Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Film en televisie (Page 2 of 23)

Op hunnen tijd tenachter

Is er nog niemand die resem kerstfilms beu?

Ik wel!

Ik vind het tijd dat ze aan die van Valentijn beginnen.

Hóóg tijd!

NieuwsgierigheidsTV

Benieuwd geworden nadat Bertie het over “Welkom in containerdorp” had, vroeg ik Luc om het even te programmeren. Eerlijk gezegd was het gegeven me onbekend.

We keken naar wat blijkbaar de derde aflevering moest zijn. Op zekere manier vond ik het een goede oplossing. Er wordt tenminste gezorgd voor onderdak.

Ik heb even moeten googelen om te zien of het in België ook bestond. Ik vroeg me dat namelijk af omdat wij in onze krant om de zoveel tijd lezen over de ooit bekende acteur die aan lager wal geraakte en nu veel gelijkenissen vertoont met de volledig ontspoorde man uit het programma.




En dan was er dat andere programma. Het haken moe, de steekjes gingen dansen voor mijn ogen, plofte ik bij Luc op de zetel en vroeg: “Is er niks op te TV?” Daarmee bedoel ik dan ook de opgenomen programma’s. Hij zette hem aan en we kregen “First Dates” en ja, we keken. Het was een ouder programma, dateerde van 2016 geloof ik, en het waren Britten.

In Gunderath vielen we tijdens het zappen op een Nederlandse versie van het programma, waarop ik aan Luc vroeg of ze dat ook in het Duits hadden. Dat hadden ze.

Om het geheel compleet te maken wou ik, eens thuis, de Vlaamse versie ook zien.

Resultaat van een studie “First Dates”? De interactie tussen de leden van de bediening van de Engelse was soms grappig, de presentator van de Nederlandse kent maar twee zinnekes op de zelfde toon gezongen en de bediening komt enkel in beeld om geld te vragen, de Duitse presentator komt net van bij zijn schapen, de bediening herinner ik me niet en de Vlaamse gaat wat de kant van de Britten op.

Wie doet daar in ’s hemelsnaam aan mee? Ze willen allemaal iemand waarmee ze het gezellig kunnen hebben, samen kunnen lachen en dan gaan de verhalen die ze vertellen allemaal over hun exen, over ziektes en ongevallen en …

Heeft iemand hier een boodschap aan? Neen? Ik zelf ook niet. Het is/was dan ook niet belangrijk, enkel een tussendoortje.

Kapitein …

En dan vertellen ze dinsdagavond in “Het Journaal 19u” dat ze Kapitein Zeppos gaan verfilmen met Carry Goossens1 als Kapitein Zeppos.

Waar halen ze het in hun hoofd? Kapitein Zeppos is een personage dat leeft in de herinnering van velen van onze generatie en is één van die personen die niet aan vervanging toe zijn. En zeg nu zelf: Carry Goossens dan nog? Neen, eigenlijk heb ik niks tegen Carry Goossens, maar hij is niet Kapitein Zeppos.

Maar de film gaat eigenlijk niet over Kapitein Zeppos maar over twee jongeren en de confrontatie tussen de analoge en de digitale generatie. Juist, jà.

Niks op tegen dat ze die confrontatie in beeld willen brengen, maar noem het dan niet Kapitein Zeppos.

Het is nochtans simpel aan te passen. Zeppos was een naam die voortkwam uit het feit dat ze op de Griekse Eilanden Stephorst niet gezegd kregen. Noem die nieuwe kapitein dan Kapitein CarGo van, je weet wel, Carry Goossens.

Ze hebben zo MacGyver² ook in een nieuw jasje gestoken. MacGyver is dan geen jeugdsentiment, maar het was wel één van de programma’s waar mijn zoon en zijn zus naar keken. Ik zag de nieuwe MacGyver in een promofilmpje van een zender: een afgeborsteld personage omringd door blitse vrouwen. [ironische modus aan] Inderdaad, zo herinner ik me hem. [ironische modus uit]

Aan “The A-team” hebben ze ook al gesleuteld in een film. Die heb ik nog niet gezien in hun moderne versie, dat hoeft ook niet. Mocht Zoneke willen, kan hij er maar een log over schrijven.

Maar ik zal zeker de film met Carry Goossens niet bekijken. Herinneringen moet je met rust laten.

1 Wikipedia
2 Wikipedia

De onbegrijpelijke werkelijkheid

Er stond nog een opgenomen Deense dramareeks, niet bekeken. Om één of andere reden keken we niet omwille van een misverstand dat we zelf in het leven hadden geroepen.

Tot we, geen zin in nonsens, geen zin in maar weer gekonkelfoes, geen zin in maar weer baas boven baas, geen zin in gebrul, kort gezegd: geen zin in eenheidsworst, dachten: “we zetten het op en kijken eens wat het is”.

Na een vijftal minuten, na het vernoemen van een vermiste duikboot, wist ik Luc te vertellen dat het een echt gebeurd verhaal betrof. Er was de herinnering aan de kranten van een viertal jaar terug over een zaak waaraan ik toen geen touw kon vastknopen, namelijk de bizarre moord op Kim Wall1, journaliste die een duikbootbouwer zou interviewen.

De reeks is langzaam en met respect opgebouwd. Er kwam geen spektakel, geen sensatie aan te pas. Het is wel een relaas van hoe het er veelal aan toegaat. Het zoeken naar gegevens, het minutieus uitvlooien van details, tegenstrijdigheden bekijken en verwerken, doorzetting en inspanning en een gevecht tegen de tijd.

En al kenden we het verloop in grote lijnen heeft “The Investigation²” geen moment verveeld.

1 Kim Wall
2 IMDb

Nicholas Sparks

De eerste keer -of was dat de tweede- dat ik over Nicholas Sparks hoorde, was toen iedereen zwijmelde over de film: “The Notebook”.

Later, toen ik zowel het boek had gelezen als de film had gezien vond ik er het mijne van. Het boek gaat over een dementerende oudere vrouw waarin verwezen wordt naar vroeger. De film gaat over een vroeger jong koppel waarin verwezen wordt naar een dementerende vrouw in het heden.

De jonge kerel in de film is onuitstaanbaar opdringerig. Dat type man zou bij mij nooit een kans hebben gehad, aangezien mijn “neen” ook “neen” betekent.

Maar soit, blijkbaar is dat het type om over te dromen en bij te zwijmelen, gezien het succes van de Nora Roberts boeken ook.

De tweede keer -of was dat nu de eerste- was toen ik een TV-film “The Wedding” zag waarin trouwbeloften werden hernieuwd en ik me afvroeg waarom dat nodig was. Waren ze van elkaar niet meer zeker?

Trouwbeloften hernieuwen is nu wel ingeburgerd, maar ik vraag me nog steeds af of ze van elkaar niet zeker zijn. Het is zo een beetje als ’s morgens bij het ontbijt zeggen: “vergeet je afspraak van 16u niet”. Komaan hé …

Ik las wel meer boeken van Nicholas Sparks tot de dag dat ze me tegenstonden. Dat zweverige en flirten met de dood ging me niet meer af, al waren er dan wel weer die me wel konden bekoren. Zo is die van de foto er één van, zowel boek als film.

De meeste van mijn boeken van Nicholas Sparks zitten echter in de dozen voor de boekenmarkt.

Nu zijn ze op TV toch begonnen met een reeks Nicholas Sparks-films zeker. Na de zoetsappige Hallmarks krijgen we nu de, lang uitgebreide hopeloze pseudo-romantische, films van Nicholas Sparks à la “Message in a bottle” en “The best of me” in één week tijd.

Het is te veel van het goed(j)e. Ik bedank of …

misschien moet ik in het vervolg eerst maar eens grondig de korte inhoud bestuderen.

Memento1

1 Memento

Dat zou zelfs onnatuurlijk zijn. De mensheid is het nooit compleet over iets eens. Dat heb je wel bij de meeste recensies. De ander spaart de lof niet. De ene breekt hem af tot in de grond. De recensies die ik er over las zijn nogal verdeeld. Ik vond de film goed, zelfs een ietsje méér dan goed.

Hij zei, na een verzuchting mijnentwege over wijkende inspiratie, dat ik het nog wel over “Memento” kon hebben. Eigenlijk kwam de aanzet van Luc. Dat leverde me een idee voor dit blog op. Want ja, al snel bleek dat de gebeurtenissen stapsgewijs van recenter naar vroeger werden verfilmd.

We wilden toch het einde -in dit geval: het begin- te weten te komen. Dat de film bij momenten wel wat langdradig was deed niks af aan de wens om verder te kijken.

De vermelding: “Mystery, Thriller” en de korte beschrijving maakten dat we hem toch maar gingen bekijken. De acteurs waren me niet echt bekend.

Het bewijs daarvan is dus “Memento”.

Het is altijd afwachten.

Een onbekende opgenomen film bekijken kan nogal verrassend zijn.

Gewoon … iets van niets

Als men mij nu zou vragen wie mijn favoriete acteurs zijn -vroeger vroeg men dat wel eens, nu minder- zou ik er niet moeten over nadenken wat ik zou antwoorden.

Mijn favoriete acteurs op dit moment zijn namelijk allemaal actrices. Tot dat besef kwam ik ergens deze week bij het bezien van een stuk ellende van een film waar een paar grappige fragmenten in zaten maar ook die ene actrice.

Moet ik nu even opsommen? Neen, dat doe ik niet, dat doe ik nooit. Ik zou zomaar iemand kunnen vergeten. Laat het volstaan dat ik vertel dat de oude(re) garde de boventoon voert: Dame Judi Dench, Kathy Bates en Brenda Blethyn.

Acteurs? De favorieten blijven Sean Connery en Harrison Ford. Er wordt bij de nieuwe lichting te veel gekeken naar het wasbord dat ze kunnen laten zien.

Op een avond zonder inspiratie …

Bij het bekijken van sommige kerstfilms vraag ik me af of Amerikanen zoveel vakantiedagen hebben. Kerst vieren met familie is geen avond of een dag maar een hele week of meer.

Of misschien is dat die hun jaarlijkse vakantie.

Maar waarom zijn er dan zoveel vakantiefilms ook? Die bekijk ik dan wel niet. In de zomer vind ik wel andere dingen om te doen dan voor de TV te hangen.

De politiereeksen

Ik, die ooit wel fan te noemen was van politiereeksen, heb er een beetje -meer dan- genoeg van.

Is het de bedoeling om zoveel mogelijk verschillende types te laten opdraven? Ze zouden het werk beter herverdelen aangezien al die verschillende politiemensen toch hetzelfde mee maken: dezelfde verhaallijnen, een brullende overste waarbij je je gaat afvragen waarom die dan het hoofdpersonage niet mag zijn, aangezien die het toch altijd beter weet en beter kan, persoonlijk problemen waarbij je je afvraagt hoe dat hoofdpersonage toch bij de politie geraakt is aangezien het soms toch over echt criminele feiten gaat, … vul maar aan.

Zelfs de ontknopingen zijn voorspelbaar.

Ook de ouwere Witse1-reeks, die ik momenteel voor de eerste keer bekijk is vervelend, ergerlijk, arrogant en een tikkeltje -heel neig- overdreven.

Er blijft niet veel over buiten dan de Midsomer Murders² die we ondertussen van buiten kennen, Vera³ die nooit verveelt en The Brokenwood Mysteries4.

Daar hebben ze tenminste nog werk gemaakt van de mooie streken waar we kunnen naar te kijken.

1 Witse
2 Midsomer Murders
3 Vera
4 The Brokenwood Mysteries

Undercover

Nu “Undercover” goed en wel gedaan is, ga ik eens zeggen dat ik daar niet naar gekeken heb.

De eerste reeks zag ik wel, ondanks ik het ook niet echt denderend vond.

De tweede reeks begon al … tja, het ging me tegen en ik denk dat ik bij de tweede aflevering dacht: “an œuf is an œuf”, rechtstond en het hele ding niet meer bekeek en zelfs de paravent tussen mij en de televisie zette.

Waarom? Er was de tijd dat mijn moeder mijn doen en laten controleerde, tot in het absurde. Ergens tijdens het begin van de eerste lockdown schreef ik daarover een concept dat het blog niet haalde. Dat ging zo:

Het hok waarin ik gevangen zat begon aan mijn voeten en eindigde bij mijn kruin, het belette me het groeien.

Ik stond met mijn rug tegen de muur en had geen ademruimte.

De zijwanden beletten elke armslag.

Dat was het gevoel dat ik had in een tijd dat anderen jong waren.

Wat ik ook deed, waar ik het ook deed en hoe ik het ook deed werd aan mijn moeder overgemaakt.

Wat ik ook zei, waar ik het ook zei en hoe ik het ook zei werd aan mijn moeder doorgezegd.

Ouderavonden op school werden drama’s, de jeugdbeweging geen ontsnapping, de leiding werd bevriend met mijn ouders, kwamen wekelijks bij ons thuis en moe en va gingen zelfs als kookouders mee op kamp.

Loslaten was een woord dat niet bestond, maar het was geen bezorgdheid maar controle.

Ik heb altijd gedacht dat het zo hoorde, niet zo strak, als ik mijn jaargenoten bekeek, maar toch.

Maar telkens ik daar later, als volwassene, wat over kwijt wou hadden mijn gesprekspartners het ook moeilijk gehad en wisten ze zwaardere verhalen te vertellen maar zij … zij waren daar tegen in gegaan. Ze deden mijn relaas af als had ik in mijn puberteit niet gerevolteerd. Ik zweeg en bleef zwijgen en duwde het altijd maar weg, altijd opnieuw.

Ik wou het mijn kinderen niet aandoen en liet hen relatief vrij. Het is me ook niet goed bekomen.

Die dochter in “Undercover” steigert omdat haar vader haar niet zegt waar hij mee bezig is, trekt zelf op onderzoek uit, gaat zijn gangen na en brengt de hele familie, zijn hele actie én carrière en nog een hele ramsamsam in gevaar en wat doet hij? Hij excuseert zich.

Wat ik daarbij voelde? Moeilijk te verwoorden. Het best te benaderen met: “Awel GVD”. Ik kon enkel nog rechtstaan en wegwezen.

Want, zie je, dat is nu precies het omgekeerde van wat ik heb gekend en dat in een wereld die me de laatste jaren steeds onbegrijpelijker voorkomt.

Page 2 of 23

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén