Wizzewasjes

Gelukkig is er de natuur

Categorie: Poesjkin

De ketting

Ze is niet van goud, ze is niet van zilver. Ze is ook niet van staal.
Waarschijnlijk is ze gewoon van ander materiaal, één of lichter metaal.

Per toeval rolde voorgaande uit mijn toetsenbord, het was niet zo bedoeld en even dacht ik er op voort te rijmen, maar neen, toch maar liever niet.

In elk geval vond ik ze niet meer. En ondanks al het voorgaande is ze voor mij toch wel belangrijk. Ze gaat mee wandelen, mijn sleutels zitten in mijn zak maar hangen wel vast aan de ketting.

En nu ineens moest ik ze gaan zoeken. Waar had ik ze gestopt, die laatste keer voor we stilvielen? Vroeger zat ze altijd in mijn laptoptas, maar een wandelketting hoort toch meer bij een wandelrugzak. Waarom zat ze dan niet in de wandelrugzak?

We hebben in alle mogelijke tassen en zakken gezocht en telkens gedacht: “maar dat kan toch niet”.

Gewoon omdat het niet kon, heb ik de rugzak voor de derde keer nagekeken en toen vond ik ze, op de meest logische plaats.

Dan denk je pas: “maar dat kan toch niet”.

Er over gekeken? Dat vind ik niet erg geloofwaardig. Maar het alternatief … Poesjkin … is nog veel ongeloofwaardiger.

Ze stond zelfs al met een foto op het blog, in een postje waar ik het had over verspilde tijd.

Het bewijs is geleverd.

Een reconstructie

Nadat ik hoopte dat Poesjkin zich een pozeke zou koest houden vergat ik hem helemaal.

Er waren andere zaken genoeg om aan te denken zoals de nakende -ondertussen een feit zijnde- breuk, de zoektocht naar een nieuwe invulling van de tijd, de nieuwe invulling van de tijd en het wandelen dat niet goed lukte door de hitte.

Poesjkin vergeten? Dat moest en zou problemen geven. Dat neemt die niet. Al vind ik één voorval om de -bijna- vier maanden niet zo erg vervelend.

Behalve natuurlijk als hij iets ernstig gaat zitten uitbroeden. En ja, ik had prijs.

Ik heb hier een kabeltje dat zo goed in het oog gehouden wordt omdat ik het echt niet wil kwijt geraken. Dat is het kabeltje waarmee ik mijn foto’s van mijn fototoestel haal. Goed in het oog houden wil zeggen dat het een vaste plek heeft naast de laptop, plek die het enkel verlaat om in de laptoptas gestopt te worden als we een nacht of meer uithuizig zijn.

Gisterenavond lag er geen kabeltje naast de laptop. En dan ga ik reconstrueren:

  • Ik gaf het kabeltje -nog niet zo lang geleden- aan Luc, anders moest die speciaal naar boven om zijn kabeltje te halen … maar hij had dat teruggegeven.
  • Ik had het kabeltje van hier in de laptoptas gemikt, het was er naast gevallen … maar ik had het opgeraapt.
  • Het kabeltje was mee gegaan naar Zoneke … maar ik had het daarna nog gehad.
  • En zo ging dat maar verder.

Ik ging even googelen. Als het niet teruggevonden werd, zat er niets anders op dan een ander te kopen. En daar werd ik ambetant van, zo een origineel kabeltje kost algauw 30€.

“Je hebt het toch niet in de zak van één van je broeken gestopt?” vroeg Luc. Dan zou het wel pleite zijn, al mijn broeken zijn fris gewassen. Maar ik wou het toch even nakijken.

Eens boven … ik had mijn nagels gedaan vorige week. En die lampjes zijn niet zo groot en dat eentje had aan die kant van de laptop op de tafel gestaan …

“Hebbes!” riep ik van boven naar beneden. “Hebbes! Maar Luc kwam niet euforisch de gang in gelopen, die keek onverstoord verder naar TV.

En waarom ik nu Poesjkin verdenk? Alleen een spook is in staat om niet te snappen dat een los kabeltje nooit contact kan maken tussen een lamp en een laptop. Waar of niet?

Weg hoes

Het is al een pozeke geleden, maar aangezien ik geen berichtjes over Poesjkin meer postte, bleef het maar ergens sluimeren in mijn achterhoofd.

Nu ik echter de oplossing vond voor logskes over Poesjkin kan dat gesluimer natuurlijk in tekst omgezet worden.

Wat had dat rotspook nu gedaan?

Wel, dat kan al een jaar geleden zijn, bedacht ik dat ik de hoes van de slaapzak bij de slaapzak moest stoppen eer ik niet meer zou weten waar die was. Ik bedacht dat op het ogenblik dat ik hem zag liggen op de kleedkamer.

Laat nu toch per toeval, Luc de volgende dag beslissen om die kleedkamer helemaal om te bouwen en ik had die hoes niet weggehaald. Het was zo ver. Ik had een slaapzak zonder hoes.

Je kan niet geloven hoe dikwijls we met ons beiden alles hebben afgezocht, hoe dikwijls we in ons hoofd alle stappen opnieuw hebben ondernomen. De hoes was weg en bleef weg. Bij tijd en wijle dachten we er nog eens aan, maar een mens gaat zich uiteindelijk bij het onvermijdelijke neerleggen.

Wanneer vond ik die hoes nu terug? Bij de laatste grote opruiming. En waar vond ik die hoes terug? In de kast waarin zich de oude floppydisks bevonden en ook nog de fotoalbums uit mijn jonge jaren.

Zeg nu zelf, dat doet toch geen mens!

GPU staat voor Goh Poesjkin Uilskuiken!


Slow wist een paar dagen terug te vertellen dat er iets raars was met zijn scherm. Zie je, hij had schaduwen achter zijn tekens. Een lange zin, een lange schaduw. Een woord, een korte schaduw.

mske ging het efkes opzoeken en vond dat … oeie! de GPU. Er werd zelfs aangeraden om een andere videokaart te kopen, tenminste, als het niet aan het scherm zelf lag. Wat ze moesten uitproberen door dat scherm aan een andere pc te hangen.

Ze deden beter. Ze wisselden van scherm. Geen van beide schermen had schaduwen. Wat was dat nu?

Ze wisselden terug, elk zijn eigen scherm dus en alle schaduwen waren weg. Weeral een raadsel, maar mske heeft die gegevens over die GPU en die videokaart toch maar opgeslagen.

Want zomaar van zichzelf genezen … dat doet een pc toch niet. Een scherm trouwens ook niet.

De wraak van Poesjkin

Toen ze dan uiteindelijk met regenfrak maar zonder regen op hun fiets stapten, zette mske af en hoorde Slow achter haar zeggen dat zijn band half plat stond. “Tenisniewaarhee” dacht mske met herinnering aan die andere keer. Slow wist nog te vertellen dat het deze keer zijn achterband was waarop mske zei: “zoals vorige keer!” en vertrok. Vorige keer was zij doorgereden en was Slow dan wat later gekomen. Niet dat mske niet wil wachten, of eigenlijk wel, want denk er aan, ze moet eerst die berg hier nog op.

Ze zat dus al, zonder cape en met haar fiets op slot aan die halte op Slow te wachten, toen hij belde dat het niet lukte, waarschijnlijk het ventieltje kapot. mske foeterde, maar wat doe je er aan? Ze nam de bus alleen. Ze ging in Tienen de winkelstraat eens door en wandelde toen richting station en wachtte op de aansluiting naar Zoneke.

Ondertussen was Slow te voet naar die bushalte gestapt, toch 4 km, en had de volgende bus genomen. Nét voor hij het station van Tienen bereikte zag hij de bus met mske er op, het kruispunt dwarsen, dit wegens het drie minutenverschil in Slow’s en mskes nadeel. Uiteindelijk kwam hij een half uurke later dan mske bij Zoneke aan.

Laat nu als toppunt van toevalligheid die bus ‘s avonds richting Sint Truiden, die altijd op tijd vertrekt, behalve die andere keer, nu ook weer te laat zijn. Daarna mochten ze nog die 4 km te voet terug ook, of eigenlijk Slow alleen en mske op haar de fiets maar aan wandeltempo. Feit is wel dat ze aan deze snelheid wél die heel erg steile berg is opgeraakt. Feit is ook dat Slow wel aandrong dat ze zou doorrijden, maar dan kent die mske nog niet goed. Zo ‘s avonds op een veldweg, hij alleen? Hij moest zijn voet maar omslaan. Wie gaat hem dan vinden in het donker?

Maar pas daarna begint de miserie. Die fiets heeft een naafversnelling. Slow kan dan wel een band vervangen maar met zo een naafversnelling heeft hij dat nog niet gedaan. Toen hij zijn buitenband liet vervangen kostte dat 25€ met inbegrip van de band en nog een paar remblokjes. Nu wil hij dat zelf doen.

Op het internet staan speciale tangen om de achtervork wijder te maken, wat Slow wel interessant vindt en die zijn echt niet duur. Alleen blijken die enkel in Nederland en het Antwerpse verkrijgbaar. Hier in de wijde omgeving, bij de groothandels in fietsen, vragen ze voor zo een achtervorkuitzetter dan weer 189 € en zeggen ze erbij dat het eigenlijk gereedschap is voor een triatleet en dat ze dat bovendien niet in stock hebben maar moeten bestellen. Volgens die mensen is het eigenlijk poepsimpel om zo een band te vervangen maar volgens de lokale fietsenmaker -een andere dan de vorige keer omwille van geslotenheid van die zijn winkel- moet dat echt wel door een specialist -hem dus- gedaan worden omdat het veel te moeilijk is om die versnellingen weer geregeld te krijgen. Kostprijs: iets vanaf 30€ want met het afstellen van een naaf weet je nooit.

En daar steigert mske, want dat vindt ze nu eens niet kunnen sie! In elk geval wil Slow, als ze nog eens bij Halfords passeren, zo een goedkope achtervorkuitzetter gaan kopen, maar daarmee zijn ze nu niet gediend.

Over Poesjkin en de vliegenmepper

Vanmorgen hoorde mske gemiauw. “Wat is dat?” vroeg ze zich luidop af. “Sloef op de trap” mompelde Slow.

mske stond recht want het was niet mijn stem maar die van Toke, maar die klonk dan vanachter een gesloten deur en dat kon logisch niet.

Ze keek naar boven waar ik op de trap lag en hoorde nog het gemiauw. “Ben je in de kelder geweest?” vroeg mske “Neen” zei Slow. Zodoende keek mske op het koerke, in de living en op de straat. De laatste gesloten deur hier beneden was die van de kelder en mske deed die uit grondigheid toch maar even open, eer ze aan de deuren boven zou beginnen.

Toke kwam uit de kelder. “Je bent niet in de kelder geweest?” vroeg mske nog eens. Slow dacht even na en ze “neen”. Hij had iets ervoor wel luidop gedacht dat hij nog naar de diepvriezer moest, maar dat had hij nog niet gedaan. Ze stonden voor een raadsel.

Ik wou mske nog zeggen dat Poesjkin zich al veel te lang stil had gehouden, maar ik zal ‘t maar zo laten. Het is weer vliegenmeppersperiode.

Wat dat wil zeggen? Wel …

Ik heb daarnet pets-op-a-toot met Toke gespeeld die zo hard krijste dat mske tegen ‘t plafond schoot van ‘t verschieten en bij dat naar ‘t plafond vliegen heeft mske in één beweging de vliegenmepper gegroebeld en toen ze landde heeft nog harder gekri … roepen dan Toke en ze heeft met de vliegenmepper op het buro geranseld.

Toke is de keuken in gevlucht en ik naar boven op de trap. Maar ze kwam ons achterna met wapperende vliegenmepper in de hand. Eerst heeft ze in de keuken de tafel een mepperdemep gegeven en daarna is ze die trap op gekomen.

Ik ben rap op de overloop gelopen en ben vandaar achter haar op de trap gesprongen.

Mensen! Het is toch wat! Dan stond ze daar zo tegen Slow te lachen en zei dat ik bijna een parachute nodig had.

Waar Poesjkin ondergedoken is … och die komt één van dees wel weer boven water, hij kan het pesten niet laten.

Spookhuis

Vermits het klare dag is gaan we eens een spookverhaal vertellen. Een spookverhaal dat echt is, niet van horen zeggen. En dan hebben we het ook niet over Poesjkin.

Toen op de erg verwarrende 31ste oktober van 2004 ‘s avonds, dit zich voordeed, wist mske dat hij heel reëel was al dacht ze achteraf dat ze een schaduw had gezien, een lichtinval omwille van de rare indeling van onze overloop. Gek? Het werd pas gek toen ze probeerde via de in huis al dan niet aanwezige verlichting -we zaten toen nog met spokende elektriek ook- de situatie na te bootsen en daar helemaal niet in slaagde.

Op geregelde tijdstippen horen ze dingen omvallen ergens hier in huis, meestal als ze net in bed liggen. Dan zeggen ze tegen mekaar: “dat zijn de katten” maar als ze dan opstaan om te komen kijken, ligt er niks om.  Zo zijn er al meerdere onverklaarbare geluiden geweest, zoals geroefel in een gang waar niks te roefelen valt en vallende stenen.

Vorige week werd mske gewekt door een geklop. “Dat is de elektrieker die de laatste hand komt leggen” dacht ze, tot ze zag dat er niemand was en dat het pas vier uur was.   Vanochtend om tien voor vier werd mske wakker. Ze weet niet van wat, ze stopte Slow onder die zich, als naar gewoonte weer eens goed bloot had gewezzeld en toen hoorde ze het geklop.

Drie regelmatige kloppen …even niks … vier regelmatige kloppen … even niks … drie regelmatige kloppen … heel lang niks … twee kloppen … weer een hele poos niks … één klop.

Zijn het de zwaluwen die toch op de zolder komen? Is er ergens een vreemd beest binnen gesukkeld? Waagt Buurnaast zich aan nachtelijke uitspattingen? mske zocht op “klopkever” maar blijkbaar klopt dat beest niet en zijn dat gewoon houtwormen.

Zitten we nu met een klopgeest?  Zo ja, moeten we daar nu vriendelijk tegen zijn?  Of tonen we die het huisreglement en lezen hem zijn rechten voor?

Poesjkin op de kleedkamer?

Toen ze vorige nacht eindelijk tegen één uur in hun bed geraakten en nog wat napraatten, hoorde mske iets. “Ssshhhttt” zei ze en luisterde, maar het bleef stil.

Iets later weer, maar nu had Slow het ook gehoord. Eerst dacht hij dat het dat riooldeksel was dat hij tot in bed hoorde maar dat kon niet, dat ligt helemaal aan de andere kant van het huis.

Dus besloot hij op te staan en toch maar eens poolshoogte te komen nemen. Er was niets aan het handje.

Vanmorgen zei hij: “dat was de deur van de kleedkamer, die staat weer los”. En dat, dat ergert mske, want daar zit Poesjkin voor iets tussen.

Die deur sluit dus, maar sedert dat nieuwe raam er in staat, dat wel op de kipstand staat, is ze al twee maal naar boven geweest omdat die deur tegen staat en slaat. Die is dus wel degelijk in de klink en toch … Poesjkin dus die een nieuwigheidje gevonden heeft.

En dat had Slow ‘s nachts niet gezien, gelukkig is die deur gestopt met slaan toen ze sliepen.

Poesjkin heeft de knop verdraaid

En ik denk dat hij weer eens vond dat hij te weinig aandacht kreeg. Hij heeft het nogal uitgehangen deze nadenoen.

mske wou TV Belgiek bekijken maar ze had beeld zonder klank. En vooraleer mske tegen TV Belgiek ging zeggen dat hun TV kapot was, probeerde ze toch eerst ons blij liedje eens. Het ging niet.

“Wil je eens naar mijn boxen kijken?” vroeg mske daarna aan Slow. Dat was nogal het één en ander aan gefoefel hier achter mijne pc. Maar allee, eerst gingen de boxen niet, dan kwam er geen geluid uit de pc als Slow met de koptelefoon probeerde. Slow foeterde wat, mske foeterde nog harder want zo kon ze niet werken.

Ze zijn dan naar de geluidsinstellingen gaan kijken, daar stond iets niet al te juist, maar het bleef stil. “Weet je wat” zei mske “foert, zonder geluid dan maar, ik moet voortdoen”.

Slow plugde de boxen terug in en lap … muziek! “Zoude nu nie …” zei Slow en hij plugde zijn koptelefoon weer in zijn pc in en weet je wat? Geen geluid. En het gefoeter herbegon. Slow haalde zijn pc onder het buro uit, en probeerde met de koptelefoon van mske in te pluggen … niets. Hij dacht ook “foert”, schoof de pc terug en het geluid was terug.

Daar is maar één logische verklaring voor!

Poesjkin

Poesjkin heeft weer toegeslagen! Poesjkin is het huisspook hier. Niet dat Poesjkin gevaarlijk is of griezelig … hij is enkel en alleen een geweldig pestspook. 

Hij verstopt dingen zodat ze onvindbaar zijn tot je ze niet meer nodig hebt en dan liggen die gewoon op hun plaats; hij laat dingen omvallen, waar geen kat in de buurt is, … puur pesterij dus.

Gisteren waren Slow en mske met de vrienden een cocktail gaan drinken in Aarschot. Het was, zoals altijd, een leuke avond. Ze hadden enkele cocktails uitgeprobeerd. En zoals altijd was Bob er ook.

Bij het naar huis rijden dacht mske er ineens aan dat het huis haar huis niet meer was, aangezien de kopers dat gisteren bij de notaris gingen betalen. Thuis gekomen wil de sleutel niet omdraaien in het slot – bij heel warm weer krijgt dat slot wel eens meer kuren. Dus probeert Slow dat even. De sleutel draait … maar is afgebroken in het slot. Slow is dus eerst over het muurtje tussen het voortuintje en de buren moeten klefferen om dan over de muur tussen de buren en het binnenkoerke te klimmen.

Dat is dat … maar nu moest dat stuk sleutel nog uit dat slot! Om eventuele inbrekers niet op ideeën te brengen zal ik hier maar niet vertellen hoe dat in zijn werk ging. Twee uitbrekers om twee uur ‘s nachts!

Om 20 na drie wordt Slow wakker door muziek. Hij vraagt mske of ze dat ook hoort, maar mske is heel ver weg en eer ze zich realiseert wat hij vraagt moet ze eerst wat meer terug in de realiteit komen.

Ondertussen is Slow al gaan luisteren door ‘t raam van de kamer achteraan, maar op de badkamer hoort hij klaar en duidelijk dat de muziek uit het huis zelf komt. Ondertussen heeft mske die bas ook gehoord, maar denkt dat één van de kierewiete buurzoontjes thuis gekomen is en de autoradio zo luid laat spelen, waarbij ze zich omdraait.

Slow sluipt naar beneden en bemerkt dat de radio speelt! En hij pijnigt zijn hersens over de vraag wie die radio wel heeft aangezet. Slow’s oplossing is altijd: “de katten”. Nu zijn we erg handig, Karboenkel kan zelfs de oven openzetten, maar ons bukken om dan met onze poot op de toets van de radio te drukken … neen hoor … dat is wat veel gevraagd. Om zijn visie tegen mske te staven heeft hij haar zelfs verteld dat wij alle drie aan het break-dancen waren.

Wij weten wel beter! Wij weten dat Poesjkin wraak neemt over de verkoop van het huis en mske heeft me deze morgen nog gezegd dat ze denkt dat Poesjkin de eerste zal zijn die in de verhuiswagen zit!

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén