Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Sunparks (Page 1 of 6)

De Parken

De parken konden me niet bekoren. Lang geleden konden pret- en andere parken me helemààl niet bekoren. Ik vond het opgeklopt plezier al zijn we er wel een paar gaan bezoeken -ooit- met de kinderen en later met de kleindochters.

Sunparks en CenterParcs waren dus ook gewoon parken en ik had er geen interesse voor. Was dat niet wat een beetje een voorgekauwde vakantie?

Waarom veranderde het? In 2013 kwamen we tot het besef dat we onze vakanties altijd maar uitstelden omwille van het vele werk en de veeleisende klanten en dat er ondertussen wel al meerdere van onze bekenden en kennissen en collega’s van onze leeftijd het tijdelijke met het eeuwige hadden gewisseld. We boekten die zomer op het laatste moment een vakantie in Harlingen

Soit, ergens begin 2014 viel ik op een aanbod van Sunparks De Haan -nu CenterParcs- en waarom boekten we? Dat weten we zelfs nu niet meer. Om het eens te proberen?

Er was niet te veel volk, de zomerse attracties waren dicht, maar wat nodig was, was open. Het beviel ons. We merkten dat we zelf onze dagen konden invullen zoals we wilden en de toemaat van het dagelijkse zwemmen viel zeer in onze smaak.

Het beviel ons zelfs zo zeer dat we besloten om er meerdere keren per jaar een midweek te verblijven, maar niet/nooit in de zomer.

Sedert die keer zijn er al veel verblijven in Sunparks en later ook CenterParcs geweest. Ik zou kunnen zeggen hoeveel -voor één of andere belachelijke, mezelf onbekende reden, staan al die boekingen nog in mijn gmail- maar dat ga ik echt niet doen.

Door corona en het bijhorende schuiven met midweken zwoor ik: “Nooit meer!” We zouden enkel nog de Last Minutes in het oog houden.

En gij gelooft dat … Toen de aanbieding kwam voor die eerste week van september bij Sunparks Kempense Meren zaten we nog ergens in de groene coronazone en wanneer was dat? Begin juli?

Feit is, die eerste week -Sunparks Kempense Meren dus- zit er op en het besef was als een muur waar ik knal tegenop liep.

Ik had dat gemist! Ik had het zo erg gemist, dat ik het niet kan uitleggen. Ik kan dat wel, maar dat heeft dan weer met een trend te zien en ik doe niet aan trends.

De vooruitgeschoven twee midweken en hun vouchers die resulteerden in één midweek ronden we vandaag af.

En weet je wat? Zo ergens tussen beide in, dichter bij de eerste dan bij de tweede, heb ik het gewaagd om nog een midweek te boeken, ook nog voor dit jaar. We hebben iets in te halen.

Aangeboden activiteiten? Die doen we niet. Ik had voor Mol even overwogen om ter plaatse misschien eens een fiets te huren, maar na het bekijken van de prijslijst1 was mijn goesting in fietsen over.

Wel een totale ommekeer tegen lang geleden, niewaar.

1 Bike&Fun

Terwijl velen sliepen …

Dan zijn we ineens dinsdag en bedenk ik dat ik de foto’s van Sunparks nog niet sorteerde.

En al waren die boswandelingen erg mooi, ze leverden niet veel meer op aan foto’s dan paddestoelen, paddestoelen en ja … nog meer paddestoelen.

We waren quasi alleen op wandel. We waren er altijd vroeg bij, de andere parkbezoekers sliepen dan nog en ik weet niet of wandelen op hun programma stond. Ik denk het niet. Soit.

Behalve die ene wandeling. Daar ging ons minimum aan medewandelaars ineens de hoogte in. Er was een wandeltocht georganiseerd. Er waren wel 160 inschrijvingen. Dat vertelde ons iemand van de organisatie.

En al is zoiets goed nieuws voor diegene die organiseert, ik vind/vond dat iets minder. Wil ik dan enkel met ons twee op een wandelpad. Bah neen. Maar met 160 toch ook niet.

Wat maakte die wandeling nu toch -net niet helemaal- goed en interessant? De plant die we op het einde tegenkwamen en ergens een belleke deed rinkelen bleek, volgens “Obsidentify“, een Brede wespenorchis te zijn, zij het een uitgebloeide.

Ge moogt me geloven, die wandeling staat al terug ingepland voor volgende zomer, maar dan wel tijdens de bloeiperiode van die Brede.

Meer foto’s

Wat was dat? Dat was het!

De eerste midweek zit er op. En wat bleek? Zagen we er met lichte schroom tegenop, was het als het opentrekken van een dichtgeslibde porie die nu schreeuwt om meer.

Zwemmen deden we -nog- niet. Nog te vroeg op het jaar. Nog te veel zomertoeristen die samentroepten op de boorden van het bad als was het hun eigen ersatzstrand.

Ons niet gelaten. Er viel nog vanalles te beleven.

We kijken nu wel écht uit naar de volgende midweek, voorzien binnen een tweetal weken … als corona niet wéér roet in het eten gooit.

Ondertussen laait de dreiging van een volgende golf en de daaruitvoortvloeiende privacydiscussie hoog op. Niemand mag wat vragen, maar als iedereen die wel gevaccineerd is nu eens op zijn strepen zou staan en spontaan dat bewijs voorleggen … wat dan?

Ach ja, we zullen ons moeten realiseren dat “De Ideale Wereld” enkel een TV-programma is en wij altijd aan de kant van de barrière zitten waar de klappen vallen.

We zullen nog wat teren op wat jammer genoeg voorbij is en uitkijken naar wat -normaal gezien binnenkort- nog komen gaat.

Het weekmenu

De aanbieding voor Sunparks was niet in een huisje, maar in het hotel. En Luc zei dat hij dat wel eens wou ervaren. Dus boekten we. Het zag er in die periode echt goed uit met Corona, we zaten in een groene zone. Wisten we veel …

Pas later kwam het besef, toen ik weer bewuster met mijn kcal bezig was omdat er weer lichte verhoging was, dat we bij het hotel ook ontbijt hadden en dat we uit eten moesten gaan. In een hotelkamer heb je geen keukentje.

Hoe moet je nu uitrekenen hoeveel je binnen krijgt, hoe telkens uitkijken wat je kan eten op restaurant? Hoe de controle houden? En ja, ik heb die controle nodig om mijn eten me te laten smaken.

Vorige week woensdag zei Luc dat hij een menu had samengesteld voor deze week. En ja, het menu werd goedgekeurd. En ja, we gingen op restaurant. En ja, ik kon de dagelijkse hoeveelheid in het oog houden.

Vandaag, vrijdag, gaan we naar huis. Nog één keer een maaltijd afhalen en morgen vroeg zien we thuis wel waar we uitgekomen zijn. Al kon ik dat hier wel van dag tot dag afwegen op mijn hebbeding.

Berekend risico

Ondanks twee vouchers voor een CenterParcs verblijf, waarvan we er nu ene al anderhalf jaar en de andere een jaar voor ons uitschuiven, viel ik gisteren op een aanbieding voor Sunparks voor een erg aanlokkelijk bedrag.

Wij, die snakken naar eens weer wat om naar uit te kijken, keken elkaar aan, overwogen, bekeken wat mogelijk was, wikten en wogen nog maar eens en boekten.

In deze coronatijden voelen wij ons hierdoor weer een klein beetje avonturier.

Chaos

Bij hun vorig verblijf vroeg Ella wanneer we nog eens gingen zwemmen. Daarmee bedoelt ze dan in Sunparks, niet gewoon in ons lokaal zwembad.

Donderdag herinnerde ik Luc eraan dat hij nog tickets moest bestellen, want Luc doet dat via Groupon als daar een actie loopt. Dan kom je de helft goedkoper uit. Er was een actie voor het laagseizoen. Vermeld stond dat je alle dagen van juni en september kon gaan.

Luc schrijft in, betaalt en krijgt de vier uitnodigingen waarop hij de gewenste datum moet melden. Alléén kan dat ineens niet op zaterdag of zondag. Dat is buiten de waard gerekend, want we halen Amke en Ella pas op vrijdag avond.

Er zijn drie mogelijkheden:

  • Luc maakt ruzie met Groupon, waar we geen van beiden zin in hebben;
  • Luc en ik gaan samen twee keer zwemmen ergens in de week, waar we ook geen van beiden zin in hebben;
  • De examens zijn gedaan, misschien kunnen we Amke en Ella die vrijdag rond de middag al gaan halen.

Dat kunnen we. Probleem opgelost.

Neen, toch niet helemaal, want “Dwars door het Hageland” gaat door op 21 juni en er wordt opgeroepen om de streek van Aarschot en Diest te mijden en daar moeten wij nu toch door om de autosnelweg nemen.

Misschien moeten Amke en Ella dan maar hun koffertjes én hun zwemgerief meenemen naar hun andere oma en kunnen wij hen daar oppikken en de autosnelweg in Leuven nemen.

Dat kan. Probleem opgelost.

Onderweg willen we picknicken. Dan blijkt dat Luc zijn bokes vergeten heeft. Gelukkig hadden we ergens een toastbrood gekocht en had hij twee bananen voorzien voor bij de picknick van Amke en Ella.

Probleem opgelost.

Bij Sunparks stond de parking afgeladen vol. Blijkbaar reden er van daaruit pendelbussen naar Graspop en hadden vele bezoekers besloten dan maar een huisje te huren. We vreesden al dat we ergens bij de ingang moesten gaan parkeren, maar gelukkig was er nog een verlaten, vergeten plaatske waar we de auto in manoeuvreerden.

Probleem opgelost.

Bij de receptie konden ze ons geen zwemtickets geven want de mails van Groupon hadden geen barcode. Gelukkig wist de receptioniste dat Luc daarvoor de Groupon app moest downloaden en inloggen. Dan zou hij de barcodes te zien krijgen. Dat was blijkbaar veranderd sedert de vorige keer.

  • Luc en app in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • KPN van Sunparks en onze telefoon in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • Luc en wachtwoord in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • De drie voorgaande samen in één combinatie is het noodlot tarten.

Drieëntwintig minuten later kwam het in orde, scande de receptioniste de codes en kregen wij onze tickets.

Probleem opgelost.

Het gedoe met de lockers doe ik even kort uit de doeken, het leek een klein beetje een stoelendans: het riempje van Lucs sleutel was gerafeld en onveilig, Ella kreeg de sleutel niet uit het slot na afsluiten. Ze namen beide een andere locker. Ella kreeg dit deurtje niet op slot. Luc hielp haar.

Probleem opgelost.

Het zwemmen was zalig, er was niet veel volk wat ons verwonderde.

Er was geen probleem op te lossen.

Na het zwemmen nemen we onze spullen uit de locker, we stappen in de kleedhokjes of … dat willen we doen als Luc zegt: “Waar is mijn taske?” “Waar is mijn zwemzak?” “Waar is mijn jas?”

We blijven versteend staan. Effectief, de locker is leeg en Luc heeft enkel zijn kleren, zijn shampoo en douchegel.

De paniek moet ik niet beschrijven zeker? ID-kaart, rijbewijs, sleutels, telefoon … alles weg. Ik ga ervan uit dat er een fout is gebeurd bij de lockerwissel vóór het zwemmen.

Het heeft geen nut om daar met vier te staan rillen en Amke en Ella gaan zich aankleden. Luc haalt er de redder bij. Die informeert zich bij de redders en wil dan naar de receptie om te horen of het daar is binnengebracht.

Ik ga me ook snel aankleden want Luc heeft ook geen handdoek. We zullen even aan handdoek-delen moeten doen. Als ik de handdoek wil doorgeven en op de redder wachten komt hij er net aan mét alle vermiste voorwerpen, behalve de jas, die lag uiteindelijk nog in de auto.

Probleem opgelost.

Was dat nu niet goed afgelopen dan hadden we het verdere verloop van de uitstap geschrapt, maar nu stapten we welgemoed de McDonald’s binnen. Ging er iets fout? Behalve de portie friet die ontbrak maar die we direct kregen? Neen toch.

Stond de 4km file er nog die Touring Mobilis meldde? Neen toch.

Was de E313 echt afgesloten in Lummen? Neen toch.

Achteraf gezien, eens thuis vonden we het toch wel een geslaagd dagske.

pske van mske: toch even ter verduidelijking. Niets van het voorgaande kan aan Sunparks in Mol verweten worden, integendeel, ze zijn daar erg behulpzaam en vriendelijk.

Wikken en wegen

Weegschaal! Altijd gedoemd om te twijfelen. We doen het weer.

Er is het kunstwerk dat me in zijn greep kreeg. De prijs is duur al kan ik het dan aan “een vriendenprijske” krijgen. Ik twijfel.

We krijgen bericht dat we een midweek in Sunparks kunnen boeken voor de gunstige prijs waar we nooit moeilijk over doen. Waar we zelfs zegden dat we zouden boeken bij de uitverkoop van midweken. Ik twijfel.

Bovenstaande prijzen zijn ongeveer gelijk.

Hoe denkt een twijfelaar …

  • Toch veel geld voor iets om in huis te zetten, maar toch …
  • Sunparks? Maandag al. Zo snel …
  • Maar aangezien we nooit een probleem maken van de prijs voor Sunparks, kunnen we nu stellen dat we dat sommeke zouden kunnen besteden aan de aanschaf van dat kunstwerk, maar toch …

Mijn gezond verstand zegt me dat we van een kunstwerk de rest van ons -of van zijn/haar- leven geniet hebben. Waarom vind ik dat dan buitensporig en een midweek Sunparks niet?

De derde optie, helemaal niets doen, is er ook nog.

Geen fun maar foeter

Het was een goed en hygiënisch systeem. De kleedcabines van een zwembad staan zo opgesteld dat ze als sas dienen. Je gaat aan de ene zijde binnen met je schoenen aan en je komt er aan de andere kant uit op je blote voeten. Eigenlijk kon/kan je moeilijk per ongeluk in de foute gang terechtkomen.

Het verwonderde me dan ook dat ik, die eerste dag in Sunparks, boven de doorgang tussen het sas met de haardrogers en de cabines de Engelse tekst zag staan dat er voorbij die doorgang geen schoenen waren toegelaten, enkel blote voeten. Dat kon volgens mij niet kloppen omdat je dan in die ruimte sowieso geen scheiding kan houden tussen met en zonder schoenen.

Maar ik kon daar nu al geen kanten uit omdat die ganse ruimte vol stond met zwembadverlatende jeugd, met hun schoenen aan wel te verstaan. Bovendien was ik Luc kwijt.

Ik ging terug naar boven, vond hem aan de kassa -zijn ticket had niet gewerkt- en legde het probleem aan de medewerksters voor. Die vielen uit de lucht en zegden dat we toch in het kleedhokje moesten geraken en dat we dus gewoon door konden lopen.

We liepen dus gewoon door. Op maandag deden we dat, op dinsdag en woensdag ook.

Op donderdag stond het pleintje voor het zwembad (zie foto hieronder) afgeladen vol met wachtende zwembadverlatende jeugd. De ruimte aan de kassa stond vol met drummende zwembadverlatende jeugd die allemaal gelijk door die draaideur wilden. De draaikant naar binnen toe was leeg. Ik liep er dus in. Aan de andere kant bleef de opzichter maar kinderen in die draaideur proppen. De deur blokkeerde en bokte tegen mij aan. Luc heeft die deur tegen gehouden. Ik zat klem. Toen pas stopte die opzichter met kinderen in dat compartiment te duwen.

Daarna moet je je ticket scannen om door een draaistang te geraken naar het bad zelf. Aan de binnenzijde stonden nog massa’s kinderen aan te schuiven om naar buiten te kunnen. Ik vroeg het eerste kind: “jij eerst of ik?” Gezien het aantal kinderen dat daar nog door moest zei de leraar dat ik eerst mocht gaan waarop het kind op de knop drukte om die draaistang naar buiten te laten draaien, waardoor die -omwille van tegenstrijdige opdrachten- blokkeerde. Ik zat klem.

Ik kreeg een enorme zin om me om te draaien en weg te gaan. Ik heb een hekel aan mensenmassa’s, zie je. Niet moeilijk als het altijd zo moeilijk moet gaan. Maar ik ging niet weg. Ik beet door, eens in de kleedcabine zou het gedrum wel stoppen. Ik wurmde me tussen de tientallen kinderen in de bespiegelde en haardrogende zone en liep door. Eens in het water zou ik de opgekomen stress wel verzuipen.

Dat was buiten die ene kerel gerekend, die me in het Frans een uitbrander gaf -effenaf uitfoeterde- omdat ik mijn schoenen nog aan had in die gang. Ik legde uit dat … en daar ging die even op zijn achterste benen staan en eiste dat ik mijn schoenen on-mid-del-lijk uit zou doen. Dat had die gedacht. Die vloer was zo smerig als maar zijn kon. Ik riep Luc terug die poeslief aan het heerschap vroeg: “En in het Nederlands?” Dat kende hij niet.

We zijn terug gegaan en niet gaan zwemmen. Het personage aan de kassa smaalde wat toen ik het vertelde en zei dat het al jàren zo in het reglement stond. Aan de receptie vielen ze terug uit de lucht maar niet helemaal. Dat waren namelijk de twee dames van maandag en die beaamden dat ze het op maandag nog niet hadden geweten, dat het een gloednieuw reglement is.

Ik volg reglementen. Kan ik niet leven met een bepaald reglement dan mijd ik die plaats. Als ze me zeggen bijvoorbeeld dat ik mijn tas aan de ingang van de winkel moet onbewaakt achterlaten, dan ga ik die winkel niet binnen en zien ze me daar later ook nooit meer terug. Moet ik mijn schoenen uitdoen in een ruimte waar anderen de hunne aantrekken waardoor je wel degelijk met je blote voeten door de achtergelaten aarde en andere mogelijke viezigheid moet, dan ga ik niet binnen.

Misschien hebben ze wel een reden om deze regel in te voeren, de gezondheid van mijn voeten vind ik echter een uitstekende beweegreden om daar mijn voeten aan te vegen. Ze hadden ons daarvan op de hoogte moeten brengen vóór het boeken. Nu stonden we voor een voldongen feit. Of het gescheiden gedeelte bij de hygiëne voor zwembaden beschreven staat zou ik niet weten, al denk ik van wel.

Die avond had ik ideeën voor negatieve antwoorden op hun weerkerende vraag om een recensie, voor een recensie bij Zoover, voor brieven schrijven naar wie-weet-ik-al. Zeker is wel dat hun regel niet correct, zelfs niet wettelijk, staat aangegeven. Hij stond er enkel in het Engels maar in geen van de drie landstalen.

Na het avondeten hebben we ingepakt en zijn vertrokken. Dat vonden we logisch. De volgende ochtend zouden we enkel opgestaan zijn om uit te checken en een laatste keer te gaan zwemmen. Wat we daarna zouden doen wisten we nog niet, met het oog op de aangekondigde klimaatstaking en wij die over de Brusselse Ring moesten. Dat vroegere vertrek was ook daarvoor een oplossing.

We hebben dus geen foto van die tekst. Wie gaat nu zwemmen met zijn smartphone …


Foto van Luc

Dagen aan de kust

Het leek ons lichtjes idioot om de dag na de storm te vertrekken naar de kust, maar we hadden het nu eenmaal al langer geboekt.

We vertrokken. Maar waar was de voorspelde regen? Waaien deed het wel en geen klein beetje.

Wandelen stond niet echt op het programma. We willen ook niet in zware wind in het midden van een natuurgebied gaan zitten. Er zijn trouwens alternatieven genoeg.

We overleefden op ons mobiel internet, wat de dieetversie van normaal internet is. Vandaar ook de verminderde activiteit op de blogs. Helemaal balen werd het toen bleek dat ik, ondanks dat ik ingelogd was bij wordpress.com niet kon reageren op een paar blogs en steeds de melding kreeg dat ik moest inloggen. Begrijpe wie begrijpen kan. Ik snapte en snap nog steeds de willekeur van WordPress niet waarom bij de ene wel en bij de andere niet.

Gelukkig had ik enkele boeken in de valies voor de donkere avonden.

Ondanks alles amuseerden we ons geweldig … tot donderdagavond. Het voorval was zwaar genoeg om ons te laten besluiten om in te pakken en weg te wezen.

De goede kant van de zaak is dat ik, dank zij dat voorval, morgen ook nog wat te vertellen heb. Bovendien heb ik, door dat vroegtijdig vertrek, zelfs nog wat overschot voor overmorgen.


Meer foto’s

Verbloemd weerspiegeld

Als ik door het raam “kijk” zie ik de nieuwbloeiende tête-à-têtekes en dat zei ik dan ook tegen Luc. Dat “er ook nog een andere bloem stond -eigenlijk hangt die- vertelde ik hem ook.

Maar eigenlijk denk ik dan aan de vakantiedagen: aan de zee die glashelder als een spiegel het getij volgde, aan de buren uit het tegenoverliggende huis, die op een winderige koude dag, achter de muur” urenlang in een strandstoel lagen te slapen.

Aangezien de aanbieding een Exclusive huisje had gegolden, was er ook een saunacabine.

Luc wees naar de muur waar de handleiding bevestigd was.

Daar rechtover hadden we plaats genoeg om onze valiezen uit het zicht te zetten.

Minder plaats hadden we bij de lavabo. Daar stond alles een beetje op elkaar.

Er waren twee TV’s en hij keek ’s avonds, in de zetel gezeten, dan ook genoeglijk naar het verslag van de koers die in de kuststreek gereden werd.

Ik keek geen TV, maar las het boek dat ik van Bollie te leen had meegekregen. Als ik opkeek, zag ik het gat in de haag waardoor je het stukje pad naar de bestrating kon inkorten.

Maar van uit die zetel zag ik ook het kinderzitje dat we wel even hadden verplaatst, want dat stond oorspronkelijk voor de tafel, maar daar stootte ik er constant mijn elleboog aan.

Ondanks de oorspronkelijke vrieskou was het wel warm in het huisje, tot zelfs op de wc.

En dan is er nog een anekdote, maar die mag ik niet vertellen. Luc stelde namelijk zijn veto.

Page 1 of 6

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén