Wizzewasjes

Vanuit ons kot

Een volksverhuizing

Scenario voor het wandelen: na de nodige zjatten koffie en het gebruikelijke bijlezen van kranten en blogs, pakken wij ons boterhammekes in. Die zijn voor onderweg. Want al die zjatten koffie en dat bijgelees nemen toch wel een deel van de ochtend in zodat wij zo tegen ten noenen op de plaats van onze bestemming geraken.

Afhankelijk van het aantal geplande kilometers eten we ofwel de boterhammekes op voor we vertrekken of we eten ze op als we terug zijn. Het kan ook gebeuren, bij mooi lenteweer, dat we ze meenemen om ergens op een genoeglijke rustige bank of boomstronk te gaan zitten en te eten.

Soms hebben we dan ook nog een Eigenbak wafel bij. Die is voor als we het traject in drie kunnen delen, je weet wel genoeglijk en rustig.

Laat ons nu onze boterhammen op hebben en ons langzaamaan terug in gang waggelen als Luc zegt: “Kijk eens wat achter ons komt”. Wel alle … een heel volk komt aangeschoven ginder nog ver op de lange baan terwijl stofwolken rond hun oren omhoog stuiven. We koesteren de hoop dat ze zullen rechts gaan waar wij links kiezen. Verkeerd gedacht.

En ja, aan het geziene tempo halen die ons al snel in, of toch niet, want eens ze op een meter of tien genaderd zijn verliezen ze tempo, gaan treuzelen, gaan slenteren … om dan terug uit de startblokken te schieten en ons terug bij te benen.

We stoppen om een paard door te laten. De meute stopt ook. We stoppen om een foto te nemen. De meute stopt ook. We stoppen om iets te filmen. De meute stopt ook.

Het is ons duidelijk dat ze gewoon niet voorbij willen. Voor ons niet echt een probleem al hebben we het liever anders. Maar waarom moeten mensen zo kwekken, kwaken en/of mekkeren? Elk dier dat die hoort komen denkt dat er een stampede aankomt en maakt zich uit de voeten of ook uit de veren.

Het resultaat is dat we de wafel maar hebben opgegeten bij de auto.

Previous

De tennisballen

Next

Twee op twee april

16 Comments

  1. Jullie dienden blijkbaar als gids. Waar jullie gingen kwamen ze achter..

    • Op een bepaalde plaats dacht ik ook dat ze wachtten om te zien hoe wij gingen. Maar dat konden ze toch niet zo gepland hebben.

  2. Wat jammer. Dat is echt hinderlijk.

  3. Lijkt me geen pretje, beetje raar ook.
    Vreemd in de streek en denkend dat jullie de weg wisten?

    • Ze stoorden niet echt, enkel als ze zo dichtbij waren dat we hen hoorden kakelen en snateren.

      In een bos wil ik andere dingen horen, zoals krakende takken, zuchtende bomen en vogelgeluiden.

  4. 1 April? 😀 😀

  5. zouden zij zich hebben afgevraagd waarom jullie zoveel keer gestopt hebben; ik lach in mijn vuistje!

    • Misschien vonden zij onss wel verdacht. We stoppen nogal vaak voor een of andere foto te maken of Luc loopt een eindje te filmen.

      Ze moesten eens weten dat ik hen ook op foto heb.

  6. elsje

    in de achtervolging of follow the leader 🙂 wel spijtig van het wafel moment in de volle natuur dat er aan moest geloven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: