Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Op pensioen

Meestal ben ik erg gelukkig en content met het gezapige leven dat we nu hebben. Soms, ineens, van de ene dag op de andere vind ik het net of we helemaal geen doel meer hebben in het leven, of we maar wat aanmodderen.

En dan begint het piekeren en denken en overpeinzen om tot de slotsom te komen dat het doel dat we vroeger hadden toch in wezen niet veel meer was dan wat het nu is: overleven en er het beste van maken.

En dan gaan we een paar dagen op stap en verlang ik terug naar het heerlijke nietsdoen en word ik weer mijn eigenste gezapige zelf met een gezapige Luc aan mijn zijde.

Deze week wordt het wel erg druk: gisteren waren we op stap, woensdag gaan we weg en op donderdag en vrijdag zijn we ook al niet thuis.

Straks raken we nog echt oververmoeid

Previous

Wat ik niet wil zeggen

Next

De verleiding

12 Comments

  1. Niets mis met jullie leven!

    • Ik denk dat het gewenning is. We hadden altijd een stressig en druk leven en genoten eerst van de rust en de kalmte. En nu zijn we het denkelijk gewend.

  2. Het leven is en hoeft niet veel speciaals.

  3. Geen zorgen maken. Geniet er maar van.

  4. Precies zoals ik het voel.
    Daar moet ik tegen vechten, vind het een zinloos bestaan en denk beroerde dingen.
    Gelukkig werkt het verstand dan nog. ☻

    • Vroeger moest je je nadenken hoe je best alles op rolletjes liet lopen. Nu staan de rolletjes leeg en vraag je je af wat je er mee moet aanvangen.

  5. In feite is het énige doel van het leven: je genen doorgeven. Zelfs dát heb ik niet gedaan. Wat wordt mijn doel dan straks??? 😉

  6. elsje

    De juiste balans gevonden als ik je blog zo lees. Tegen dat de verveling toeslaat even erop uit dan weer verlangen naar (t)huis en de rust.

  7. Jasmien

    Niet toegeven aan oververmoeidheid, blijven gaan.
    Serieus: blijven genieten en op tijd rust nemen!

    • Wel, ik wou dat ik meer kon genieten van het zalige nietsdoen. Maar dan precies steken die gedachten de kop op.

      Het is/was me nu eenmaal zo ingeprent, zowel door mijn moeder als op school. Toen gold:

      Luiheid is het oorkussen van de duivel.

      Met die duivel heb ik dan geen probleem, maar wel met het doelloze gevoel dat er achter zit.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: