Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Vakantie (Page 1 of 24)

De Parken

De parken konden me niet bekoren. Lang geleden konden pret- en andere parken me helemààl niet bekoren. Ik vond het opgeklopt plezier al zijn we er wel een paar gaan bezoeken -ooit- met de kinderen en later met de kleindochters.

Sunparks en CenterParcs waren dus ook gewoon parken en ik had er geen interesse voor. Was dat niet wat een beetje een voorgekauwde vakantie?

Waarom veranderde het? In 2013 kwamen we tot het besef dat we onze vakanties altijd maar uitstelden omwille van het vele werk en de veeleisende klanten en dat er ondertussen wel al meerdere van onze bekenden en kennissen en collega’s van onze leeftijd het tijdelijke met het eeuwige hadden gewisseld. We boekten die zomer op het laatste moment een vakantie in Harlingen

Soit, ergens begin 2014 viel ik op een aanbod van Sunparks De Haan -nu CenterParcs- en waarom boekten we? Dat weten we zelfs nu niet meer. Om het eens te proberen?

Er was niet te veel volk, de zomerse attracties waren dicht, maar wat nodig was, was open. Het beviel ons. We merkten dat we zelf onze dagen konden invullen zoals we wilden en de toemaat van het dagelijkse zwemmen viel zeer in onze smaak.

Het beviel ons zelfs zo zeer dat we besloten om er meerdere keren per jaar een midweek te verblijven, maar niet/nooit in de zomer.

Sedert die keer zijn er al veel verblijven in Sunparks en later ook CenterParcs geweest. Ik zou kunnen zeggen hoeveel -voor één of andere belachelijke, mezelf onbekende reden, staan al die boekingen nog in mijn gmail- maar dat ga ik echt niet doen.

Door corona en het bijhorende schuiven met midweken zwoor ik: “Nooit meer!” We zouden enkel nog de Last Minutes in het oog houden.

En gij gelooft dat … Toen de aanbieding kwam voor die eerste week van september bij Sunparks Kempense Meren zaten we nog ergens in de groene coronazone en wanneer was dat? Begin juli?

Feit is, die eerste week -Sunparks Kempense Meren dus- zit er op en het besef was als een muur waar ik knal tegenop liep.

Ik had dat gemist! Ik had het zo erg gemist, dat ik het niet kan uitleggen. Ik kan dat wel, maar dat heeft dan weer met een trend te zien en ik doe niet aan trends.

De vooruitgeschoven twee midweken en hun vouchers die resulteerden in één midweek ronden we vandaag af.

En weet je wat? Zo ergens tussen beide in, dichter bij de eerste dan bij de tweede, heb ik het gewaagd om nog een midweek te boeken, ook nog voor dit jaar. We hebben iets in te halen.

Aangeboden activiteiten? Die doen we niet. Ik had voor Mol even overwogen om ter plaatse misschien eens een fiets te huren, maar na het bekijken van de prijslijst1 was mijn goesting in fietsen over.

Wel een totale ommekeer tegen lang geleden, niewaar.

1 Bike&Fun

Terwijl velen sliepen …

Dan zijn we ineens dinsdag en bedenk ik dat ik de foto’s van Sunparks nog niet sorteerde.

En al waren die boswandelingen erg mooi, ze leverden niet veel meer op aan foto’s dan paddestoelen, paddestoelen en ja … nog meer paddestoelen.

We waren quasi alleen op wandel. We waren er altijd vroeg bij, de andere parkbezoekers sliepen dan nog en ik weet niet of wandelen op hun programma stond. Ik denk het niet. Soit.

Behalve die ene wandeling. Daar ging ons minimum aan medewandelaars ineens de hoogte in. Er was een wandeltocht georganiseerd. Er waren wel 160 inschrijvingen. Dat vertelde ons iemand van de organisatie.

En al is zoiets goed nieuws voor diegene die organiseert, ik vind/vond dat iets minder. Wil ik dan enkel met ons twee op een wandelpad. Bah neen. Maar met 160 toch ook niet.

Wat maakte die wandeling nu toch -net niet helemaal- goed en interessant? De plant die we op het einde tegenkwamen en ergens een belleke deed rinkelen bleek, volgens “Obsidentify“, een Brede wespenorchis te zijn, zij het een uitgebloeide.

Ge moogt me geloven, die wandeling staat al terug ingepland voor volgende zomer, maar dan wel tijdens de bloeiperiode van die Brede.

Meer foto’s

Wat was dat? Dat was het!

De eerste midweek zit er op. En wat bleek? Zagen we er met lichte schroom tegenop, was het als het opentrekken van een dichtgeslibde porie die nu schreeuwt om meer.

Zwemmen deden we -nog- niet. Nog te vroeg op het jaar. Nog te veel zomertoeristen die samentroepten op de boorden van het bad als was het hun eigen ersatzstrand.

Ons niet gelaten. Er viel nog vanalles te beleven.

We kijken nu wel écht uit naar de volgende midweek, voorzien binnen een tweetal weken … als corona niet wéér roet in het eten gooit.

Ondertussen laait de dreiging van een volgende golf en de daaruitvoortvloeiende privacydiscussie hoog op. Niemand mag wat vragen, maar als iedereen die wel gevaccineerd is nu eens op zijn strepen zou staan en spontaan dat bewijs voorleggen … wat dan?

Ach ja, we zullen ons moeten realiseren dat “De Ideale Wereld” enkel een TV-programma is en wij altijd aan de kant van de barrière zitten waar de klappen vallen.

We zullen nog wat teren op wat jammer genoeg voorbij is en uitkijken naar wat -normaal gezien binnenkort- nog komen gaat.

Het weekmenu

De aanbieding voor Sunparks was niet in een huisje, maar in het hotel. En Luc zei dat hij dat wel eens wou ervaren. Dus boekten we. Het zag er in die periode echt goed uit met Corona, we zaten in een groene zone. Wisten we veel …

Pas later kwam het besef, toen ik weer bewuster met mijn kcal bezig was omdat er weer lichte verhoging was, dat we bij het hotel ook ontbijt hadden en dat we uit eten moesten gaan. In een hotelkamer heb je geen keukentje.

Hoe moet je nu uitrekenen hoeveel je binnen krijgt, hoe telkens uitkijken wat je kan eten op restaurant? Hoe de controle houden? En ja, ik heb die controle nodig om mijn eten me te laten smaken.

Vorige week woensdag zei Luc dat hij een menu had samengesteld voor deze week. En ja, het menu werd goedgekeurd. En ja, we gingen op restaurant. En ja, ik kon de dagelijkse hoeveelheid in het oog houden.

Vandaag, vrijdag, gaan we naar huis. Nog één keer een maaltijd afhalen en morgen vroeg zien we thuis wel waar we uitgekomen zijn. Al kon ik dat hier wel van dag tot dag afwegen op mijn hebbeding.

Berekend risico

Ondanks twee vouchers voor een CenterParcs verblijf, waarvan we er nu ene al anderhalf jaar en de andere een jaar voor ons uitschuiven, viel ik gisteren op een aanbieding voor Sunparks voor een erg aanlokkelijk bedrag.

Wij, die snakken naar eens weer wat om naar uit te kijken, keken elkaar aan, overwogen, bekeken wat mogelijk was, wikten en wogen nog maar eens en boekten.

In deze coronatijden voelen wij ons hierdoor weer een klein beetje avonturier.

CenterParcs opgedeeld

We hebben zelf de knoop doorgehakt, de CenterParcs knoop die hier al een paar dagen, dan wel niet de dagen vergalde, maar die toch voor zekere onrust zorgde.

We hadden al geprobeerd om die vakantie van de Eifel naar Peer te verzetten, om in eigen land te blijven, maar dat ging niet zo vlot als gewenst en liep met een sisser af omdat we de telefoon aflegden en beslisten om het maar op zijn beloop te laten en te zien wat er gebeurde.

Wat gebeurde er? Ik las over CenterParcs die de grote groepen ging spreiden over meerdere huisjes. Luc las over negatieve coronatesten die vereist zijn voor Duitsland, die maar maximaal twee dagen oud mogen zijn en over België waar dat nooit op twee dagen tijd geregeld raakt.

We zetten de voet in de pla.

Het verschil tussen het opzeggen van het in België geboekte gedeelte en het opzeggen van het in Duitsland geboekte gedeelte?

Voor de Belgische boeking heeft Luc een uur aan de telefoon gehangen: wachttijden, misverstanden, foute informatie en niet begrijpen van de situatie tijdens meerdere telefoontjes. De laatste persoon die we aan de telefoon hadden begreep het eerst ook niet zo goed, maar na wat meer uitleg kwam het in orde. De boeking werd geannuleerd en binnen 4 à 6 weken mogen we de voucher per e-mail verwachten.

Voor de Duitse boeking kon ik een whatsapp zenden. Ik stuurde: “Volgens Belgische reservatie moet ik deze boeking via Duitsland annuleren. Kan ik deze boeking opzeggen en een voucher krijgen?” Antwoord: “Deze boeking is nu geannuleerd met voucher, duurt ca. 4 weken”.

Dat was maandag. En wat lezen we gisteren in de gazetten? Vakantieparken zitten bomvol1 en wat als je toch gaat2.

Zijn wij weer blij dat we doorgebeten hebben …

1 Het Nieuwsblad
2 Het Nieuwsblad

De vraagstaart

De dag dat ik schreef over het weglaseren van de I op mijn voorhoofd, was de dag dat Odette haar sleep nog over het land schuurde.

We hadden die morgen het boek afgehaald, hadden bij een lokale bakker nog brood en een troostprijsje gehaald en hadden er ons bij neergelegd dat het een namiddag binnenblijven zou worden.

Ik kon toen nog niet weten …

Op zondag namen we pak en zak en laadden de auto. We wilden nog ergens een wandeling gaan doen, ergens waar ik nog een herinnering aan had.

De ochtendregen stopte zoals beloofd toen we parkeerden. Het wandelpad liep aan de achterzijde voorbij en we maakten een kleine afwijking, ik wou de voorzijde op foto … omwille van de foto van lang geleden. Er stonden dranghekken in de weg maar dat moest dan maar.

Net toen we terug op het wandelparcours kwamen stopte de auto en ineens begrijpend dacht ik: “Zij zal toch niet …”

Jawel, jawel, jawel!

Ze stapte uit en vroeg: “Welk kasteel is dit?”

“Het kasteel van Poeke1” antwoordde ik naar waarheid.

“Woont er nog iemand?” vroeg ze.

“Zestig jaar geleden wel nog” antwoordde ik … ook naar waarheid.

Ik moet echt wel een scenario gaan opstellen zodat ik kan repeteren wat ik moet antwoorden. Want voor een praatje was er geen tijd.



Meer -en mooiere- foto’s

1 Kasteel van Poeke

Odette aan zet

Nazomergenietend … goed geweten
Op terras gezeten
Buiten kunnen eten

Toen zei de gazet
Opgelet!
Daar komt Odette
Hop en binnen met die fret
Bubbels gelampet
TV-opgezet
Lezen op het internet
Met sokken aan in bed
De herfst was ingezet

[© ms – 26 september 2020]

Meer foto’s

Het vliegveld oversteken

Zei de gastheer aan de telefoon: “Er zijn mooie wandelingen aan de overzijde van het vliegveld”.

Volgens hem mochten we, in de week dan toch, gewoon dat vliegveld te voet oversteken als we geen kilometers wilden om rijden.

We deden het, die eerste avond. Gerust waren we er niet in. Zeker niet toen we twee overvliegende tuigen hoorden.

Ik liep dan ook van links naar rechts naar links naar rechts naar links … kijkende over die banen. En het was niet één strook, het waren er twee. Ik ben geen schrikkepee – broekschijter noemt Luc dat. Mits in acht name van de nodige voorzichtigheid en veiligheidsnormen durf ik relatief veel.

De volgende dag wijst Luc op zijn laptop en zegt: “Kijk eens wat ik op internet vond”. De gemeente Aalter vraagt om niet over het vliegveld te wandelen1, er kan altijd een vliegtuig een noodlanding moeten maken.

Okee, er op wandelen is niet oversteken, maar de dagen nadien wandelden wij er één keer gewoon rond en verder reden we wel de kilometers om.

Het zou te zot voor woorden zijn als ik zou moeten vertellen: “ik ben overreden door een vliegtuig” …

… als ik het tenminste nog zou kúnnen vertellen.

1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/12/11/aalter-waarschuwt-niet-op-het-vliegveld-van-ursel-wandelen-er/

Haal die “I” van mijn voorhoofd

Er was een tijd, lang geleden, toen het me nog niet opgevallen was en het me niet stoorde.

Maar na verloop begon het op te vallen, heel erg op te vallen zelfs. Wij kunnen geen poot buiten zetten of er moet ene of andere een inlichting hebben en voor één of andere reden denken ze dat wij het antwoord kennen.

Soms loopt het goed af, is iedereen content, zoals lang geleden, de mensen op de trein.

Soms worden ze boos omdat we het niet weten, niet kennen en niet kunnen antwoorden.

Zo was er die keer in Whitley Bay, waar twee trezen -zoals ik ze toen beschreef- aan ons, toevallige passanten, kwamen vragen welke metro zij moesten nemen.

Zo was er de keer in Bokrijk op de parking.

En ik ben echt niet verder gaan zoeken om nog meer voorbeelden te vinden. Het plaatje is duidelijk, denk ik.

Het valt zo frequent voor dat ik haast rechtsomkeer maak als ik iemand mijn richting uit zie komen.

Zo gebeurde het dat wij aankwamen bij het huisje dat we hadden gehuurd en even stonden te wachten omdat we wat te vroeg waren. Luc ging al een rondje maken rond het huisje en ik bleef van permanentie buiten de poort. Met mijn fototoestel in de hand trachtte ik enkele foto’s in de omgeving te nemen.

De camionette draaide het hoekje om en stopte … tussen mij en die poort. Hij stapte niet uit om me te begroeten noch haalde hij een sleutel boven en ineens begrijpend dacht ik: “Hij zal toch niet …”

Jawel, jawel, jawel!

Hij draaide de ruit naar beneden en vroeg of ik geen hele dikke man had gezien in een zwarte jeep. Ik zei van “neen” en zei dat ik zelf op iemand stond te wachten, waarop hij inpikte met: “op een dikke man in een zwarte jeep”. Ik zei opnieuw “neen” en hij ging verder: “maar allee madam, een echt dikke man” en hij toonde met zijn handen een omvang tot zelfs rond zijn stuur. Ik besloot maar wat dwars te gaan doen en telkens te negeren wat hij vroeg of zei. Maar wat een aanhouder en wat een ondervragingstechniek.

Ontsnappen zat er niet in. Ik kon daar niet weg. En hij wou daar niet weg.

Maakt nu iemand zich dezelfde bedenking als ik deed? Als ik een zwarte jeep zou gezien hebben, zou ik dan kunnen zien of er een dikke man aan het stuur zat? Of: als ik een zwarte jeep zou gezien hebben, voor welke reden zou ik dan “neen” zeggen?

De temperatuur begon enorm snel te stijgen, ik kreeg het echt te warm van errezze en dat zou zich vertaald hebben in een kortaf geblaft: “hoepel op” of iets in die trant, als Luc niet op dat moment de poort uit gekomen was en zei: “Je hebt je mondmasker niet voor”.

De vent schakelde en reed verder. Hij bleef kriskras door de dreven rijden maar vertraagde telkens als hij in de buurt kwam waar ik nog steeds op wacht stond. Maar deze keer stond ik wél aan de kant van de poort.

Dit hele gedoe heeft maximaal tien minuten geduurd, maar achteraf gezien was het eigenlijk wel verdacht, vervelend, ambetant en storend.

Nog iemand een woord voor?

Page 1 of 24

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén