Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Categorie: Bloggen (Page 1 of 19)

Het automatisme

Het was me in het verleden al opgevallen, je weet wel, de dagelijks terugkerende likes van mensen die dat een poos vol houden en er dan de brui aan geven als ze zien dat je er niet in trapt. Al is dat laatste nogal een groot woord om te zeggen dat je wel gaat kijken wie ze zijn maar hun blog je niks te vertellen heeft of helemaal buiten je interesses ligt of in een taal is geschreven die je niet kent.

De laatste tijd vroeg ik me eigenlijk af of het mogelijk is om automatisch te liken. Want telkens ik ‘s morgens mijn ogen opende en mijn telefoon pakte stond er al een like bij het log van de dag. Ach ja, het kan hé.

Maar gisteren had ik toch wat anders bizar aan de hand. Er stond geen log, ik moest het nog schrijven. Ik schrijf, herlees en post. De tijd van het posten en ik zag rechts in de bovenhoek al het meldingslampje voor een like.

Daarom ben ik even op “autolikes” gaan googelen. Er wordt wel naar verwezen maar of ze echt bestaan is een even groot raadsel als het bestaan van spoken en geesten.

Dat het al veel vroeger door anderen werd opgemerkt werd bewezen door een forumbericht1 van jaren geleden. En net zoals voor voornoemde spoken en geesten vind ik het antwoord niet overtuigend.

1 WordPress Forum 2012

Het leven is een feeks en toeval is haar zuster

Sedert kort worden mijn plugins op het blog automatisch bijgewerkt. Dat is handiger dan telkens zelf met een vinger op een knoppeke te drukken om het zelfde resultaat te bekomen.

Eergisteren, vrijdag, iets na drieën, kreeg ik bericht dat de SSL-plugin een bijwerking had gehad. De SSL-plugin is die, welke zorgt voor de “s” in Hypertext Transfer Protocol Secure (https) hierboven in de adresbalk. Ik bleef doende met wat ik doende was. Pas iets voor vier noteerde ik dat ik een fout had op het blog: “fout bij het maken van de databaseconnectie”.

Ge kunt niet geloven hoe stom ik op zulk ogenblik reageer. Een vorm van paniek zorgt ervoor dat ik op zulk moment überhaupt niks meer weet, maar dan ook niks en bovendien de bibberatie krijg en Tinnitus het hoge woord gaat voeren. Ik moet dat eerst wat laten bezinken vooraleer terug vat te krijgen op mijn hersens.

Gelukkig is er de livechat van de host. Wat gechat, wat gepalaberd, wat opgezocht, wat datebaselectuur, wat pluis uitgeplozen. Een pak miserie later bleek dat het niet aan het blog lag maar dat hun servers uit lagen.

Opluchting alom en afwachten.

Dat die servers juist hunne geest moeten geven als bij mij die SSL bijgewerkt wordt … het is van de zotte!

Prentjes p(l)akken

In een tijd van lang geleden kon je gewoon prentjes bij de logs zetten. Ze waren overal nogal vrij te nemen.

Maar ooit, in een helderziende bui, voorspelde ik dat het in de toekomst wel eens faliekant zou kunnen aflopen.

Dat deed het, ergens in 2017 -of was het 2018- toen ik een e-mail kreeg over een prentje dat al jaren op dit blog stond. Ik wist zelfs niet meer dat het er stond. En ja, ze waren geneigd me te vergeven, mits betaling natuurlijk.

Toen heb ik alle afbeeldingen van het blog gegooid en er enkel nog mijn eigen foto’s op gezet. Zo stond dat blog nogal rommelig met allemaal afbeeldingen van gebroken afbeeldingen.

Coronatijden met regen hebben me aan het werk gezet. Het was inderdaad werken. Ik doorliep het ganse blog en haalde alle lege er uit … tenminste dat hoop ik. Ik zal in de toekomst nog wel steekproeven doen ook.

Maar wat me opviel … wat een rommel op dit blog. Ik zwierde logs van vroeger -toen ik schreef om niet te moeten denken en waarvan ik zelf niet meer weet waar ik het over had- er af, ik gooide citaten van anderen -waar ik waarschijnlijk ooit iets aan had- er ook af. De meeste ervan zijn weg, die ene van Freek houd ik. Die is nog actueel.

Maar verder … wie interesseert het nu wat ik in mijn oninteressante leven uitvoer? En zeggen dat ik voor dat blog betaal omdat dat op zeker ogenblik mijn enige vriend was. Op zeker ogenblik? Is het dat dan nu niet meer … ach jong …

En wat doen we dan nu? Eigen foto’s die ik nog in voorraad heb bij oude logs zetten zeker. Wat doet een mens anders in tijden dat niks mag, niks kan en je je eigenlijk wat nutteloos voelt …

Daten we … up?

Na al die jaren bij WordPress waar ik in de zijkolom van mijn admin-pagina kon zien dat ik mijn bericht kon bijwerken, schrok ik toch even toen ik de update-knop moest gebruiken en nog later moet updaten.

De Nederlandse vertaaldienst is écht wel goed bezig.

De getelde lezer

Er was een tijd dat er een nogal competitief omgesprongen werd met een teller op de blogs. Dat aantal leek belangrijker dan de interactie, de inhoud en het vertelde.

Er stond ook wel een statcounter op -de voorloper van- dit blog, maar die zat achter de coulissen. Ik vond het namelijk bizar om zien hoeveel verschil er zat tussen het aantal bezoeken en het aantal reacties en wou er een beetje het fijne van weten.

Het leverde me een deel van het antwoord op als ik de zoekopdrachten bekeek en had ik het nu een op commercieel vlak doende geweest was het wel handig om weten welke logs goed in de markt lagen.

Maar zoals zoveel en zovelen ging statcounter de gratis dienst beperken en moest er voor die extra informatie betaald worden. Hoe het later werd aangepast omwille van privacy en nieuwe wetten weet ik niet want Statcounter ging er uit, WordPress houdt zelf statistieken bij.

Wil ik nu weten waar het verschil zit tussen de bezoeken en de reacties zal ik moeten gissen. Ze slaan je wel met Google Analytics om de oren, maar dat betreft dan interne zoekopdrachten d.w.z. zoekopdrachten die ingevoerd worden via de zoekfunctie op het blog zelf. “Jawadde dadde” zouden ze bij MediaMarkt zeggen.

Bovendien komt er nog een hele poespas bij wat cookies en voornoemde privacy regels betreft. Ik ben geen handelaar, het blog is voor mijn plezier en als ik er zo’n administratie moet gaan bij nemen, stopt het.

Bovendien hebben dag-, week- en maandbladen ook lezers die nooit een lezersbrief schrijven. Laat dus maar zitten. Ik zal het verschil blijven bekijken maar me niet blijven afvragen.

De anoniemen en de stillen zijn welkom of ze nu uit verveling, uit ineresse of nieuwsgietigheid komen lezen en hopelijk beleven ze er dan ook plezier aan.

Toen ging het licht uit …

Bij manier van spreken dan toch want de lichtknop doet het nog wonderwel, dank u.

Verder lezen levert gevaar op wegens een hoog zaag- en klaaggehalte.

Want gisteren was een dag om in te kaderen … met een donkerzwart kader … zo leek het wel.

Het begon met de post, met de bestelling die niet in één pakje kwam maar in twee, die niet samen kwamen maar afzonderlijk en het tweede pakje het eerste voorbij stak voor levering. En terwijl het eerste pakje maar bleef aanmodderen en Bpost de levering maar bleef beloven, lag het tweede al netjes opgevouwen in de kast.

Uiteindelijk verwittigde Bpost dat het pakje niet in de automaat maar thuis zou geleverd worden, gisteren. Leveringswijze waar ik, zoals vermeld al een grondige hekel aan heb wegens het op wacht staan. En dat precies op de dag dat wij boodschappen wilden doen: Luc bij Aldi, ik bij Colruyt. Luc was geïnteresseerd in een ovenplaat om vier pizza’s ineens te bakken en de Colruyt kwam met hun 3% korting voor de 15de.

Gelukkig hadden we het blad waarop staat:

B.POST.NL

Kan U even op het raam kloppen ——>

nog niet bij het oud papier gegooid.

Ik stond dus al goed geluimd op, kunde peizen. Planning in het water. In volle hitte in de auto. Hand op een ijl nest leggen? Ah ja, want Luc had zo goed als alle cola opgedronken en met deze temperaturen raken voorraden snel uitgeput.

Sta ik dus, goedgemutst -du-uh- op en zie dat ik een update heb van WordPress. Normaal doet die dat zelf, maar nu moest ik op het knopke duwen.

En toen ging het licht uit! Blog weg en admin pagina ook. Alles werd een fatale error die niet zjust’n was.

Ik bad de litanie van alle heiligen, te beginnen bij het blog, overgaand naar de post en de pakjes om daarna corona en alle coronagebonden en private restricties aan te roepen.

Luc, in een poging om het vuur te blussen, deed eigenlijk nog wat petrol in de soep -mannen doen dat nu eenmaal- waarop ik tegendraads zei dat we in de auto gingen stappen en boodschappen doen. En dat zonder douchen en ongekamd … dat ik efkes rap heb verholpen met wat deo en een spuit parfum.

Kunt ge u voorstellen hoe kwaad ik was maar in de Colruyt hebben ze een koelruimte om af te koelen …

Inderdaad, toen Luc me terug oppikte aan de Colruyt nà zijn Aldibezoek kon ik tenminste al terug logisch denken in plaats van stomweg mee te draaien met de chaos in mijn hoofd.

De live chat, een dik uur later, vertelde me dat de update helemaal niet in orde was geweest en dat ik, om de problemen op te lossen, de update manueel moest overdoen.

Dat klinkt straf, dat is om zenuwen van te kweken zoals konijnen en het gedoe op het einde van dat gewroet in die database vond ik maar niks, maar ook die operatie leek levensnoodzakelijk. Maar eigenlijk is het poepsimpel en enkel een probleem van durven.

En dan te weten dat ik op het punt gestaan heb om het blog eraan te geven.

Even halte op de lange baan

Gemakkelijk vanaf gemaakt? Mogelijk. Geen zin om weg te gooien? ‘k Zou het niet weten. Te lui om na te denken? Zeg komaan, het is zaterdag.

Gaan slapen zonder geplande post is geen optie, dan maalt dat ‘s nachts in mijn dromen, word ik wakker met een idee, heb ik geen papier of pen bij de hand, ben ik dat ‘s morgens vergeten en niet goed gezind.

Een ouder concept en ik moest al laag gaan tasten in het vat. Net zoals bij het water is de stand momenteel aan de lage kant.

Ondertussen draai ik me nog eens om! Oei neen, zeven uur? Ik ben waarschijnlijk ergens de slaaprestanten uit mijn ogen aan het wassen

Ik moet nog wat vertellen
Iets over de lange baan
Een koker te herstellen
Drie maand later, zeg komaan

Want die koker was om zeep
Zijn bodem was naar de maan
Daarvoor gebruik je ducttape (volgens Luc)
Dat heb ik toen maar gedaan

[© ms – 27 januari 2020]

Coronaluwte

Bij de aanvang van de coronacrisis dacht ik dat het moeilijk zou worden voor de blogs: minder gebeurtenissen, minder om over te vertellen.

Het tegendeel was waar, de coronalogs tuimelden over elkaar en vochten voor de eerste plaats.

Nu, nu we de eerste golf stilaan zien afzwakken, blijkt ineens dat ik minder inspiratie heb. Voorvallen en gebeurtenissen worden als ongeschikt voor het blog ervaren, een mens kan niet dagelijks over het wandelen vertellen en andere zaken lijken nogal onbenullig.

Bijkomend probleem is ook dat, eens ik begin te schrijven en gestoord wordt, de draad verlies. Ik weet dan nog wel wat ik wou vertellen, alleen … het vlotte is er niet meer. En het dan maar vertellen terwijl ik er moet over nadenken, neen dan rolt er niet hetzelfde uit mijn toetsenbord.

Dat is ook zo als een concept door één of ander gegoochel op de achtergrond verdwenen is en ik het moet herschrijven. Zo een tweede versie schrijft en leest nooit zo vlot als de eerste.

Terug naar het saaie leven wil hier echt niks zeggen: wel of niet corona maakte sowieso geen groot verschil. Ik vraag me soms zelfs af: “waarover blogde ik toch vóór corona?”.

De likelikers

Ge ziet ze wel, maar ge denkt: “Wat zou het?”

Maar dan moogt ge niet kwaad worden, want dan ga je drastisch ingrijpen.

Dan denk je: “Gedaan met dat gezever van de dagelijkse likes” want dat is gewoon vingerklikwerk.

Ge ziet ze overal, op alle blogs en nergens zeggen ze wat. En ge denkt: “Ik ga ze blokkeren”.

Ik wou ze blokkeren toen ik terug mijn eigen kalme zelf was maar vond toen dat het toch nogal boers was en wat kwaad berokkent het eigenlijk?

Nog efkes overpeinzen.

“Zouden ze dit log liken?”

Niets is niet niets

De corona-afzondering met een zee aan tijd om niets te doen, doet een mens meer en te veel denken. Waaraan denkt een mens dan? Aan dingen waar je eigenlijk niet meer zou mogen aan terugdenken.

Het resultaat was dan ook dat ik de gedachten niet meer in bedwang kon houden en ze uiteindelijk maar hun vrije gang liet gaan en begon te typen.

Ik schreef enkele bedenkingen in concept maar weet niet of ik ze zou posten. De mogelijkheid zit er namelijk in dat ik ik jullie zou vervelen – voor zover ik dat nu al niet doe. Ik zou in dat geval namelijk enkele dingen aan de wereld kond doen die ik als afgehandeld beschouw maar die het blijkbaar niet echt zijn vermits ze zo dicht onder de oppervlakte liggen te sluimeren.

Enerzijds denk ik: “het blog is mijn dagboek, daar staat in wat me aanbelangt”. Anderzijds denk ik: “Het belangt me ook aan dat ik niet kwetsbaar wil overkomen, die ik-kan-het-allemaal-alleen ingesteldheid van mij, prinses in de ivoren toren, ongenaakbaar, ijskoningin.

Delen is goed maar ik wil enkel delen wat deelbaar is.

De tijd van de beveiligde postjes ligt achter me. Zelfs die waren niet echt veilig, aangezien de reacties van sommige toegelaten lezers … achteraf.

Bedenking: zet ik die bedenkingen beveiligd? Of gewoon helemaal privé? Net of ze er niet zijn? Misschien gooi ik ze gewoon weg … nu ze -nog maar eens, inclusief een paar nieuwe- van me af geschreven zijn.

Page 1 of 19

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén