpleisters, onze autostrades puilen uit van passanten van Noord naar Zuid en van Oost naar Zee en ons vrachtverkeer vertoont meer buitenlandse nummerplaten dan Belgische … bij manier van spreken.

En toch moet er altijd zo neerbuigend over de Belgen gedaan worden.

Maar nu zijn ze in het buitenland, zelfs tot over de Grote Zee, in de ban van het Belgische Knuffelcontact1.

Buitenlanders! Wees gewaarschuwd! Ik knuffel momenteel alleen een Belg … één Belg.

1 VRT NWS – url: Cuddle Buddies

FOD Financiën waarschuwt … en wij ook

Een vervolgske? Om het in moderne taal te zeggen: “Betaalmaat af-The sequel” Shoot the Anglicisation of the Flemish/Dutch language.

Na de waterval aan rommel, zoals vermeld in bovenvermeld log, besloten we de politie niet te overvallen … met een overvloed aan rommel.

Luc had namelijk een e-mailadres gevonden om het te melden bij “Safeonweb1“.

Waarop we de volgende dag de waarschuwing van FOD Financiën in de gazet² konden lezen. Of die van Safeonweb nu gedacht hebben: “We gaan wij onze Luc eens gaan helpen sie” of dat ze die bepaalde maandag zoveel meldingen hebben binnengekregen, dat hebben ze er niet bij gezegd.

Waarop ik gisterenmorgen een tweede -dringender- mail kreeg van PayPal en me toch licht ongemakkelijk ging voelen. Ik ging even checken bij PayPal zelf. De rekening bestaat niet meer, dat staat vast. Ik vond een artikel over wat te doen als je twijfelt³. Je kan zulke e-mails doorsturen.

Gelukkig had ik de eerste in een map “Oplichting” geschoven en kon ik hen beide berichten bezorgen.

Nu kan iedereen zich de vraag stellen waarom ik het de moeite waard vind om er een tweede log van te maken. Misschien wat onnozel maar ergens vind ik wel dat er niet genoeg gehamerd kan worden op het gevaar van te veel vertrouwen.

Als iemand aan je deur staat, zegt dat hij van de FOD Financiën komt en geld vraagt, geef je het toch ook niet zonder controleren? Waarom zou je het dan wel doen als het per e-mail gebeurt?

En als iemand aan je deur staat en vraagt om drie Adidas T-shirts te betalen die je niet kocht of om je handtekening te zetten onder een formulier waarop staat dat jij die niet bestelde …

Denk je dan niet dat ze naar de hel en de duvel kunnen lopen en bovendien de bomen in kunnen? Anders, ik wel.

1 Safeonweb
2 Het Nieuwsblad
3 PayPal

Ouder worden

Vervelend aan ouder worden is dat je alles laat vallen … behalve wat je wil weggooien.

Dat lijkt dan wel aan je handen te plakken of statisch geladen te zijn.

Catastroficus

Omwille van de verhevigde coronadreiging, het stijgende aantal besmettingen en de herfstvakantie, besloten we dat we minstens een week Colruyt zouden overslaan en uit de diepvries leven.

We haalden wel fruit aan de fruitautomaat in Tienen en de bakker zag Luc ook wel passeren, maar verder … niets.

Ga ik gisteren, doodnerveus, naar de Colruyt, het was wat nodig.

Kom ik aan de kassa en rijd ik toch zeker die kar zo hard het plexi decor in dat die overhelde. “Pas op” probeerde ik nog.

Van achter alle hoeken en uit alle gangen troepten alle aanwezigen samen om me aan te staren. Gelukkig had ik mijn mondmasker op.

Volgende keer zet ik een mondmasker, een zonnebril en een muts op.

Misschien kan ik best ook nog een nieuwe camouflagevest kopen … als de vestenwinkels tegen dan open zijn tenminste.

Betaalmaat af

PayPal … wie kent het niet? Of beter, wie heeft er nog nooit van gehoord?

Ik had twee PayPal accounts. Het ene kreeg ik vele jaren terug van Max met een kadootje voor mijn verjaardag er op, het andere maakte ik zelf aan met mijn zakelijk e-mailadres. Het persoonlijke liet ik staan, ik kon het niet over mijn hart krijgen het weg te doen, al was het niet in gebruik.

Het kwam al vaker voor dat ik e-mails kreeg op beide adressen met de aankondiging van veranderde gebruiksvoorwaarden. Ik las die niet. Wie leest die wel?

Tot Luc nu begin oktober in “Het Nieuwsblad” las dat PayPal 12€ per jaar gaat afhalen van rekeningen die niet werden gebruikt1. Toen ging ik even naar beide rekeningen kijken en zag daar op de ene oude bankrekening en op de andere de zakelijke bankrekening staan en dacht: “Foert, ik doe niks”. Je weet maar nooit waar het van pas zou kunnen komen.

Tot ik op 2 november ll. opnieuw een e-mail kreeg op beide adressen met de aankondiging van veranderde gebruiksvoorwaarden. Ja maar, zo niet hé mannekes. Dat ging me even op mijn systeem werken, want stel dat die een andere manier van innen zouden invoeren zoals een factuur sturen of zo …

Ik verwijderde beide rekeningen. Ik kreeg een bevestiging dat beide rekeningen opgeheven waren.

Laat me nu toch gisteren morgen om halfacht een Franse e-mail lezen die PayPal me om 2u ‘s nachts gezonden had en waarin stond dat iemand drie Adidas T-shirts had gekocht op mijn rekening. Met de transportkosten erbij kwam dat op een bedrag van 79,76€. Maar als ik niet akkoord was moest ik daar gewoon op een knoppeke duwen. Wel raar, dat je niet moet klikken om te bevestigen maar om te ontkennen.

Ik dacht: “Allee vooruit, covid-bezigheidstherapie” en ik dacht: “Ik mail naar de politie”.

Eens beneden, na een zjat koffie of twee zag ik het dossiernummer in Chinese tekens en ik dacht gewoon maar niks te doen. Maar later, terwijl ik dit hier typte overwoog ik of het toch niet beter zou zijn …

Luc heeft daar trouwens ooit ook al meerdere keren iets mee voorgehad, met die PayPal.

Maar blijkbaar zijn ze nu ineens allemaal ineens wakker geschoten, de bedriegende oplichters -dat klinkt toch beter dan de oplichtende bedriegers- want even later in de voornoen wist Luc me te vertellen dat hij een whatsappke had gekregen via Whatsapp omdat hij -nog maar eens- een groot bedrag had gewonnen.

En nog iets later kreeg Luc een e-mail van FOD-financiën. Er stond nog een te betalen bedrag open van 15,88€ en als hij dat niet stante pede betaalt staat de deurwaarder hier op 12 november aan de deur. Echt waar.

Alleen … laatste keer dat we inlogden bij FOD-financiën stond er een gekleurde melding bovenaan die ons liet weten dat we toch zeer goed moesten opletten want dat er valse bedriegende oplichters e-mails sturen om betalingen los te weken.

Als we dat allemaal moeten melden aan de politie … die mensen zouden niet meer weten waar eerst beginnen.

1 Het Nieuwsblad

Page 2 of 281

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén