Wizzewasjes

Gelukkig is er de natuur

Categorie: Sunparks (Page 1 of 6)

Chaos

Bij hun vorig verblijf vroeg Ella wanneer we nog eens gingen zwemmen. Daarmee bedoelt ze dan in Sunparks, niet gewoon in ons lokaal zwembad.

Donderdag herinnerde ik Luc eraan dat hij nog tickets moest bestellen, want Luc doet dat via Groupon als daar een actie loopt. Dan kom je de helft goedkoper uit. Er was een actie voor het laagseizoen. Vermeld stond dat je alle dagen van juni en september kon gaan.

Luc schrijft in, betaalt en krijgt de vier uitnodigingen waarop hij de gewenste datum moet melden. Alléén kan dat ineens niet op zaterdag of zondag. Dat is buiten de waard gerekend, want we halen Amke en Ella pas op vrijdag avond.

Er zijn drie mogelijkheden:

  • Luc maakt ruzie met Groupon, waar we geen van beiden zin in hebben;
  • Luc en ik gaan samen twee keer zwemmen ergens in de week, waar we ook geen van beiden zin in hebben;
  • De examens zijn gedaan, misschien kunnen we Amke en Ella die vrijdag rond de middag al gaan halen.

Dat kunnen we. Probleem opgelost.

Neen, toch niet helemaal, want “Dwars door het Hageland” gaat door op 21 juni en er wordt opgeroepen om de streek van Aarschot en Diest te mijden en daar moeten wij nu toch door om de autosnelweg nemen.

Misschien moeten Amke en Ella dan maar hun koffertjes én hun zwemgerief meenemen naar hun andere oma en kunnen wij hen daar oppikken en de autosnelweg in Leuven nemen.

Dat kan. Probleem opgelost.

Onderweg willen we picknicken. Dan blijkt dat Luc zijn bokes vergeten heeft. Gelukkig hadden we ergens een toastbrood gekocht en had hij twee bananen voorzien voor bij de picknick van Amke en Ella.

Probleem opgelost.

Bij Sunparks stond de parking afgeladen vol. Blijkbaar reden er van daaruit pendelbussen naar Graspop en hadden vele bezoekers besloten dan maar een huisje te huren. We vreesden al dat we ergens bij de ingang moesten gaan parkeren, maar gelukkig was er nog een verlaten, vergeten plaatske waar we de auto in manoeuvreerden.

Probleem opgelost.

Bij de receptie konden ze ons geen zwemtickets geven want de mails van Groupon hadden geen barcode. Gelukkig wist de receptioniste dat Luc daarvoor de Groupon app moest downloaden en inloggen. Dan zou hij de barcodes te zien krijgen. Dat was blijkbaar veranderd sedert de vorige keer.

  • Luc en app in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • KPN van Sunparks en onze telefoon in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • Luc en wachtwoord in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • De drie voorgaande samen in één combinatie is het noodlot tarten.

Drieëntwintig minuten later kwam het in orde, scande de receptioniste de codes en kregen wij onze tickets.

Probleem opgelost.

Het gedoe met de lockers doe ik even kort uit de doeken, het leek een klein beetje een stoelendans: het riempje van Lucs sleutel was gerafeld en onveilig, Ella kreeg de sleutel niet uit het slot na afsluiten. Ze namen beide een andere locker. Ella kreeg dit deurtje niet op slot. Luc hielp haar.

Probleem opgelost.

Het zwemmen was zalig, er was niet veel volk wat ons verwonderde.

Er was geen probleem op te lossen.

Na het zwemmen nemen we onze spullen uit de locker, we stappen in de kleedhokjes of … dat willen we doen als Luc zegt: “Waar is mijn taske?” “Waar is mijn zwemzak?” “Waar is mijn jas?”

We blijven versteend staan. Effectief, de locker is leeg en Luc heeft enkel zijn kleren, zijn shampoo en douchegel.

De paniek moet ik niet beschrijven zeker? ID-kaart, rijbewijs, sleutels, telefoon … alles weg. Ik ga ervan uit dat er een fout is gebeurd bij de lockerwissel vóór het zwemmen.

Het heeft geen nut om daar met vier te staan rillen en Amke en Ella gaan zich aankleden. Luc haalt er de redder bij. Die informeert zich bij de redders en wil dan naar de receptie om te horen of het daar is binnengebracht.

Ik ga me ook snel aankleden want Luc heeft ook geen handdoek. We zullen even aan handdoek-delen moeten doen. Als ik de handdoek wil doorgeven en op de redder wachten komt hij er net aan mét alle vermiste voorwerpen, behalve de jas, die lag uiteindelijk nog in de auto.

Probleem opgelost.

Was dat nu niet goed afgelopen dan hadden we het verdere verloop van de uitstap geschrapt, maar nu stapten we welgemoed de McDonald’s binnen. Ging er iets fout? Behalve de portie friet die ontbrak maar die we direct kregen? Neen toch.

Stond de 4km file er nog die Touring Mobilis meldde? Neen toch.

Was de E313 echt afgesloten in Lummen? Neen toch.

Achteraf gezien, eens thuis vonden we het toch wel een geslaagd dagske.

pske van mske: toch even ter verduidelijking. Niets van het voorgaande kan aan Sunparks in Mol verweten worden, integendeel, ze zijn daar erg behulpzaam en vriendelijk.

Wikken en wegen

Weegschaal! Altijd gedoemd om te twijfelen. We doen het weer.

Er is het kunstwerk dat me in zijn greep kreeg. De prijs is duur al kan ik het dan aan “een vriendenprijske” krijgen. Ik twijfel.

We krijgen bericht dat we een midweek in Sunparks kunnen boeken voor de gunstige prijs waar we nooit moeilijk over doen. Waar we zelfs zegden dat we zouden boeken bij de uitverkoop van midweken. Ik twijfel.

Bovenstaande prijzen zijn ongeveer gelijk.

Hoe denkt een twijfelaar …

  • Toch veel geld voor iets om in huis te zetten, maar toch …
  • Sunparks? Maandag al. Zo snel …
  • Maar aangezien we nooit een probleem maken van de prijs voor Sunparks, kunnen we nu stellen dat we dat sommeke zouden kunnen besteden aan de aanschaf van dat kunstwerk, maar toch …

Mijn gezond verstand zegt me dat we van een kunstwerk de rest van ons -of van zijn/haar- leven geniet hebben. Waarom vind ik dat dan buitensporig en een midweek Sunparks niet?

De derde optie, helemaal niets doen, is er ook nog.

Geen fun maar foeter

Het was een goed en hygiënisch systeem. De kleedcabines van een zwembad staan zo opgesteld dat ze als sas dienen. Je gaat aan de ene zijde binnen met je schoenen aan en je komt er aan de andere kant uit op je blote voeten. Eigenlijk kon/kan je moeilijk per ongeluk in de foute gang terechtkomen.

Het verwonderde me dan ook dat ik, die eerste dag in Sunparks, boven de doorgang tussen het sas met de haardrogers en de cabines de Engelse tekst zag staan dat er voorbij die doorgang geen schoenen waren toegelaten, enkel blote voeten. Dat kon volgens mij niet kloppen omdat je dan in die ruimte sowieso geen scheiding kan houden tussen met en zonder schoenen.

Maar ik kon daar nu al geen kanten uit omdat die ganse ruimte vol stond met zwembadverlatende jeugd, met hun schoenen aan wel te verstaan. Bovendien was ik Luc kwijt.

Ik ging terug naar boven, vond hem aan de kassa -zijn ticket had niet gewerkt- en legde het probleem aan de medewerksters voor. Die vielen uit de lucht en zegden dat we toch in het kleedhokje moesten geraken en dat we dus gewoon door konden lopen.

We liepen dus gewoon door. Op maandag deden we dat, op dinsdag en woensdag ook.

Op donderdag stond het pleintje voor het zwembad (zie foto hieronder) afgeladen vol met wachtende zwembadverlatende jeugd. De ruimte aan de kassa stond vol met drummende zwembadverlatende jeugd die allemaal gelijk door die draaideur wilden. De draaikant naar binnen toe was leeg. Ik liep er dus in. Aan de andere kant bleef de opzichter maar kinderen in die draaideur proppen. De deur blokkeerde en bokte tegen mij aan. Luc heeft die deur tegen gehouden. Ik zat klem. Toen pas stopte die opzichter met kinderen in dat compartiment te duwen.

Daarna moet je je ticket scannen om door een draaistang te geraken naar het bad zelf. Aan de binnenzijde stonden nog massa’s kinderen aan te schuiven om naar buiten te kunnen. Ik vroeg het eerste kind: “jij eerst of ik?” Gezien het aantal kinderen dat daar nog door moest zei de leraar dat ik eerst mocht gaan waarop het kind op de knop drukte om die draaistang naar buiten te laten draaien, waardoor die -omwille van tegenstrijdige opdrachten- blokkeerde. Ik zat klem.

Ik kreeg een enorme zin om me om te draaien en weg te gaan. Ik heb een hekel aan mensenmassa’s, zie je. Niet moeilijk als het altijd zo moeilijk moet gaan. Maar ik ging niet weg. Ik beet door, eens in de kleedcabine zou het gedrum wel stoppen. Ik wurmde me tussen de tientallen kinderen in de bespiegelde en haardrogende zone en liep door. Eens in het water zou ik de opgekomen stress wel verzuipen.

Dat was buiten die ene kerel gerekend, die me in het Frans een uitbrander gaf -effenaf uitfoeterde- omdat ik mijn schoenen nog aan had in die gang. Ik legde uit dat … en daar ging die even op zijn achterste benen staan en eiste dat ik mijn schoenen on-mid-del-lijk uit zou doen. Dat had die gedacht. Die vloer was zo smerig als maar zijn kon. Ik riep Luc terug die poeslief aan het heerschap vroeg: “En in het Nederlands?” Dat kende hij niet.

We zijn terug gegaan en niet gaan zwemmen. Het personage aan de kassa smaalde wat toen ik het vertelde en zei dat het al jàren zo in het reglement stond. Aan de receptie vielen ze terug uit de lucht maar niet helemaal. Dat waren namelijk de twee dames van maandag en die beaamden dat ze het op maandag nog niet hadden geweten, dat het een gloednieuw reglement is.

Ik volg reglementen. Kan ik niet leven met een bepaald reglement dan mijd ik die plaats. Als ze me zeggen bijvoorbeeld dat ik mijn tas aan de ingang van de winkel moet onbewaakt achterlaten, dan ga ik die winkel niet binnen en zien ze me daar later ook nooit meer terug. Moet ik mijn schoenen uitdoen in een ruimte waar anderen de hunne aantrekken waardoor je wel degelijk met je blote voeten door de achtergelaten aarde en andere mogelijke viezigheid moet, dan ga ik niet binnen.

Misschien hebben ze wel een reden om deze regel in te voeren, de gezondheid van mijn voeten vind ik echter een uitstekende beweegreden om daar mijn voeten aan te vegen. Ze hadden ons daarvan op de hoogte moeten brengen vóór het boeken. Nu stonden we voor een voldongen feit. Of het gescheiden gedeelte bij de hygiëne voor zwembaden beschreven staat zou ik niet weten, al denk ik van wel.

Die avond had ik ideeën voor negatieve antwoorden op hun weerkerende vraag om een recensie, voor een recensie bij Zoover, voor brieven schrijven naar wie-weet-ik-al. Zeker is wel dat hun regel niet correct, zelfs niet wettelijk, staat aangegeven. Hij stond er enkel in het Engels maar in geen van de drie landstalen.

Na het avondeten hebben we ingepakt en zijn vertrokken. Dat vonden we logisch. De volgende ochtend zouden we enkel opgestaan zijn om uit te checken en een laatste keer te gaan zwemmen. Wat we daarna zouden doen wisten we nog niet, met het oog op de aangekondigde klimaatstaking en wij die over de Brusselse Ring moesten. Dat vroegere vertrek was ook daarvoor een oplossing.

We hebben dus geen foto van die tekst. Wie gaat nu zwemmen met zijn smartphone …


Foto van Luc

Dagen aan de kust

Het leek ons lichtjes idioot om de dag na de storm te vertrekken naar de kust, maar we hadden het nu eenmaal al langer geboekt.

We vertrokken. Maar waar was de voorspelde regen? Waaien deed het wel en geen klein beetje.

Wandelen stond niet echt op het programma. We willen ook niet in zware wind in het midden van een natuurgebied gaan zitten. Er zijn trouwens alternatieven genoeg.

We overleefden op ons mobiel internet, wat de dieetversie van normaal internet is. Vandaar ook de verminderde activiteit op de blogs. Helemaal balen werd het toen bleek dat ik, ondanks dat ik ingelogd was bij wordpress.com niet kon reageren op een paar blogs en steeds de melding kreeg dat ik moest inloggen. Begrijpe wie begrijpen kan. Ik snapte en snap nog steeds de willekeur van WordPress niet waarom bij de ene wel en bij de andere niet.

Gelukkig had ik enkele boeken in de valies voor de donkere avonden.

Ondanks alles amuseerden we ons geweldig … tot donderdagavond. Het voorval was zwaar genoeg om ons te laten besluiten om in te pakken en weg te wezen.

De goede kant van de zaak is dat ik, dank zij dat voorval, morgen ook nog wat te vertellen heb. Bovendien heb ik, door dat vroegtijdig vertrek, zelfs nog wat overschot voor overmorgen.


Meer foto’s

Verbloemd weerspiegeld

Als ik door het raam “kijk” zie ik de nieuwbloeiende tête-à-têtekes en dat zei ik dan ook tegen Luc. Dat “er ook nog een andere bloem stond -eigenlijk hangt die- vertelde ik hem ook.

Maar eigenlijk denk ik dan aan de vakantiedagen: aan de zee die glashelder als een spiegel het getij volgde, aan de buren uit het tegenoverliggende huis, die op een winderige koude dag, achter de muur” urenlang in een strandstoel lagen te slapen.

Aangezien de aanbieding een Exclusive huisje had gegolden, was er ook een saunacabine.

Luc wees naar de muur waar de handleiding bevestigd was.

Daar rechtover hadden we plaats genoeg om onze valiezen uit het zicht te zetten.

Minder plaats hadden we bij de lavabo. Daar stond alles een beetje op elkaar.

Er waren twee TV’s en hij keek ‘s avonds, in de zetel gezeten, dan ook genoeglijk naar het verslag van de koers die in de kuststreek gereden werd.

Ik keek geen TV, maar las het boek dat ik van Bollie te leen had meegekregen. Als ik opkeek, zag ik het gat in de haag waardoor je het stukje pad naar de bestrating kon inkorten.

Maar van uit die zetel zag ik ook het kinderzitje dat we wel even hadden verplaatst, want dat stond oorspronkelijk voor de tafel, maar daar stootte ik er constant mijn elleboog aan.

Ondanks de oorspronkelijke vrieskou was het wel warm in het huisje, tot zelfs op de wc.

En dan is er nog een anekdote, maar die mag ik niet vertellen. Luc stelde namelijk zijn veto.

Nog steeds de peesplaat

“Zes weken niet wandelen” had de dokter gezegd, toen Luc al zeker twee weken niet gewandeld had.

“Die oefeningen verder doen” had de dokter gezegd, toen Luc al zeker twee weken die oefeningen deed.

Zes weken? Dat was 1 februari. Maar dan was er nog niet zoveel beterschap.

Met het mooie, maar koude, wandelweer eind februari, kwamen we tot de vaststelling dat het wel zo goed als verdwenen was, maar toch nog niet helemaal. En op die manier herbeginnen is gewoon om hervallen vragen.

Zodoende maakte Luc maar weer een afspraak bij de dokter. Hij kon er op de 21ste om 20u nog een afspraak maken.

Hij moest steunzolen laten maken. Daarvoor moest hij eerst bij een geneesheer-specialist in de fysische geneeskunde en de revalidatie een afspraak maken maar dan wel bij een échte goeie, waarvan hij de naam op de verwijsbrief schreef. Dat die afspraak moeilijk te maken zou zijn, vertelde onze dokter, maar als het niet lukte zou de secretaresse dat wel regelen.

Was me dat een gedoe! Dat kon pas op 23 mei 2018. Luc kon er niet om lachen. Ik eigenlijk ook niet. Hij begon allerlei oplossingen te zoeken die -in mijn ogen- nergens op leken. Hij ging zelfs zo ver te bekijken of hij geen standaardzolen kon kopen, waarop hij hoorde dat die dan niet terugbetaald werden door het ziekenfonds en dat hij de volle pot moest betalen.

Toen zijn stem wat geërgerd ging klinken, vond ik het tijd om in te grijpen. Ik nam de telefoon over, snoerde de robot nr. 5 de mond en zei dat jongeren die sporten wel sneller geholpen werden, maar dat een ouder persoon er blijkbaar niet meer toe doet en dat terwijl ze het overal hebben over in beweging blijven.

Daarna belde ik naar de kliniek van Tienen. Misschien niet de meest gerenommeerde, maar wij hebben er -tot nu toe- niets dan goeie ervaringen mee. Hij kon op afspraak op 27 februari in de voormiddag. Dat onderzoek bij een specialist is nodig omdat die er ook nog iets moeten aan verdienen anders de ziekenkas er niet tussen komt.

Luc liep er buiten met een voorschrift voor steunzolen en kon op 1 maart al terecht voor de maatname. Maar dan moest hij nog twee weken wachten tot die zolen klaar waren.

Hij heeft ze nu sedert vrijdag de 16de. Zowel de dokter als diegene die de zolen zou maken verwittigden hem dat het misschien in den beginne wat wennen zou worden, misschien wat pijnlijk. Hij vond ze een verademing en liep ze in.

Met het oog op die gewenningsperiode zijn we aan zee één keer een wandeling gaan maken.

Als alles goed blijft gaan kunnen we het aantal kilometers langzaamaan terug opbouwen.


Meer foto’s

Kerekewere!

Een midweek aan zee met:

  • vrieskou;
  • lenteweer;
  • schitterende luchten;
  • regen;
  • omleidingen;
  • een koers in De Panne;
  • binnenkijkende buren;
  • overdaad testosteron bij het zwemmen;

Niets kon ons deren, wij hadden vakantie!

De positieve dingen zijn zo kort niet samen te vatten.


Meer foto’s

Vakantie in de herfst

Een mooie herfstweek, dat was het. We hebben er zo veel mogelijk uitgehaald: vijf dagen, vier wandelingen. Volgende keer moeten we het wel zo regelen dat we ook de vijfde dag ten volle kunnen benutten. Dat deden we dan wel, maar we maakten geen wandeling.

Er werd voor vrijdag namelijk regen gegeven, die we niet hebben gezien. Er was gisteren meer zon dan woensdag en donderdag toen de mist bleef hangen.

Het fantastische eraan was dat we niets speciaals hebben gedaan maar ons wel hebben geamuseerd voor twee.


Foto’s Rauwse Meer.
Foto’s Zammelbroek.
Foto’s Kattenbos.

Overal water

Er is nooit zoveel water gedronken als de laatste jaren. Water is gezond.

Maar water is ook een hype, een modeverschijnsel.

Werken lukt niet meer zonder een fles water op het bureau. Sporten zonder water is om ellende vragen.

Wat is daar nu het gevolg van? Overal vind je flessen water. En neen, ik bedoel niet de lege flessen of flesjes die in de natuur gedumpt worden. Ik bedoel wel degelijk niet lege, halfvolle en zelfs volle flessen en flesjes water die overal achtergelaten of vergeten worden.

Bij de evenementen vroeg Luc zich telkens af of de meisjes van de kassa hun pakjes zakdoeken en waterflesjes en flesjes water niet mee konden nemen en waarom ze dat maar telkens lieten staan om door een ander opgeruimd te worden.

Dat alles achter je laten en denken dat een ander er enkel is om je rommel op te ruimen is ook een hype maar dan een ander verhaal.

Laatst nam ik het laatste kleedkastje mét sleutel, opende het en wilde mijn spullen er in stoppen. Er stond een fles water in. Gelukkig ben ik soms -in al mijn onhandigheid- nogal handig en moest ik mijn eigendommen niet op die natte vloer gaan leggen om het ding er uit te halen.

Toen ik na het zwemmen een kleedhokje vond -er zaten namelijk drie klassen in dat zwembad- lag er daarin ook nog een fles met water op de grond. Ik heb die fles daar een trok gegeven dat ze onder de deur door, de gang in rolde.

Toen ik daarna, aangekleed en wel de gang in stapte en de fles wilde meenemen, was die weg. Ik weet niet wie ze weg deed en het was ook niet echt de bedoeling van de hete patat door te schuiven, maar ik was het even beu om telkens opnieuw met een ander zijn rommel geambeteerd te zijn.


Meer foto’s

Lichtvoetig

Zalig om te zwemmen, die subtropische zwembaden. Een weldaad voor lichaam en geest.

Ze hebben maar één nadeel.

Als je er uit komt voel je ineens de aantrekkingskracht van de aarde veel harder dan voor je er in ging.

Page 1 of 6

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén