Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Vakantie (Page 1 of 2)

De kiekens

Ondanks alle slechte Wettervorhersagen hadden we de hele vakantie alle sjaans van de wereld. Enkel de dag dat we vertrokken en we nog eens een wandeling rond het maar van Maria Laach wilden maken viel letterlijk in het water.

Nu ja, we stopten er toch, bekeken het eens en gingen tot aan het maar en bekeken het eens. Onderweg dacht ik, bij het zien van een rijdend kiekenkot:

Als je dàt denkt, ben je dan al geen kieken?

(Lees verder onder de foto)


Meer foto’s

En dan wil ik er iets over schrijven en blijkt het toch uit een liedje te komen van de “Comedian Harmonists“.

Of het nu de die paterkes zelf zijn of niet, iemand in die abdij is toch beter op de hoogte van de vrolijke deuntjes dan ik.

De Nürburgring

En weer moest ik het opzoeken … Het was 1970, 13-14-15 mei om juist te zijn. We gingen toen op een driedaagse schoolreis langs de boorden van de Rijn.

Veel herinner ik me niet meer van. We deden Koblenz aan, dat weet ik nog. En op een ochtend zag het eigeel groen, dat weet ik ook nog. En dat ik ontgoocheld was dat de bus niet stopte aan de Loreley1 vond ik hoogst verwonderlijk.

Wat ik ook nog weet, zonder visuele herinnering echter, is dat we met de bus over de Nürburgring reden.

Na ons laatste verblijf daar in de buurt, kan ik me dat heel erg slecht inbeelden al vond ik nog steeds verwijzingen naar ticketverkoop voor bustoeren.

Waarom ik dat slecht kan inbeelden? Het is me daar wat op die Nürburgring. Eerst had Luc gezegd dat we daar niet naartoe hoefden, als het van hem afhing. Maar die ene ochtend opperde hij toch om eens die Nordschleife te gaan zoeken en kijken. Daar bleef het niet bij. Hij wou achteraf toch ook eens het Nürburgcentrum zelf bezoeken ook.

Eens dààr kon ik hem er haast niet meer wegkrijgen. Ik stelde voor dat hij zelf eens op die Nürburgring zou gaan rijden, dat weigerde hij. Hij zei: “Als je die ziet vlammen en dan ik daartussen aan 40 per uur.”

Misschien moeten we gewoon uitkijken of hij niet eens met een ervaren racer mee kan. Voor mij hoeft het niet. Ik houd mijn ontbijt graag waar het hoort en dat is niet op mijn schoot.


Meer foto’s

1 Wikipedia

Luc en de bergop

Dat Luc het niet zo begrepen heeft op bergop, vertelden we al meer. Met bergop bedoelen we dan niet de bergop die je hier in onze Lage Landen tegenkomt maar klimmetjes met een zeker percentage.

Soms moppert hij, soms steigert hij, soms dreigt hij … dat hij terugkeert … naar beneden. Ik kan hem niet dwingen om een berg of een heuvel of een verhoging op te lopen als hij dat niet wil, hij kan me niet verbieden dat wel te doen als ik dat wel wil. Daarover zijn we akkoord, maar het gebeurde nog nooit dat we elk onze eigen weg gingen.

Een keer heb ik hem zijn zin gegeven en dat was toen we de Goatfell1 opgingen. We wisten daar dat het de laatste honderd meter meer klimmen dan wandelen zou worden. De hele weg had hij al lopen zeggen dat hij daarboven écht niet dood wou gaan. En die laatste honderd meters -jawel dat stukje dat op de foto bij het betreffende berichtje staat- deden we niet.

Achteraf gezien zou ik er spijt van hebben, ware het niet dat ik niet doe aan spijt achteraf. De beslissing om te stoppen is op dat ogenblik genomen en van hier uit achter mijn pc is het gemakkelijk zeggen dat ik had door moeten gaan.

Goed, Luc en de percentages dus. Meestal lijdt hij in stilte.

Nu had ik aangegeven dat ik de Hohe Acht2 op wilde, ik wou die Kaiser Wilhelm Turm zien en er op gaan.

We zagen de hoebel al in het landschap liggen. “Daar ga ik niet op” zei Luc.

Een paar dagen later zei hij: “Die Hohe Acht is zo erg nog niet”. Hij keek naar een doorsnede3 die zacht glooiend was. Wat ik niet zei was dat de proporties niet klopten. De breedte was niet reëel t.o.v. de hoogte, dat zag je zo als je door het venster keek.

En ja, hij bleef achter, keek wat bozig. Eigenlijk meer met een gezicht van: “Wat doe ik mezelf weer aan”.

Eens boven wist hij te vertellen dat hij daar, bij dat ene punt, op het punt had gestaan om terug naar de auto te lopen. Ik troostte hem en zei dat hij toch niet hoger kon aangezien de Hohe Acht het hoogste punt van de Eifel is en dat hij indertijd toch bijna op de Goatfell geraakt was.

Daarna liep het pad steil naar beneden. “Dat is om ons straks terug die berg op te sturen” zei Luc. “Maar dat doe ik niet” verwittigde hij.

En toen misten we een afslag en zagen de drukke verkeersader -wat heet druk in de Eifel- al liggen. We moesten op onze stappen terug. Luc had visioenen van paden die terug naar de hoogte voerden, maar gelukkig vonden we al snel de juiste kruising terug.

Bij de auto aangekomen wist hij te vertellen dat het toch een mooie wandeling was. Dat is meestal wel de samenvatting die Luc geeft van een wandeling waarvan je zou denken dat hij de hele weg lopen balen heeft.


Meer foto’s

De kopafbeelding is een foto genomen vanaf de burg van Nürburg.

1 Wikipedia
2 Eifelinfo
3 Routeyou

Strammer Max

De voorspelde buien beperkten zich die dag tot de hagelbollekes die van onze regenfrakken afrolden. Nat werden we daar niet van. Maar toch besloten we een soep te gaan eten in de Wacholderhütte.

Een soep? Dat gelooft ge nu toch niet. Omwille van herinneringen van lang geleden bestelden we een Strammer Max. En tegen mijn gewoonte in nam ik er een foto van om door te sturen naar Zoneke, ook omwille van die herinneringen van lang geleden.

Bij het afrekenen echter liep het fout. De betaalterminal liet het afweten, hij moest opgeladen worden, gaf een blanco pagina en de ober werd ook al lichtjes bleek. Wij niet, al hadden wij op voorhand al wel gezegd dat we bij de eerstvolgende geldautomaat die we passeerden toch eens onze geldvoorraad moesten spijzen.

Met de nodige zwier vertelden we de ober dat we wel met geld zouden betalen. Dat kon nog … net. Luc had zelfs nog genoeg om drinkgeld te geven … zo een 10 cent dan toch.

Gelukkig kwamen we daarna nog een Sparkasse voorbij waar we het nodige briefgeld konden bijdrukken.


Meer foto’s

Sneeuwburcht

Zomerbloesjes in november
Thermische onderbroek in mei

De laatste had ik niet mee. We waren maar net gearriveerd toen de weerberichten het over mogelijke sneeuwval begonnen te hebben.

Iets om te onthouden voor de toekomst.

Toch wilden we niet zomaar binnen zitten niksen en Nürburg -zowel de burcht als de ring- stond ook nog op onze lijst.

Die zaterdag was er echter de start van de 12de editie van de Fisherman’s Friend StrongmanRun op de Nürburgring zodat we onze plannen opnieuw wijzigden en enkel de burcht bezochten.

Foto’s nemen van de Nordschleife konden we later ook nog.


Meer foto’s

Harsbestrijding

En dan kom je thuis van een fantastische wandeling. Je duikt onder de hete douche. Daarna kom je tot de conclusie dat je niet door je haar geraakt. Er blijkt gewoon een klodde hars in te zitten.

Dat gebeurde waarschijnlijk bij die boom. Daar ging ik onder, Luc er over.

Hoe krijg je dat er nu uit? Op googel vond ik een ouder forumbericht1 waarin meerdere mogelijkheden stonden. Dat van dat keukenpapier en het strijkijzer voerde ik onmiddellijk af. Dat was veel te dicht bij mijn hoofd. Olie had ik niet bij me, maar vaseline wel. Ik heb dat dan maar geprobeerd. En weet ge wat? Het werkte nog ook.

In het vervolg kunnen bomen maar beter anders omvallen, zoals deze hier onder. Daar konden we gewoon onder door lopen.


Meer foto’s

1 Bokt

Eén mei

Ik kende de traditie van Poortje-pik uit Rijkevorsel omdat Luc me er over had verteld. Het was een gebruik dat stamde van lang geleden waarbij éénieder die nogal los omsprong met have en goed het risico liep dat het op de nacht voor één mei werd meegenomen. Het verdwenen stuk stond dan op één mei op het dorpsplein opgesteld.

Poortje-pik was een onschuldige traditie tot de moderne tijd er tussen kwam en de ongeschreven regels van het spel met de voeten werden getreden1.

Ik wil het niet echt over poortje-pik hebben, maar ergens in de reacties, waarbij er nogal veel opgeroepen werd om het te verbieden, stond er in een reactie dat het in Duitsland ook nog werd gedaan en dat daar ook nog steeds de meiboom werd geplant.

Het ging uit mijn hoofd en ik stond er dan ook niet bij stil toen wij in Duitsland de meiboom zagen staan. Pas toen ik een tweede en een derde zag, ging ik die avond even op google zoeken. Ik vond niks dat enigszins op poortje-pik zou lijken, maar ik vond wel de meiboom, die in sommige dorpen de hele maand mei zou blijven staan2.

In elk dorpje waar we doorreden stond een meiboom, de ene al mooier versierd dan de andere. Je ziet ze al van ver als je een dorp nadert.

Tradities hoeven niet verloren te gaan en ze moeten ook niet verboden te worden, als iedereen gevoel zou hebben voor wat kan of niet kan.

1 Het Laatste Nieuws
2 Wikipedia

De hazelworm

Ik zag de beweging net toen Luc zijn voet neerzette, maar er was geen dreiging, enkel een schrikken.

“Een hazelworm” zei ik, waarop Luc pas doorhad dat er wat gebeurde. Hij bekeek -vanop veilige afstand weliswaar- het beest dat doodstil op de grond lag. “Hij is dood” zei hij tussen zeggen en vragen in.

Dat was hij niet. Ik had de beweging gezien. Hij bekeek me argwanend.

Ik had ooit nog eens hazelwormen gezien. Die had Broer als elfjarige bij het fietsen gevonden en meegebracht naar huis om uit te zoeken wat het was. Googel bestond toen nog niet en hoe ze in dit geval met de encyclopedie aan de slag gingen weet ik niet meer.

Waarom ik het ‘s avonds toch even googelde? Ik herinnerde me een slangachtig wezen maar met een ronde kop, geen slangekop. En dit, dit leek me toch echt wel een slangekop.

Blijkbaar was mijn eerste gedacht toch juist en betrof het hier een jong exemplaar1.


Meer foto’s

1 Wikipedia

Middeleeuws

Gewonnen voor villanelle en ollekebolleke ging ik op zoek naar nog meer dichtvormen. Wie zoekt die vindt en ik ging aan het proberen. Of ik ze allemaal wil gaan proberen zal de toekomst moeten uitwijzen.

Dat onderstaande pogingen al een oud maand oud zijn is niet verwonderlijk. Ik maakte ze ter voorbereiding op onze vakantie, want zoals algemeen geweten -wil ik hopen- wil ik geen gapende dagen op het blog, zodoende plande ik.

Eerst een probeersel voor een rondeel1

Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Weet je wat, schrijf een rondeel
Wat je ook schrijft is beter dan niets
Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Het woord dat rijmt op iets is fiets
Schrijf wat je maar wil maar niet te veel
Schrijf een rijm, schrijf er twee … Schrijf maar iets
Of weet je wat, schrijf een rondeel

[© ms – 13 april 2019]

En dan nu voor écht …

We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Rijden dan van oost naar west
Op reis gaan we toch elk jaar een keer
We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Het zit er op en dat doet wel zeer
Eens thuis vertellen we wel de rest
We zijn er niet maar dat gebeurt meer
Rijden dan van oost naar west

[© ms – 13 april 2019]

Of het voor herhaling vatbaar is? De vakantie zeker! Maar het rondeel … dat weet ik nog zo niet.


Meer foto’s

1 Poëzie verrijkt

Brexit²

Het begon er zo wat naar uit te zien dat ik gelijk zou krijgen, dat de Brexit zich vooral gaat toespitsen op het verhinderen van vrije doorgang van personen.

Zo las ik eerst dat de Britten 7€ zouden moeten betalen om de EU te bezoeken1.

Daarna las ik dat wij wel eens een visum nodig zouden kunnen hebben2.

Een visum op zich vind ik niet dramatisch, maar wat met de tijd? Je weet hoe langzaam zulke instanties iets in orde krijgen. Het Britse lidmaatschap eindigt in maart en wij zouden begin mei op vakantie vertrekken.

Ondertussen blijven de gesprekken over een hernieuwde Oostende-Dover het nieuws halen3, zij het altijd in een onbestemde toekomst, betogen de Britten tegen de Brexit4 en zou de overgangsperiode waarin de grenzen open blijven met enkele maanden tot een jaar verlengd kunnen worden5.

Wij hebben geboekt. Voilà!

1 Express
2 Het Laatste Nieuws
3 vtm – url: https://nieuws.vtm.be/vtm-nieuws/politiek/ferry-tussen-oostende-en-groot-brittannie-gesprekken-met-investeerders-bezig
4 Het Laatste Nieuws
5 Het Laatste Nieuws

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén