Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Plakkerig log

Alhoewel ik zowat terloops vertelde dat ik een hekel heb aan restanten van etiketten en stickers en dat ik meer bepaald beschreef dat ik altijd prijsstickers van boeken afhaal moet ik eigenlijk toegeven dat ik vermoed dat dat een beetje een obsessie van mij is. Ik heb het nooit kunnen verdragen. Ik erger me er aan en zeker als het gekochte een blijver is. Dan vind ik dat ik, vermits ik ervoor heb betaald, geen gratis reclame moet maken door er een of ander etiket te laten opzitten dat enkel gaat loskomen, vies worden en lijmrestanten achterlaten.

Voilà lange inleiding, maar ik hoop dat iedereen begrijpt dat lijmrestanten, etiketten, prijsstickers en ik niet kunnen samenleven. Het was dus al een hele verademing toen ik leerde dat je het spul er ook met lampolie kan afkrijgen. Dat is beter en gezonder dan met dissolvant.

Kun je je voorstellen wat er gebeurt als ik mijn Decathlon sandalen uittrek en er een gifgroene prijssticker van één of andere winkel, waar ik nooit kom, zie opplakken? Wat er gebeurde? Eigenlijk helemaal niets! Ik heb enkel die prijssticker er af gehaald en mijn fantasie op hol laten slaan toen ze zich voorstelde dat iemand me zou gevraagd hebben of ik écht schoenen kon kopen in betreffende winkel.

Een andere sticker, een ander verhaal. De sticker is zo groot als de achterruit van een auto en geeft de gegevens weer van een zaak waar ik wel al eens had overwogen er contact mee op te nemen. Maar … ze stonden zo gezellig buiten te grappen en te lachen, zagen mij, gingen smoezelen en stiekem kijken en verder konkelfoezen en giechelen. Tja, ik ga mijn outfit niet beschrijven -de situatie zou herkenbaar worden- maar er was niks ridicuul aan, enkel misschien voor kleingeestige mensen die de mond vol hebben over gelijke rechten, maar dan niet voor zij die ouder zijn dan zij. Ik veegde er vierkant mijn voeten aan en schrapte de overweging om er contact mee op te nemen.

Er zijn er nog andere ook, namelijk die welke ik liet zitten en waar ik uitermate blij om ben dàt ik ze liet zitten. Bijna drie jaar zitten de twee Slovenen, de Oostenrijker en de Duitser op de autoruit en telkens mijn oog er op valt zucht ik van tevredenheid dat ze nog steeds in staat zijn mij een vakantiegevoel te geven.

Maar ach ja, dat zijn dan ook geen stickers, dat zijn dan ook geen etiketten … dat zijn vignetten.

Previous

Het geruste leven

Next

Een pooske over gegaan

16 Comments

  1. Stickers – In mijn jeugd had je van die ‘stickers’ van textiel, een smiley bijvoorbeeld, die je op je jeans kon naaien als er een gat in zat, in de jeans bedoel ik. Tegenwoordig zou dat héél bizar zijn. Mijn kameraad en ik droegen imitatie nappa jasjes, we noemden ze neppa’s, die erg geschikt waren om iets op te plakken. Ik fabriekte van plakletters een Latijns citaat, waar ik me later vreselijk voor schaamde maar waar ik nu toch wel met instemming aan terugdenk. Mijn kameraad had minder geduld. Hij vond een grote sticker van een merk stofzuigerzakken en daar heeft-ie zeker een half jaar mee op zijn rug rondgelopen.

    • ms

      Die opnaaiers had ik ook maar dan geen klevende. Smileys e.d. gebruikte ik niet. Eigenlijk de andere ook niet veel. Maar op een zelfgemaakte jeans heb ik ooit wel drie eendjes gehad. De eendjes heb ik nog, de jeans niet meer.

  2. Ik heb ook een hekel aan stickers op nieuw spul. Gisteren nog zitten poetsen op mijn nieuwe thermos waarop maar liefst 3 tegenwerkende stickers zaten.

    • ms

      Afgrijselijk! Om er een nachtmerrie aan over te houden. 😂

      Serieus nu. Waarom is dat nodig? Met één sticker weten we het ook wel. Of met de prijs aan een plastic (hoe-het-ook-heet) draadje.

  3. Vooral die stevige plakkers op ondergoed zijn een ergernis, je moet ze heeeeel voorzichtig loshalen om niet een draad van de stof mee te trekken.
    Ook van alle andere artikelen haal ik ze onmiddellijk af. Eventuele lijmresten poets ik weg met slaolie.

  4. Ik had destijds ook een hekel aan stickers op platenhoezen. Daar stond dan de naam op van de winkel in kwestie. Ze weghalen was een probleem want voor je het goed en wel wist maakte je scheuren in de platenhoes.

  5. Ook ik haal mijn hele leven alle stickers van boeken. Of van platen, cd’s, dvd’s enzovoort.

  6. elsjeveth

    Wat een sticker al niet veroorzaakt, in dit geval een leuke blog, ontboezemingen van Peter en herinneringen aan kapotte jeans met een smiley…dat waren nog eens tijden.

Wat denkte daarvan?

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: