Gekrast op de kast

Het was hier gisteren avond weeral schoon.
 
Meestal zitten Slow en mske nog wat op de pc -bij manier van spreken- en dan zo ineens vraagt Slow dan: “wat denk je?” Dat wil zeggen dat hij wil gaan slapen, maar dan moet mske nog haar pc af zetten en nog één en ander avondritueel. Gisterenavond had Slow eerst gedaan met zijn avondritueel en hij speelde dus maar wat piano op de kast. Maar omdat hij aan de lage do niet kon herschoof hij de kist. “Hou ons kasten een beetje in ere hoor” zei mske “het is al genoeg dat er hier zijn, die ik niet ga noemen, die die ene kast gekrast hebben” en ze keek veelbetekenend naar de pc … waar niemand op lag.

En Slow zei:

Sloef!

Hij moet dat zo niet zeggen zé, ik weet zo ook wel dat ze dat op mij heeft. Gekrast noemt ze dat, gekrast! Terwijl ik daar gewoon mijn naam op geschreven heb.

Wat denkte daarvan?