Wizzewasjes

Vanuit ons kot

Categorie: Film en televisie (Page 1 of 13)

De afloop

Dit is één van die logs waarvan ik reeds zei dat ik ze wat in beraad had gehouden. De mensen zouden maar denken dat ik aan het doemdenken was moest ik ze tijdens de volle coronacrisis gepost hebben.

Er was een tijd, vroeger dus, dat alle films en boeken een goede afloop kenden. Je wist dat dat in realiteit niet zo was, maar films en boeken, fantasie dus, waren een middel om aan die hardheid te weerstaan.

Tot iemand vond dat al die goede aflopen een beetje te veel waren van het goede en besloot om er eens ene -boek of film- tussen te gooien die niet zo goed eindigde.

Wat was het resultaat? Dat ze dat gingen navolgen. Dat mag als het maar met mate blijft. Maar dat deed het niet, het werd gewoon schering en inslag. Een goeie afloop wordt nu als zoetsappig aanzien.

Nu lijkt het wel of het kwade altijd overwint en dat is nu toch ook een ietsie of wat té neerslachtig.

Luc pesten

Zo noemden we dat toen we kind waren. Maar we zijn al lang geen kind meer en pesten heeft nu een erg negatieve klank gekregen. Zo verging het het treiteren ook. Treiteren is iets wat nu niet meer geaccepteerd wordt. Nochtans was het indertijd enkel maar kinderspel.

Nu moet je plagen zeggen. Maar om nu als titel: “Luc plagen” te gaan zetten … Eerlijk? Dan denken wij hersens een andere richting uit.

Waar gaat het om? Om een reeks op TV die ze daar halsstarrig als “The Border” blijven aankondigen, wat een Canadese reeks blijkt te zijn terwijl het in feite “Wataha1” betreft, een Pools grensverhaal dat zich afspeelt aan de grens met Oekraïne.

Een beetje eigenaardig, een beetje langzaam waardoor je veel van de omgeving te zien krijgt. En wat een omgeving! Zelfs zo mooi dat ik het ging opzoeken. Het betreft het Bieszczady gebergte. Inderdaad, erg mooi maar ook erg ver. Te ver om er naartoe te rijden. Dat wou ik net zeggen toen Luc het al zei.

Sedertdien kan ik de afleveringen niet bekijken zonder Luc te plagen … op nogal simpele manier. Je weet wel: stadjes noemen die de moeite zijn, hotellekes bekijken en prijzen vergelijken … luidop natuurlijk en vooral door tijdens het kijken heel vaak: “oh” en “ah” te zeggen.

Het zal gaan stoppen. Gisteren waren de laatste afleveringen waarvan we er nu nog een paar moeten bekijken.

Maar ach, de leute is er af. Luc reageert er niet meer op.

1 Wataha

De zondagavond

Deze week is een kantelweek. Want volgende zondagavond zal er helemaal anders uitzien dan de vorige zondagavond. Het verandert nogal drastisch eigenlijk.

“Twee tot de zesde macht” is -voorlopig- gedaan en we kregen de laatste aflevering van “GR51” voorgeschoteld.

Gelukkig had Luc me verteld dat het de laatste “26” van het seizoen was of ik had niet meer gekeken. Het stak me al een paar weken tegen, het is uitgemolken tot en met en verwaterd tot maar weer eens een quiz die aaneenhangt van de cafégrappen.

Omdat het de laatste was heb ik nog gekeken en die viel -gelukkig maar- een beetje mee.

“GR5” … wat moeten we daar nu van denken? Het was niet slecht. Ik vond het goed, zelfs meer dan goed. Was het een topreeks? Jammer genoeg heb niet gestudeerd voor recensent en wil ik daar niet over oordelen.

Nadien geraakte ik niet in slaap. Dat valt niet zo vaak voor. Als ik naar van die reeksen kijk waar ze de spanning tot tegen het plafond stapelen droom ik raar. Vroeger niet, nu wel. Dus kijk ik dat soort reeksen/films liever gedurende de dag.

Maar de spanning was niet de oorzaak bij “GR5”.

Het waren de onbeantwoorde vragen en geloof me mijn hersencellen kunnen vragen stellen … vragen dat die kunnen stellen én blijven stellen. En dat zo telkens bij het wegsoezelen.

De vragen die zij, het personage in de reeks, zich stelde heb ik niet genoteerd omdat daarop het antwoord was dat er geen antwoorden waren omdat hij er nooit naar had gevraagd. De vraag over een eventuele vader bleef in het ongewisse. Daar kan ik mee leven. Maar moest daarom²

De vragen die wel opdoken:

  • Is het niet wat te gemakkelijk te zeggen dat hij geen antwoorden heeft omdat hij er nooit om vroeg?
  • Is er niemand op het idee gekomen dat het toch maar raar was dat ze thuis pas nà drie jaar iets van de Franse politie hoorden?
  • Is zij dan zwanger over de Alpen gegaan? Of met een beebie in de rugzak? Of met een kind van maximum 4 jaar? Of is ze niet te voet gegaan?
  • Loopt een meisje met zo’n trauma niet eerder recht terug naar haar moeder? In plaats van het onbekende op te zoeken?

Ze hebben in die reeks ook àlles meegemaakt: dingen waarvan ik denk dat je na zo een ervaring je rugzak op de trein gooit en naar huis gaat, maar neen, ze gaan door en verspillen geen woord meer aan wat gebeurde. Zoals Luc zegt, als je ze enkel en alleen die 42km per dag ziet stappen, is er ook niet veel aan.

De acteurs? Goed hoor, meer dan goed … maar waarom Lucas Van den Eynde? Ik vind het een mooie regel die zegt dat je, als je niks goed kan zeggen, helemaal niks moet zeggen … Ik zeg niks over Lucas Van den Eynde? Okee?

Nog iets, een futiliteit, te onnozel voor woorden … Waarom moest Viv Van Dingenen zo een monsterachtig kapsel? Iedereen ziet toch dat dat haar niet siert? Zelfs als de natuur je met zoiets begiftigd heeft doe je er wat aan. Voor zij die niet keken: dat kapsel was de verwezenlijking van een kindertekening van mij die een Afrikaanse hut voorstelde en dat dan zomaar op haar hoofd geplant.

Nu ja, het zat in de familie blijkbaar, want Lisa’s kapsel was ook precies maar met een grasmachien afgereden. Voor zover mijn kapselkennis, ik zal het maar zelf zeggen. Maar ja, smaak en goesting.

Zondagavond vallen die twee weg en komt er “Flikken Maastricht³“.

Is dat een verbetering? Als je een groot wit vlak een verbetering noemt, jà … want naar “Flikken Maastricht” kijken we sowieso niet.

1 IMDb
²Ja zie, ik probeer het verhaal niet te verraden en het wat oppervlakkig te houden.
³ IMDb

Zou je nu niet …

“Gaan we naar iets kijken?” vraagt Luc op een regenachtige namiddag eind april. Ik lees het gegeven van “Trauma1“, heb sterk mijn bedenkingen, maar omdat ik niet altijd “neen” wil zeggen, antwoord ik: “Goed”.

Niet bepaald mijn genre, niet bepaald mijn voorkeur, integendeel … maar omdat ik niet altijd diegene wil zijn die moet vragen: “En? Wat denk je?” en Luc geen commentaar geeft, beslis ik het maar uit te kijken en na de eerste aflevering te zeggen dat een tweede voor mij niet hoeft.

Kijk ik die verduveld onrealistische, abnormale draak van een aflevering uit … lig ik toch lui achterover tegen een slapende Luc zeker.

1 imdB

TV-kijken in een actieluwe periode

Aan ons TV-kijken in deze coronatijden is niet veel veranderd.

Waar Luc nog steeds naar zijn favoriete programma’s kijkt, waaronder sportprogramma’s zonder sport maar met babbelaars, het nieuws dat geen nieuws meer is, … beperk ik me nog steeds tot de dingen die me wel iets zeggen.

Zo kijk ik momenteel nog steeds naar “GR51” en wacht nog steeds af of ik het goed ga vinden of niet al begin ik stilaan wel benieuwd te worden naar het vervolg.

Naar “White House Farm²”, waargebeurd maar, zoals vermeld, met enkele aangepaste scenes en namen, kijken we ook. Aangezien ik “A Confession” zo goed vond, had ik er alle hoop op dat dit ook zo zou zijn. Na vier afleveringen weet ik het nog niet.

Er is iets waar ik de vinger niet kan opleggen, al volgen ze dan blijkbaar wél de feiten zoals ze zich -volgens Wikipedia³- voordeden.

Is het het feit dat de innemendheid en geloofwaardigheid, die de dader toch gehad moet hebben, niet genoeg tot uiting komt en de acteur het personage neerzet als een onbetrouwbaar, berekenend iemand – in mijn ogen dan toch?

Of is het cliché “goeie flik, slechte flik” zo overtrokken omdat ze -waarschijnlijk- een heel politiekorps -blijkbaar- in een paar personages moesten gieten?

Of zijn het een paar, nog steeds openstaande, vragen? Zoals gezegd, ik weet het niet.

Verder keken we gisteren en eergisteren telkens naar twee afleveringen -met een rustpauze er tussen natuurlijk- van “Innocent4“.

Dat kwam zo omdat die opgenomen stond en we die compleet maar dan ook compleet vergeten waren. Eigenlijk waren we die maar half vergeten: ik helemaal en Luc helemaal niet.

Erna had ik gewoon het voldane gevoel dat ik ook heb als ik een goed boek heb gelezen.

En dan is er, ja, de vreemde eend in de bijt, een Amerikaanse actieserie, genre dat ik meestal vermijd omwille van te veel pief poef paf en ellenlange pfioewioepfioewioe-achervolgingen en machogedrag en opgeblazen kikkers en het oeverloze gezwam van oversten die blijkbaar niks anders te doen hebben en dat allemaal om te verhullen dat er geen verhaal in zit of dat het verhaal zo mager is dat het door de mazen van een visnet kan.

Waarom dan? Ik weet het zelf niet. Voor zover ik weet kwam het door de -zelfs voor mezelf- ongelooflijke reden dat ik niet wist wie Bill Paxton5 was.

Dus zette ik me voor de TV en keek naar “Training Day6“. Al bij al viel het mee, minder van bovenstaande, losse verhalen maar wel een rode draad -misschien zelfs twee- en tot nu toe zonder de verschrikkelijke scenes die je in die Amerikaanse series zo dikwijls te zien krijgt en waar je nachtmerries van krijgt.

Luc vroeg dan ook, tijdens maar ook na de eerste aflevering: “En?” en eigenaardig genoeg heb ik geantwoord dat we de rest ook -onder voorbehoud- konden bekijken.

Tja, de vraag is nu: “Is het nu zo slecht nog niet? Of heeft Corona mijn smaak aangetast?”

1 GR5
2 White House Farm
3 White House Farm Murders
4 Innocent
5 Bill Paxton
6 Training Day

GR5

Zondagavond, na “Twee tot de Zesde Macht” kregen we de eerste aflevering van “GR51“, de nieuwe “topreeks” zoals werd aangekondigd.

Ik had de trailers op voorhand al gezien maar zonder er veel aandacht aan te schenken.

“Kijken?” vroeg Luc. Natuurlijk zouden we kijken. Er valt al zo veel minder te beleven dat we zeker geen nieuwigheden uit de weg moeten gaan.

Dat ze zichzelf “topreeks” noemden vond ik er wel wat over. Dat kan je beter aan de kijkers overlaten nadat die hun mening hebben gevormd.

Maar eigenlijk was het een verademing. Alle acteurs spraken klaar en helder. Ik had de ondertiteling niet nodig behalve wanneer er iets van een achtergrondgeluid werd vermeld, die hoorde ik niet.

Goed, we zijn vertrokken en kijken uit naar het vervolg. Misschien dat ik het achteraf ook wel een topreeks noem.

1 IMDb

A confession

Volgens Google Translate:

Definities van binge

werkwoord : indulge in an activity, especially eating, to excess.
zelfstandig naamwoord: a short period devoted to indulging in an activity to excess, especially drinking alcohol or eating.

Luc mompelde wat binnensmonds al ben ik daar, slechthorende, niet heel zeker van dat binnensmonds. Ik had hem in elk geval niet verstaan.

Blijkbaar had hij een -veelbelovende- nieuwe serie over het hoofd gezien bij het programmeren. Veelbelovend omdat Martin Freeman er in meespeelde, je weet wel -zei hij- die bij Sherlock Watson heeft gespeeld. Dat doet Luc dan ook veelal, hij legt uit wie wat heeft vertolkt, niet dat hij daarom heel het CV van een acteur gaat voorleggen, maar kom, je weet maar nooit dat ik niet zou weten wie Martin Freeman is.

Moet ik hier nu een knipoog bijzetten, opdat men niet zou denken dat ik Luc bekritiseer? Of volstaat enige mensenkennis om te weten dat ik dat een uiting van voorkomendheid vind?

Ik vergat het. Hij repte er trouwens ook met geen woord meer over … tot vorige dinsdag. Die ochtend vroeg hij: “Zin om online naar ‘A Confession’ te kijken?” Er waren namelijk al vier van de zes afleveringen gepasseerd en als we niet keken konden we de twee laatste morgen niet volgen.

We begonnen met de eerste. Ik had een “wow” gevoel. Dat is al lang geleden.

Dus namen we even pauze en bekeken de tweede aflevering, al hadden we beslist dat één per dag wel voldoende zou zijn.

Toen werden we curieus en keken naar de derde. Dat we de vierde er dan ook maar bijnamen zal niet verwonderlijk zijn, zeker?

We waren bij. Maar we stopten niet. We hebben de vijfde en de zesde ook maar bekeken, dan zijn we zaterdagavond gerust.

Waarom die uitleg over “binge” helemaal bovenaan? Ik houd niet van verengelsing en ik wil dus maar zeggen dat we die dag een kijkmarathon hebben gehouden.

Meer naar de film

Een beetje verrast zag ik in de zijkolom dat wij een jaar geleden de film “Patser” gaan bekijken waren en toen schreef ik erbij dat we dat wel meer zouden gaan doen.

Nu zonder in herhaling te vallen over de tijd die de TGV nam, moet ik zeggen dat we op dat jaar geen enkele keer naar de film zijn geweest.

We bekeken het aanbod wel maar meestal zijn dat films op woensdagnamiddag en dus eerder voorzien voor kinderen en als er al andere zijn moeten ze nog aanspreken ook.

We kunnen ook elders gaan, maar dat waag ik niet. Je weet nooit hoe het geluid gaat overkomen, of ik niet ga weglopen omdat het te luid staat of gewoon niks ga verstaan.

Stereotiep en nog wat

Ah ja, dat is juist ook! Ik moest hier nog iets kwijt over iets op de TV, de kerstfilms namelijk.

Vroeger, lang geleden, toen de mensen nog maar één of maximum twee posten konden pakken waren er al kerstfilms. Die gingen over samenkomen met kerstmis. Die stoorden me omdat daar altijd één of andere zwetsende zedepreker stond te lamenteren en te dirigeren hoe een ander zijn leven moest leiden.

De kerstfilms zijn geëvolueerd. Van familiefeest wordt het ineens een derdegraadsondervraging over waarom die of die nog alleen is, waarom die of die de andere die of die nog niet ten huwelijk vroeg en -oh gruwel- soms nog gestaafd met de wens om kleinkinderen te hebben.

Hadden mijn haren nog kort geweest, ze waren rechtop gaan staan bij deze stereotiepe -dat is een modewoord- verwachting van een vrouw als kindermachien.

Versta me niet verkeerd hé, er zijn wel nog goeie kerstfilms bij ook … zo af en toe eens ene.

En wat kreeg ik nu deze week onder ogen? Dit heeft niks met TV te maken maar soit, als we toch bezig zijn met koppelen …

Prinses Amalia en Prins Gabriël mogen nooit met elkaar trouwen1!

En omdat ik bij het schrijven dezes op zoek ging naar betreffend artikel, dat ik uiteindelijk niet meer vond en dan maar de link gebruikte van eentje dat er naast had gelegen, zag ik dat ze het er in 20062 ook al over hadden!

Lijdt iedereen nu aan een toegenomen epidemie van koppelzucht? Een gearrangeerd huwelijk -zij het in dit geval een verboden huwelijk- is toch niks meer van deze tijd?

Je zou als prins of koning zijnde dan toch niet scheef bekeken mogen worden als je al eens een scheve schaats rijdt …

De zwetsende, lamenterende, dirigerende zedeprekers zijn het land nog niet uit …

1 Redactie24 – url: https://www.redactie24.be/news/25303/echt-bizar-daarom-zal-de-nederlandse-prinses-amalia-nooit-met-een-belgische-prins-trouwen
2 Het Nieuwsblad

Feuilletons, reeksen en séries

Er was een tijd dat ik de Vlaamse feuilletons maar niets vond. Daar kwam verandering in. Ik kijk dus naar Vlaamse reeksen. Al moet ik zeggen dat ik bij sommige -zoals “Over Water” en “Grenslanders” (samenwerking met Nederland)- heb afgehaakt.

Ik keek naar “De Dag”, vond het niet schitterend, vond het niet slecht. Ik kreeg het er niet op mijn zenuwen van -dat krijg ik bij te veel actie maar ook bij te weinig actie- en vond het einde best verrassend.

Wat valt me nu tegen? “De Twaalf”. Is het slecht? Bah neen. Ik kreeg het er (nog) niet op mijn zenuwen van maar dat zit er aan te komen.

“De Twaalf” handelt over een jury. Maar die komen dan weer niet allemaal aan bod. Waarvan zitten de zenuwen dan om het hoekje te piepen?

Die reeks lijkt -volgens mij dan wel- gewoon geschreven om maar weer eens een favorietenrol toe te spelen aan één -of twee zo je wil- acteurs, het koppel namelijk dat ook in “De Dag” de hoofdrollen kreeg toebedeeld.

Ik heb een déjà vu. Ooit zag ik Koen De Graeve voor de eerste keer, gevolgd door een waterval van Koen De Graeve rollen en kon ik de beste man uiteindelijk niet meer zien of horen. En hij is dan nog een geweldig goed acteur, waar ik van dat koppel niet echt overtuigd ben.

Wat vind ik dan echt wel goed? “Unité 42. Ik zou moeten zeggen “vond” want blijkbaar zagen we de laatste aflevering. Het bizarre is wel dat ik de schoonheidsfoutjes onder de mat veeg omdat het geheel me zo beviel. Die mogen gerust nog een vervolg maken.

Het aangenaamste aan die reeks is dat de misdaden die ze onderzoeken en oplossen eens van een heel ander slag zijn dan de klassieke “vermoorde en mishandelde en vernederde vrouwen” verhalen die sommige schrijvers van nu blijkbaar hebben gereduceerd tot bandwerk.

Neen, Unité 42 handelt over de modernere cybercriminaliteit. Meestal komt er wel een moord bij te pas maar dan eerder te zoeken bij de hedendaagse problematiek.

Er was nog wat waar ik nog wat over kwijt wou, maar dat zal ik houden voor een andere keer.

Page 1 of 13

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén