Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Auteur: ms (Page 2 of 231)

De dozen dan maar?

Ooit hadden we alle spullen die we hier nooit zouden uitpakken uit de verhuisdozen in bananendozen gestopt. Die waren niet zo groot en handiger om te stapelen. Daarom trachtte Luc er mee te brengen als ze bij Colruyt op de kar aan de ingang stonden. Meestal waren er geen.

Op een dag hoorde ik dat dat normaal was. Een man op de markt pochte dat ze die voor hem bijhielden bij Colruyt. In die tijd hadden we hier nog geen Colruytwinkel en moesten we sowieso naar die van Sin t-Truiden.

Jarenlang keken we niet om naar de dozen maar toen kwam de grote ommezwaai. We wisselden van stijl en de vroegere spullen moesten er grotendeels uit. Luc begon weer uit te kijken naar dozen maar er waren er -weeral- bijna geen. Af en toe vond hij er dan één op de kar die bij de ingang stond/staat. Echt nodig hadden we die toen nog niet, we hadden nog andere, kleinere dozen ook.

Maar toen gingen we de boeken sorteren …

Dus vroeg Luc er in onze Colruyt ook eens om. Daar zegden ze dat ze niet mochten bijhouden maar ze op de kar moesten zetten en dat ze bovendien geen ruimte hadden om ze te stockeren, waarop Luc zo heel vroeg mogelijk de boodschappen deed. Uiteindelijk hadden we er niet zo heel veel nodig en kwamen we geleidelijk aan het nodige aantal.

Bij het wisselen van auto bleek ineens dat lage bananendozen wel handiger zouden zijn: de tent kon platliggen en de hoogte ging niet storen in de achteruitkijkspiegel (bij de hoge wel: twee is plaatsverlies, drie is te hoog).

Tijdens de werken in onze Colruyt zag ik echter in een andere vestiging een medewerker zo een stapel van vier halen en aan één persoon overhandigen. Het waren dan wel hoge maar mijn paranoïa-ik sloeg toe. Het was niet dat er geen dozen waren: wij kregen die dozen gewoonweg niet.

Luc bleef echter zo vroeg naar de Colruyt gaan. Hij sprak hen aan maar kreeg steeds het standaardantwoord: die dozen worden op de kar aan de ingang gezet. Dat worden ze dus niet!

Sedertdien waren er meerdere rare voorvallen. Zo was er de kar die daar stond en Luc wou even wachten op de dozen. Oh jammer, maar ze zouden die niet uitpakken. Ze moesten daar enkel en alleen twee trossen bananen uit hebben. En ze reden de kar weg.

Nu is Luc op dat gebied anders dan ik. Voor wat mij betreft hadden ze hun dozen kunnen houden. Maar Luc houdt vol.

Zodoende had hij de laatste keer prijs. Wreed content kwam hij met zijn buit aangelopen. En ik dacht: “ze zullen deze keer geen geldig excuus gevonden hebben”.

Ik dacht verkeerd. Hij had er zomaar vier gekregen van een vriendelijke medewerker.

Paranoïa? Ik? Neuh toch! Of toch misschien, want …

Ondertussen hebben we geen platte bananendozen meer nodig, ondertussen zijn de hoge overgepakt in de lage en staan de hoge netjes gestapeld op de zolder … of bijna. Er staan er -bij het schrijven dezes- nog twee op de zoldertrap.

Er staat een … in de kast

Ik had een glazen kast. Het probleem van die kast was dat de bodem ervan zo een 11cm onder de onderzijde van de ruit zit.

Zet je er een klein postuurke in zie je enkel het kruintje bovensteken, een half vaaske , de helft van weet ik veel. Ik loste het op met er de grote schelpen in te leggen, de voorhistorische bijl en nog enkele zaken waarvoor je dan voor de kast moest staan en er in kijken.

Het probleem werd groter bij de aanschaf van de wow-wat-hebben-we-hier-kasten. Daar moest een deugdelijke oplossing voor gevonden worden.

Nu weet ik niet meer of ik googelde of gewoon terloops er op viel. Iemand had het lumineuze idee gehad er oude boeken voor te gebruiken. Je weet wel, oude boeken zoals woordenboeken die je aan de straatstenen niet kwijt kan maar waarvan je het, hoe is het mogelijk, nooit over je hart zou kunnen krijgen om ze bij het oud papier te gooien.

Het lumineuze idee bestond er in de boeken decoratief op elkaar te leggen tot de gewenste hoogte. En warempel, het voldoet.

Behalve dat ik er niet genoeg had en ik ga écht geen oude, niet meer te gebruiken, boeken bijkopen als sokkel voor één of ander in de kast.

Rapper lezen

Bij het sorteren van de boeken kwam ik ook weer bij de boeken die ik nog steeds in mijn boekenkast wil zetten … als die ooit afgeraakt natuurlijk.

En ik lees een boek opnieuw al las ik het jaren geleden al en weet ik hoe het eindigt. Maar het gaat me niet om het einde maar om het waarom.

Het is geen dun boek, zo een 530 blz. Het is dus ook niet echt dik.

Maar ik moet me gaan haasten. De TV, die ik ondertussen al enkele weken compleet heb genegeerd, behalve zo af en toe eens een blik in die richting, vertelt me dat de Tour de France er aan komt.

En dan moet dat boek wel uit zijn, want de Tour … met het uitvallen van enkele favorieten zou die wel eens spannend kunnen worden.

Ergerlijke winkelaars

Waar het aan te wijten is zou ik niet weten, maar het is wel zo dat mijn nachten verschoven zijn. Het begon met vroeger wakker worden en het eindigde daardoor ook met vroeger te gaan slapen.

Als gevolg hiervan en ook als gevolg van het feit dat de plattere bananendozen beter in deze auto gestapeld kunnen worden dan de hogere exemplaren, stelde Luc voor om onmiddellijk na openingsuur bij de Colruyt de boodschappen te halen.

De eerste keer en de tweede keer waren ze de frigo nog aan het vegen. De derde keer was er een briefing aan de gang. Eén van de personeelsleden zag me en sneerde iets tegen een collega maar wel tussen zijn tanden terwijl hij dodende afkeurende blikken op mij wierp. “Ach” zei Luc “misschien bedoelde hij dat het later was dan hij dacht”. Neen, dat bedoelde hij niet.

Eerst besloot ik toch maar niet meer zo vroeg te gaan, daarna bedacht ik dat ik het recht had om er binnen te zijn want eens geopend hebben ze niks te palaberen. Je kan er trouwens gewoonweg niet in vóór openingstijd. Uiteindelijk besliste ik dat ik wat ik wil niet moet aanpassen aan het ellendige humeur van iemand die waarschijnlijk tegen zijn zin op het werk was.

Ik veranderde wel de volgorde. Ik doe eerst de andere boodschappen in de andere gangen vooraleer in de frigo binnen te stappen. Dan hebben ze tenminste gedaan met vegen.

En die dozen? Dat is een verhaal op zich waarvan ik nog niet weet of het het vertellen wel waard is.

De verslaving

Het is weer een uitdaging, een kwestie van willen, laten zien wie de baas is, …

Het zit zo: jaren geleden hadden wij een verslaving … Inderdaad: “we”. Zowel Luc als ik hebben jaren geleden een verslaving gehad dat het geen nam had. Dat waren de eerste jaren na onze respectievelijke scheidingen. Stress, zenuwen, gedoe, getouwtrek, … en alle ongenaamheden die er bij kwamen kijken maakten ons afhankelijk van onze fles … cola.

We dronken niets anders: bij het ontbijt, bij het noeneten, tussendoor, ‘s avonds …

Na jaren, als de zaken kalmeerden schakelden we over naar een meer gangbare gewoonte en kwam de koffie terug, het water -bruis voor hem, plat voor mij- en waren we blij dat we van die vervelende cola af waren.

Maar er staat wél altijd cola in huis, want bij bepaalde soorten stresshoofdpijn of zenuwen op de maag is cola echt het enige dat helpt. En daar schuilt het gevaar. Want als dat eenmalig is, is het geen probleem, maar bij een situatie die wat op de maag blijft liggen of in je hoofd gaat woelen …

Zo hadden we ook weer na het eindigen bij de evenement een poosje aan de cola gezeten, zij het niet meer zo ernstig als jaren geleden. Koffie en water dronken we nog wel, maar ‘s avonds ohlala! Ook dit bleef niet duren.

Eind april, op een avond, zei ik: “Ik kan het niet helpen, ik neem een cola”. De oorzaak herinner ik me niet eens meer. De cola ging mee op vakantie. En nu na twee maanden vind ik dat het uit moet zijn.

Niet alleen omdat het een zware last op de Colruytfactuur is, maar ook omdat het niet zo gezond is -wat haat ik die term omdat iedereen er mee staat te wapperen- maar dan vooral voor de dingen die we zélf ondervinden die oorzakelijk met de cola te maken hebben.

Een echte verslaving moet wel een verduveld vasthoudend ding zijn, de onze is vervelend en dan denk ik soms: “Godzijdank is het maar cola”.

Eens iets anders

Het is maanden geleden dat ik nog friet at. We maken dat -voorlopig- niet meer klaar.

Het is nog meer maanden geleden dat ik gefrituurde friet at. Zo vaak gaan we nu niet naar plaatsen waar men ons frieten voorzet.

Het grootst aantal maanden geleden is wel die keer dat ik friet van een frietkot at. Dat is, volgens mij, zelfs langer dan een jaar geleden.

Tot gisteren, op het familiefeest.

Het was eigenlijk een gezellig samenzijn met drankjes en praatjes en tegen 16.30u reed er een frietkraam door de poort en kon je friet halen met stoofvlees of 6 andere snacks naar keuze. Bovendien hoefde je na de eerste portie niet te stoppen, je kon bijhalen zoveel je wou.

Zoals naar goede gewoonte had ik al problemen om één portie op te krijgen en om alle problemen te vermijden heb ik ze grondig nagespoeld met cola zero.

Het zal weer lange tijd rustig worden in frietland, tot de volgende keer dat een feestdiner bestaat uit een rijdend frietkot, of wie weet welk ander origineel idee.

Het tempo

Gekluisterd aan huis en haard, enerzijds door de aanhoudende aanmaningen om het vooral rustig te doen tijdens grote hitte, waar ik/wij meestal onze kleine en grote voeten aan vegen maar anderzijds ook door de aanstormende bronchitis van Luc, zag ik me genoodzaakt toch een nuttige passe-temps tijdverdrijf te zoeken.

De boeken die ik nog niet las vormen een mooi decoratief stapeltje en ik wenste ze dan ook niet in hun zalige nietsdoen te storen.

Ik toog naar de boekenkamer waar de dozen nog steeds gegroepeerd staan: aan twee kanten de boeken die wel al mee kunnen naar de boekenmarkt en in de hoek de dozen die ik jaren geleden kreeg toegestopt omdat ik toch zo graag las.

Na wat gegoochel gegoogel vond ik toch bevestiging dat sommige van die oude rommel nog enige waarde had en begon ik me af te vragen wat ik er bij vorige opruimingsactie toch mee had aangevangen aangezien ze volgens mij nog tamelijk nadrukkelijk aanwezig zijn.

Het boek, waarover sprake in het oudere log, is trouwens nog altijd een blijver. Die gaat niet weg. Het toont namelijk aan dat fake news niet enkel van deze tijd is -al denken ze dan nu van wel- maar dat het fenomeen in de jaren ’60 ook al bestond.

Al gesnapt? Vermits ik weer weet waarom ik het boek wou houden, wil zeggen dat ik tijdens het neuzen stil gevallen ben en het boek -dik kan je het niet noemen- opnieuw heb gelezen.

Het zal nog wat voeten in de aarde hebben eer al die dozen gesorteerd geraken, maar er zit wel heel wat boekenmarktpotentieel in, dat is een feit dat zeker is.

Mijn decoratieve stapel kan nog wat gerust zijn.

Foto genomen in de Kringwinkel in Brasschaat.

De verleiders

Nu onze Colruyt nog steeds dicht is wegens uitbreidingswerken, gaan we al eens meer in de Aldi binnen. Niet dat we daar anders nooit gingen, ze hebben er zulke lekkere rozijnenkoeken, maar toch zullen we nu geen kilometers gaan rijden om verse tomaten of andere groenten te halen als de Aldi dichterbij is.

Nu kan het gebeuren dat ik in de Aldi aan de kassa kom en ja, waar dient een kassa anders voor, me boekeetje bloemen uit het emmertje neem omdat ze zo lief staan te ogen en zeggen: “neem ons mee”.

Bloemen van den Aldi? Geloof me, de roze anjers van de vorige keer hebben hier erg lang gestaan. En daarmee bedoel ik dan echt niet dat ik ze laten staan heb tot ze bruin waren.

Hopelijk doen deze knappe koppen het even goed.

Enjoy!

Maandelijks krijg ik punten van Proximus die ik kan opsparen en als ik er voldoende heb, kan ik daarmee een kortingbon kopen. Afhankelijk van de hoeveelheid punten heb je de keuze uit een menu. Meestal wacht ik tot ik voldoende punten heb om ze om te wisselen voor een kortingbon bij de Decathlon.

Gisteren kreeg ik een mail dat Proximus met de actie gaat stoppen. Ik kan de overblijvende punten nog omruilen tot 30 november 2011 maar nieuwe krijg ik er niet. De overblijvende punten geven me enkel recht op een tegoedbon voor 30 belminuten op de vaste lijn, die Luc nog enkel gebruikt om zijn zus op te bellen omdat ‘s avonds geen firma’s open zijn. Dertig minuten extra op een vaste lijn waar we recht hebben op 1.000 belminuten en waar er deze maand -uitzonderlijk- 88 van gebruikt zijn.

De puntengaring wordt vervangen door Enjoy! Het is nieuw, er zijn aanbiedingen en ik kan meedoen om zaken te winnen. Wat die zijn? Een cinematicket voor 5€, tickets aan halve prijs en aan 25% en 50%.

Om bij Enjoy! te gaan kijken moet ik namelijk inloggen al ben ik wel ingelogd op mijn Proximus account.

Of er ooit iets gaat tussen zitten wat ik zou willen weet ik nog niet. Momenteel dus niet.

Bovendien loopt dat niet zo automatisch en moet ik het lijstje weer telkens controleren.

[Ironie mode aan]Een hele verbetering[ironie mode uit].

Warm te houden

Luc is aan de kippensoep. Hij hoest. Vandaar!

Het is algemeen geweten dat een hittegolf ook het risico op verkoudheden verhoogt. Meestal heeft men het dan over airco.

Maar die stond hier nog niet aan, enkel in de auto … om maandag naar de Colruyt te rijden.

Gelukkig is er nog kippensoep … zij het dan met een blokje.

Page 2 of 231

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén