Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Film en televisie (Page 1 of 11)

11:14

Vooraleer te beginnen wil ik iedereen waarschuwen. Het werd me al meer en meer klaar en duidelijk dat wat ik goed vind, echt niet goed gevonden wordt door anderen.

Vermits ik niet wil beweren dat anderen dat uit dwarsigheid doen en ik zeker weet dat ik dat ook niet doe, moet het wel een kwestie van smaak zijn, waarbij onze smaak dus volledig afwijkt van wat we -wat films betreft- op MovieMeter1 en Rotten Tomatoes2 kunnen lezen.

We hebben het gewaagd. We hebben “11:14” in de DVD-speler gestopt en we hebben gekeken.

We merkten al op dat we films, die we vroeger als goed bestempelden, ineens niet meer zo geslaagd vonden. In dit specifieke geval hadden we een herinnering aan een film zonder er ook nog maar het minste benul van te hebben wat er in gebeurde.

De eerste paar minuten dacht ik dat het een ontgoocheling zou worden, maar toen zat ik in de film, verstand op nul om terug te keren in de realiteit toen de aftiteling begon.

Verkeerde herinneringen, ze waren er. Zo kregen we ergens halfweg de scene te zien die ik me herinnerde als de afronding en vroeg Luc verbaasd: “Maar waar zaten die motorrijders?”, die er echt niet waren. Waarschijnlijk passeerden die ooit wel eens in een andere film.

Geen kunst met een grote “K”, maar gewoon een gekke film met gekke voorvallen.

Hij staat al bij de andere DVD’s. Hij blijft.

Noteer wel dat ik niet zeg dat het een aanrader is, noch dat ik zeg dat je die moet gezien hebben. Dat doe ik niet. MovieMeter1 en Rotten Tomatoes2 zijn daar beter in. Maar ik heb er van genoten.

1 Wikipedia
2 Wikipedia

De recensies

“Wacht” zei ze “als jullie toch DVD’s zoeken, ik heb er nog enkele die jullie mogen hebben”. Ze dook in haar kast, rommelde wat en kwam met vier DVD’s op de proppen en vertelde erbij dat we ze, als we ze niet goed vonden, mochten verkopen op de boeken- en/of rommelmarkt.

“Goeie films” zei ze. Ik nam de eerste en begon de achterflap te lezen. “Goeie film, want Jack Hughman speelt er in mee” vertelde ze. “Jake Gyllenhaal ook” zei ik, maar ze bleef erbij. Jack Hughman speelde er in mee, dus was het een goeie film. Ik zou die thuis wel bekijken.

Ik bekeek de achterkant van de tweede DVD. “Ook een goeie film” zei ze “Colin Firth speelt er in”. Ik weet niet waarom, misschien was ik niet enthousiast genoeg over Colin Firth want ze vroeg: “Je kent Colin Firth toch wel?” Colin Firth speelt wel in meer films, dus jà, ik ken hem wel.

“En die” wees ze op de derde film “die is ook heel goed. Antonio Banderas speelt er in mee. Dat is toch zo’n mooie man”. Ik bekeek de achterkant van de DVD al niet meer.

Speelt mijn mening over die films een rol? Ik denk het niet. Mijn mening over mooie mannen daarentegen … Op dat gebied ben ik waarschijnlijk abnormaal, maar ik wil experts ter zake wel geloven.

Maar ik weet wel dat ze echt niet volstaan voor het maken van een goeie film.

Waargebeurde feiten

Er was een Zweeds feuilleton: “The truth will out” dat aan zulk slakkegangetje over de beeldbuis rolde dat ik dacht dat toch niemand daar zenuwen zou van krijgen, wat in mijn geval dan wel een voordeel is.

Het was geïnspireerd op waargebeurde feiten. Ik vond het al een raar verhaal om waargebeurd te zijn, zelfs al zou het dan maar gedeeltelijk zijn.

En toen gebeurde het onverwachte. Ze kregen me opgesmeten en wel omwille van -telkens maar weer- dezelfde clichés en verhaallijnen die nu in alle feuilletons terug te vinden zijn. Ik vloog recht, zei dat ik niet meer keek en nog voor ik mijn rug had gekeerd had Luc de opname ervan al stopgezet en afgeveegd. Ik denk dat hij blij was dat ik het opgaf.

Maar nu wou ik wel eens weten wat er nu juist waargebeurd aan was.

<…) is geïnspireerd op het ware verhaal van Thomas Quick, die ten onrechte werd veroordeeld als seriemoordenaar.

Als dat alles is kan je, volgens mij, gerust zeggen dat alle misdaadfeuilletons geïnspireerd zijn op waargebeurde feiten. Daar baseren ze zich op een moord en fantaseren er ook een verhaal rond.

De ondertitels

Terwijl ik er van uitging dat ik geen film of reeks meer kon bekijken omdat ik de personages niet meer verstond overkwam me de laatste tijd al enkele keren, bij het bekijken van een Engelstalige reeks/film dat ik nogal verbolgen -maar dan niet helemaal- uitriep: “Dat is verkeerd vertaald!” want hij/zij zegt zus en de ondertiteling zegt zo.

Het was dus niet meer zo dat ik enkel luisterde maar het is ook nog altijd niet zo dat ik enkel lees.

Zaterdag wilden we een oudere film van eigen bodem bekijken. Na nog geen vijf woorden vroeg ik Luc: “Staan er geen ondertitels bij?” wat snel in orde werd gemaakt.

En dat terwijl ik verder in de film opmerkte dat de ondertiteling een afgeborsteld woord weergaf voor het “voddenvent” dat ik toch klaar en duidelijk had gehoord.

Als ik er zo over nadenk is het nogal raar. Een film zonder geluid kan niet, maar blijkbaar zonder ondertitels ook niet meer.

Zelfs tijdens de ontspanning ben ik met van alles tegelijk bezig: kijken, luisteren en lezen. Het kan niet min dat ik -tijdens het bekijken van een reeks/film- niet afgeleid mag worden omdat ik anders de draad kwijt ben.

Een straatliedje

Bij Zoneke dus … en dan kan je niet zo rap eens een waske insteken of ophangen of opvouwen. Je moet je tijd er wat anders indelen.

Terwijl we dan toch bezig waren met de filmindustrie bedacht ik dat ik toch nog een ander probleemke kop oplossen, al is/was dat niet écht een probleem, alleen iets wat ik me afvroeg.

Ik heb het log in twee delen geschreven: het oorspronkelijke log en een verkorte versie. U heeft de keuze.

Kort:

Kort gezegd vroeg ik me dus af wat You’re So Cool1 uit True Romance2, The Bike Scene4 uit Forrester3 en The Street Song6 uit Badlands5 met elkaar gemeen hebben. Het antwoord is Gassenhauer en zelfs dan nog …

En voor wie het allemaal graag van naadje tot draadje te weten komt:

“You’re So Cool”1 vond -en vind- ik een hemelsmooi stukje muziek van Hans Zimmer, de man maakt wel meer mooie muziek. Indertijd wist ik wel dat het stukje uit de film “True Romance”2 kwam. Toen we die te zien kregen, vond ik dat maar een film van niks.

“Finding Forrester”3 vond ik dan wel weer een goeie, maar ik dacht daar ergens -tijdens het fietsen- toch een andere uitvoering van “You’re So Cool” te horen en dat was nu waar ik daar op die mistige dag bij Zoneke aan dacht.

Ik vond de bewuste scene, die zelfs “Bike Scene”4 heet, maar het was niet “You’re So Cool” al leek het er wel op. Ik googelde dus maar op “Carl Orff – Gassenhauer – Badlands”, zoals vermeld onder het filmke.

En dan blijkt dat “Badlands”5 ook al een film is, met een wat gelijklopend gegeven als “True Romance”; d.w.z. geen spek voor mijnen bek dus, waarin het muziekstukje “Street Song”6 genoemd wordt.

Een raadsel? Gelukkig is er internet. Daarmee moet ik nu niet verder meer uitleggen hoe het juist in elkaar zit7.

1 You’re So Cool
2 IMDb
3 IMDb
4 Bike Scene
5 IMDb
6 Badlands version
7 Wikipedia

Film gevonden

Ken je “The Passenger“? vroeg ik. “Zou dat die film kunnen zijn?”

We googelden met twee. We waren eensgezind, het was niet de juiste film.

“Hoe zo?” vroeg Zoneke, waar we maandagavond waren omdat hij en Querida de volgende ochtend zeer vroeg op hun driedaagse uitstap wilden vertrekken.

We googelden met drie. We houden niet van onopgeloste problemen. Zoneke kreeg andere resultaten dan ik waarop ik hem vroeg welke zoekfunctie hij gebruikte, die ik dan ook maar ging proberen.

En daar was toch een film die ik eens nader wou bekijken.

“11:141” zei Zoneke. “Ja” zei ik en liet hem het resultaat op mijn smartphone zien.

“Ben ik goed of ben ik goed?” vroeg Zoneke. “Ik ben goed” antwoordde hij zelf.

En gelijk had hij.

Nu moeten we hem eerst nog bekijken om te zien of wij hem goed vinden, maar daarom moeten we hem eerst nog vinden natuurlijk.

1 IMDb

De programmatie

Luc is de programmeur hier ten huize. Elke dag bekijkt hij welke films er op TV komen en hij programmeert de meeste ervan omdat hij hoopt dat hij zo ook eens de gezochte film zou opnemen.

Hij doet wel een voorselectie. Zoals gisterenmorgen toen hij zei: “twee vriendinnen die mee doen aan een danswedstrijd niet zeker”.

En dan zijn er de dagen dat we voor de TV zitten en het maar laten gebeuren. We kijken wat er is opgenomen, lezen de korte inhoud en als die aanspreekt zetten we de film op.

Dikwijls, maar dan ook dikwijls, vraagt na tien minuten een van ons beiden: “En? Wat denk je ervan?” Dan gaat de film af. Raar maar waar zijn we nogal eensgezind op dat vlak.

Een zoetsappige film kan wel eens maar geen poppenfilms. Daarmee bedoel ik dan niet de echte poppen zoals de Muppets maar opgedirkte modellen die acteren zoals etalagepoppen. Wat ze zeggen en hoe ze het zeggen heeft geen belang, als de pose maar goed is. Meestal is de verhaallijn van deze films dan ook hoogst voorspelbaar.

En als het dan als eens gebeurt dat er iets is dat Luc wel wil zien en ik niet -zoals nu “Over Water”- dan kijkt hij of alleen, of hij kijkt op de laptop, zoals hij nu dus deed.

Het omgekeerde kan ook -denk ik toch- maar er zijn twee mogelijkheden: of het kan niet, of Luc is hoffelijker dan ik en kijkt gewoon verder mee.

Nadat we soms zo een 4 à 5 films na elkaar een verwijder-behandeling geven, duikt er dan ineens zo ene op waarbij ik na tien minuten hoop dat Luc maar niet: “En? Wat denk je?” gaat zeggen.

Dan kijken we naar “Reign Over Me”1, waarvan de titel op zich me eigenlijk tegenstond.

Aangezien ik geen recensies schrijf en ze ook -waarschijnlijk- niet kan schrijven, zoals je ze kan lezen onderaan de IMDb-pagina, houd ik het er maar op dat de film een verademing was na al de rommel van de laatste maanden.

1 IMDb

Film gezocht

Lang geleden, ik durf niet meer te zeggen hoe lang ik denk dat het is want de tijd loopt de laatste jaren sneller dan ik kan schatten, keken Luc en ik naar een film.

Het was een aaneenschakeling van voorvallen die alle op zich een verhaal vormden en waarvan we dachten dat het dat dus was: een film over allemaal losse voorvallen. Pas op het einde zagen we hoe het echt in elkaar zat.

We schrijven dan wel geen filmrecensies maar tegen elkaar zeggen we dan wel wat we er van vonden en dat was een eensgezind: “goed”.

Enkel jaren later maar toch ook al enkele jaren geleden, met herhaling van het tussenwerpsel van hierboven, zei Luc dat hij die film nog wel eens zou willen zien. Weeral waren we akkoord.

Dinsdagavond, bij het bekijken van het filmaanbod zei Luc: “weeral altijd dezelfde films die ze herhalen maar die ene, die geven ze niet!”

En gelijk heeft hij. Op die TV krijg je niets anders dan steeds weer dezelfde films die je, als je wil, vanbuiten kan leren.

Ik zal voor de zoveelste keer nog eens proberen aan de gegevens van die film te geraken, maar zonder titel, zonder naam van personages en zonder oorsprong lijkt dat haast onmogelijk.

Patser

We hadden al gemerkt dat we af en toe zo eens gratis in Landen naar een film zouden kunnen gaan kijken. We deden het niet. Gratis? Daar zou dan toch een massa filmliefhebbers op afkomen, zo dachten we.

We dachten verkeerd. Toen we in september zagen dat Patser op het programma stond, heeft Luc onmiddellijk gereserveerd. Maar uiteindelijk bleek dat zelfs niet nodig, zoveel gegadigden waren er niet.

De film zelf? Al bij al vonden we die goed al is het niet echt het genre waar wij warm voor lopen. En de conversatie was nu ook niet bepaald van die aard dat ik die bij mij aan tafel zou tolereren, maar die paste dan wonderwel in het drugsmilieu waar het verhaal zich afspeelt.

In het vervolg toch wel eens meer bekijken welke films in het aanbod komen te zitten. Het is een goed idee voor een avondje weg.


Vanillepuddingpoeder op de microgolfovenschaal
Wat dachte?

Twee uitersten

Je kan dan wel al de kerstboom zetten, dat is de traditie. Maar nu blijkt dat er al een begin is gemaakt met kerstfilms op TV. Dat is me nu toch nog een stap te ver. Het duurt nog twee weken eer we zover zijn.

Zo rond die periode zijn we het gewend dat er wat zoetsappiger op dat scherm komt, al houd ik er niet van omdat daarvan mijn tanden aan elkaar gaan plakken.

Maar de drie reeksen waar ik het al over had, hangen me momenteel ook zeer mijn hoebel uit en wel in die mate dat we al komaf maakten met één ervan, een tweede kans loopt dezelfde weg op te gaan wegens te gewelddadig en we de derde maar zullen uitzitten omdat het bijna gedaan is.

Iets tussen de twee in?

Page 1 of 11

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén