Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Zalige zaken, zever & zorgen (Page 3 of 841)

Paralympische Spelen Tokio 2020

De vraag die ik me stelde bij het einde van een hele reeks sportevenementen is beantwoord.

Er is een programma over “Tokio 2020 Paralympics”, iedere avond na het “journaal laat”, een beetje in de stijl van “Vive le Vélo” maar korter en met minder praatgasten en gepresenteerd door Ruben Van Gucht.

In mijn ogen een goed gemaakt programma en daar ben ik blij om. Eerst al omdat ik daarmee Ruben Van Gucht wat aardiger ga vinden. Die lag namelijk niet in de bovenste schuif na een zaak met een heel bekende BV, die ik trouwens nóg minder mag.

Maar soit, het gaat niet over reporters maar over atleten. En daarom is dat programma nu net zo goed. We zien sporters die we voordien nog niet hoorden noemen. Gitte Haenen en Joachim Gérard kende ik wel al, al is kennen bij deze een groot woord.

Het valt me dus zo erg mee -er zijn nog meer atleten om kennis mee te maken en nog meer sporten om eens te bekijken- dat we besloten om het op te nemen tijdens de dagen dat we op vakantie zijn, voor een regenachtige dag of een verloren uurtje er na.

Deze Paralympische Spelen hebben me wel bewezen dat wat mijn moeder me voorhield, dat ik niet moest kijken naar mensen met een handicap, wel erg onmenselijk was. Mogelijk bedoelde ze wel degelijk “staren” toen ze “kijken” zei.

Op de website1 ziet men dat anders. Daar zegt men: “Now is the time to stare2” -zie foto- wat wel bedoeld is voor de sportieve prestaties. Ik kan me inbeelden dat niemand graag aangestaard wordt.

1 Paralympic Team Belgium
2 Now is the time to stare

Gelukzakken die we zijn

En net toen ik dat log van gisterenmorgen netjes had voorbereid, viel de verbijsterende e-mail van mijn online apotheek als een wervelwind mijn op slag turbulerende gedachtewereld binnen.

Mijn CurcuDyn® werd teruggeroepen wegens risico op verontreiniging met ethyleenoxide. Het zit ook in PCR-testen, las ik gisteren, maar daar is het dan niet gevaarlijk1.

En daar gingen we weer op de draaimolen. Wat te doen?

Mijn eerste gedacht: “ik rep me naar de echte apotheker en haal daar een doos”. Of ze niet nemen met risico op verslechtering? Of gewoon de doos CurcuDyn® Forte die ik had gekocht -voor het geval dat- aanspreken?

Gelukkig val ik nogal snel op mijn pootjes en werd het daar in mijn bovenkamer weer windstil.

“We hebben wel al veel geluk gehad” wist Luc te vertellen “er is al zoveel teruggeroepen en we hebben nu pas prijs”.

1 Het Nieuwsblad

Alles gewassen en postjes schrijven

Ziezo, ik kan al iets schrappen van het lijstje dat niet geschreven staat maar in mijn hoofd in cirkeltjes draait.

Alles wat mee moet op vakantie is gewassen.

Ik weet dat dat niet echt groot nieuws is. Ik weet zelfs dat ik daar normaal niet zou over bloggen. Maar wat het nu wel de moeite waard maakt is het feit dat de routine weg is. Ik moet over alles wat vroeger automatisch ging even nadenken.

Dat ondervonden we ook de eerste keer dat we terug naar de boekenmarkt gingen. Het vroegere automatisme was weg. Samen de auto laden ging niet zo vlot. “Hoe was het weer?” en “Het past niet” vlogen heen en weer. Het nam ons dubbel zo veel tijd om alles ingeladen te krijgen. Het gevolg was dat we ‘s avonds wél weer in roulatie waren en plaats over hadden.

Dat wou ik nu niet meemaken. Plannen is dus de boodschap. Dat houdt ook in dat er wat inplanlogjes dienen geschreven te worden. En dat in een inspiratieluwe periode waar al niks gebeurt dat dag per dag het vermelden waard is.

Ik ga nog maar eens verduidelijken dat ik weet dat er mensen zijn die geen internet op vakantie willen. Dat is hun keuze. Ik doe op vakantie waar ik zin in heb, niks van moetes maar ook niks van niemogens. Internet op vakantie is mijn vrije keuze.

Wat nog? Oh ja, die -nog te lezen- stapel boeken eens van dichtbij bekijken en kiezen welke me meest aanspreken om me op vakantie gezelschap te houden.

Er zal nog wel één en ander zijn maar momenteel staan er nu al een paar van de lijst hier op schrift en daardoor hebben de andere nu meer plaats om te tuimelen.

Krukken voor gladiolen

Waar het ooit begon met een gladiool op de berg, die van wie weet waar gekomen was hebben ze zich ondertussen vermenigvuldigd. Ze zijn nu met vijf.

Nadeel aan gladiolen is dat ze topzwaar lijken en neiging hebben om te gaan liggen of door te buigen of zelfs te knakken.

Dat is niet enkel bij ons. Laatst reden we voorbij een tuin waar gladiolen van een prachtig mooie rode tint stonden. Of beter gezegd: hingen te hangen zoals die van ons ook hingen te hangen.

Om dat tegen te gaan hebben wij een paar voorzorgsmaatregelen getroffen en ze alle met een dunne bamboestok recht gehouden. Dat hoopten we toch.

Ik herinner me vroeger toen mijn moeder alle gladiolen in een vaas zette en zei dat ze er op die manier meer plezier aan beleefde dan wanneer ze daar buiten stonden. En nu vraag ik me af of dat knakken soms niet de reden was waarom mijn moeder er binnen meer plezier aan beleefde.

Een van de onze is er toch in geslaagd om te breken zeker. Ze staat nu in haar eentje binnen in een vaas voor één bloem.

Volgend jaar voorzien we extra lange bamboestokken.

Neen!

Ik moet zeker niet meer uitleggen wat corona is? En ook niet wat de gevolgen waren? En over aanpassende reglementen ga ik het ook niet hebben. Ik wil het hebben over “Neen!

Over ons respectievelijk “Neen!” op de kennisgeving van twee begrafenissen schreef ik al. En al kwam er niet echt commentaar op, er werd wel gezegd dat alles wel veilig zou doorgaan.

Een goeie verstaander heeft niet meer woorden nodig. We vonden het wel erg, we vonden het ook een moeilijke keuze. Maar de overledene zou er niet wakker van liggen.

Toen Broer in de buurt kwam voor de autocontrole, stelde hij voor om eens langs te komen. Ik overwoog maar vond het veiliger van niet. Verschillende personen in Broers gezin hadden namelijk tamelijk intensief contact met risico- én coronapatiënten. Broer begreep dat … denk ik toch, hoop ik toch.

Lucs zus drong en dringt aan op een bezoek, maar bij Lucs zus is altijd wel iemand op bezoek of er is een hele hoop iemanden op bezoek. De wijkjeugd troept bij elkaar bij haar. En al vind ik dat vooral prettig voor Lucs zus en al ben ik een heel klein beetje ieniemienie jaloers op haar … ik ben niet zo extravert, integendeel.

Ze zegt: “Mor allee …” als Luc haar zijn overwegingen uiteen zet.

En dan was er de trouw, nog vóór mijn tweede vaccinatie. Het moest en zou op die dag omwille van die bepaalde datum. Het heeft enkele dagen geduurd eer het doordrong dat mijn “Neen!” mijn “Neen!” bleef. Het verdict was hard. Meer valt daar ook niet over te zeggen.

En dan komen we aan het nu, aan de komende grote bevrijding. En ineens gooien ze een hoop dingen om te doen op ons talloor.

We hadden in september een midweek Sunparks en een midweek CenterParcs, mogelijk een halve week Nitro. Ik kijk daar naar uit.

Er is eind augustus een grote boekenmarkt waar we al twee jaar geleden ingeschreven waren. Ik keek daar ook naar uit.

Het spijtige er aan? De ene is de zaterdagavond -zeg maar nacht- en we vertrekken de maandag er op naar Mol.

En dan gooien ze er hier bij ons op zondag nog een dagevenement tussen dat we wel zien zitten.

En ja, we zouden dat allemaal doodgraag doen maar zo gegroepeerd is dat niet plezant meer, niet tof meer, niet meer om naar uit te kijken, maar pure stress.

Ik, die zo kan genieten van het plannen en regelen van een vakantie, al is het dan een korte, zou dat nu moeten doen met de gestolen uurtjes terwijl ik andere dingen zou moeten regelen zoals het uitsorteren van boeken en het klaarzetten van een rommelmarkt.

Neem daar in september nog de maandelijkse boekenmarkt bij en we zijn die hele maand september in touw met dingen die wél plezant en wél tof en wél om naar uit te kijken zouden moeten zijn, maar het dus niet doen.

Zou ik geen “Neen!” zeggen?

Het ergerlijke ritme

Luc kwam na mij de trap op en ik kreeg wat kriebelingen. Hij stapte op net hetzelfde ritme als ik. Ik versnelde. Het is misschien belachelijk maar zoiets valt me onmiddellijk op en maakt dat ik me wat eigenaardig en raar ga voelen, om niet te zeggen belachelijk.

Ik herinnerde me jaren geleden, op de begrafenis van een nonkel, dat de klokken het ritme leken aan te geven waarop wij, de familie, achter de corbillard liepen. Toen kon ik niet versnellen. En mijn stap veranderen zou maken dat ik in hetzelfde ritme zou voortstappen maar dan telkens tussen twee klokslagen in.

Dat je zoiets doet met een fanfare in een optocht, tot daar aan toe. Daar is het zelfs aan te bevelen omdat het anders maar een slordige boel zou lijken.

Luc dus. Ik zei er wat van. Ik weet niet meer wat, iets om te lachen, waarop Luc quasi beteuterd zei dat hij daar niet kon aan doen.

Natuurlijk niet, dat ligt aan mijn rare tik.

Gedwarsboomd

We wilden gisteren een rommelmarkt bezoeken georganiseerd door iemand die op de boekenmarkt ook een stand heeft. We zijn er niet geraakt … de weg was onderbroken. Rondrijden hielp ook al niet. Geen doorkomen aan.

We zijn dan maar naar een Kringwinkel in de buurt gereden. We zijn er niet geraakt … er was een omleiding met een omleiding in een omleiding. Er rond rijden hielp ook al niet. Geen doorkomen aan.

De andere Kringwinkel? Een gemeente of twee verder? We zijn er niet geraakt … er was diezelfde omleiding met een onderbreking er midden in. Er rond rijden hielp ook al niet. Geen doorkomen aan.

Naar huis dan maar weer? Neen toch!

We zouden naar Decathlon gaan. Want net nu, nu de zwembaden terug gaan openen zonder afspraak op voorhand en net nu de badmutsen overal verdwijnen wil ik een badmuts voor mijn ondertussen lange haren. Ik heb mijn silicone Speedo nog maar die krijg ik niet ver genoeg over mijn hoofd als die haardos er onder steekt.

Resultaat? De badmutsen voor lange haren zijn niet groter dan die Speedo.

En deze keer voor echt naar huis!

Over een geslaagde uitstap gesproken.

Mijn stem

Iedereen weet ondertussen misschien wel al dat ik apolitiek ben. Wat niet wegneemt dat ik in de loop der jaren wel enig respect heb kunnen hebben voor bepaalde politiekers, zonder rekening te houden met hun strekking dan, maar voor hen als persoon.

Bij de laatste verkiezingen echter, het ging waarschijnlijk om belangrijker zaken dan voorheen, ging ik dat toch eens verantwoordelijk aanpakken.

Ik volgde de vragenlijst van de VRT en kwam zo te weten hoe ik mijn stem moest uitbrengen. Door het ingewikkeld Belgisch systeem kan je echter niet stemmen op de persoon van je keuze als die niet in je kieskring woont. Voor zover de eerste struikelsteen.

Het resultaat was bedroevend. Wat ze met mijn stem deden was nooit mijn bedoeling geweest en ik sakkerde wat en ik vloekte wat. Uiteindelijk werd het -door omstandigheden- een goeie keuze, maar dan wel écht een hele goeie. Geen verdere uitleg vereist.

Maar nu? Eerlijk? Ik wil het risico niet meer lopen. Ik vind stemmen op mensen die ik helemaal niet ken heel erg onverantwoord. Ze worden geprepareerd om goed voor de dag te komen, er wordt hen aangeleerd hoe ze zich moeten gedragen en er worden hen zelfs truken bijgebracht om zich anders voor te doen dan ze zijn.

Mijn besluit staat vast. Ik neem mijn verantwoordelijkheid als ik beslis dat ik niet verantwoordelijk wil zijn voor de grote belangrijke zaken die verkeerd zouden gaan omdat de verkeerde wint.

Je zal maar eens moeten kiezen tussen de pest en de cholera.

Zolang er opkomstplicht bestaat en zo lang ik niet kan stemmen op iemand die ik respecteer en mogelijk lichtjes vertrouw i.p.v. vogelpik te spelen op een lijst met mensen die ik van haar noch pluim ken, zal ik stemmen zoals ik het voorheen altijd deed.

Vandaar, ik ben daar niet beschaamd over, zal mijn stem altijd blanco zijn (ongeldig vind ik zo kinderachtig) en neen, die stemmen gaan niet naar de meerderheid1 zoals zoveel kwatongen beweren.

1 Belgische federale overheid

De primeur

Iedereen -of toch zo goed als- zal al wel eens van dat soort vallen gedroomd hebben, waarbij je met een plof in je eigen bed neerkomt en wakker schrikt.

Hoe doe je dat? Dat vallen en ploffen terwijl je toch ‘s avonds gewoon in bed bent gaan liggen?

Ik weet het! Ik mocht het van nabij meemaken, al zag ik het niet. Ah neen, het was nacht, het was donker.

Feit is dat ik om één of andere reden me afvroeg waarom Luc toch zo raar lag te woelen en ik er, tijdelijk half wakker, mijn aandacht aan gaf.

Hij lag op zijn rug, been geplooid en duwde zichzelf op schouders en voet omhoog. Echt waar. Hij had er eigenlijk best moeite mee.

En plots, ineens, plofte hij neer in bed en kreunde. Ik vroeg wat er scheelde. Maar hij, tijdelijk voor een kwartje wakker, mompelde enkel iets over “vallen”.

Het hele verhaal duurde maar een fractie van de tijd die het lezen van bovenstaande kan vergen.

Na het voorgaande gingen we beiden weer van half en kwart wakker naar niet wakker en sliepen de nacht uit.

‘s Morgens wist Luc helemaal niets meer van het voorval, maar ik dus wel.

Dit voorval staat al een hele poos in concept, voor één van de inspiratieloze dagen. Bij deze …

Nog maar eens …

Ik stapte uit de auto en nog vóór ik één druppel muggenproduct kon aanstrijken had ik al een beet beet. We waren daar in de buurt en zouden er nog maar eens een toertje Langdonken aan vasthaken.

Nu ja, één beet tot daar aan toe. Wat Eau de Cologne en een anti-allergiepilleke later stapten we welgemoed … zo een goeie 750 meter toen ik plots stilhield en met weerzin me voorbereidde om weer te gaan modderschaatsen.

“Niet stilstaan” zei Luc. “Hele zwermen muggen volgen je al de hele tijd”.

Langdonken werd niet Langduren. We keerden op onze stappen terug. De schrik voor een misstap met slecht heupresultaat schrikt me meer af dan vroeger en om ondertussen nog een muggengevecht met moddereffect te gaan geven … het zinde me niet.

“Verdorie” zei Luc en vroeg zich wat smalend af waarom muggen, die toch leven van bloed, niet in de straten rondhangen waar de mensen zijn maar in de bossen waar geen kat rondloopt met zulk weer.

Het antwoord daarop ben ik even volledigheidshalve gaan opzoeken. Ik wist wel al dat het de vrouwtjes zijn die steken maar wat ze dan in een bos doen wist Wikipedia1 me te vertellen.

De mannekes zijn namelijk vegetariër.

1 Wikipedia

Page 3 of 841

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén