Tag: Francis & Lode

Lode en Louise

Lode is het tobben moe, hij moet het er met Louise over hebben. Zij was ooit zijn zielsverwante. Maar, zo vraagt hij zich af, is ze dat nog steeds?

Hij weet niet hoe hij het gesprek moet beginnen en zegt dan maar plompverloren: “Louise, ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer moeten leven met een slecht geweten en een bezwaard hart”.

“Wat wil je dan?” vraagt Louise. Het antwoord is eenvoudig, hij wil enkel terug naar wat hij ooit wou: én zijn beste vriend én het meisje waar hij mee trouwde.

Zij kijkt wat verbaasd als ze zegt: “maar dat heb je toch, we hebben het toch goed samen”. Hoe moet hij het aan haar verstand brengen, dus maakt hij het simpel als hij zegt: “Ik wil je vader uit de zaak, Francis er in en ons huis, dat bakstenen monster van een villa, verkopen en ik wil gewoon gaan wonen, waar mijn kinderen niet leren dat snob zijn normaal is”.

“Ik snap het” zegt ze “je vindt dat het niet past om met kleren die meer kosten dan een gewoon maandloon geld te gaan inzamelen voor goede doelen omdat dat beter staat bij een club van snobs?”

“Onder andere” zegt, Lode is al half opgelucht als hij verder gaat door te zeggen dat hij haar vader zou willen uitkopen en dat het precies haar vader is geweest die zich er indertijd heeft tussen gewrongen en nu neerkijkt op de man die hij uit de weg heeft gewerkt, in die mate dat hun kinderen Francis niet meer mogen kennen.

“Daar heb ik hem ook te veel ingevolgd als hij vond dat onze kinderen niet met Francis in contact moesten komen. Dat is grotendeels mijn schuld. Maar jongen toch, dat blauwgroene haar is zo ordinair, geef toe” zegt ze.

En Lode zucht even. Er is nog werk aan de winkel.

---

Pépé

“Wat vertel je me nu?” zegt de schoonvader tegen Lode. “Je wil me zomaar aan de deur zetten?” “Neen pa” zegt die “dat wil ik niet, maar ik kan zo niet verder”. “Kijk” zegt hij “het is simpel, ik betaal jou uit. We laten uitrekenen hoeveel ik je in dat geval moet betalen. Louise komt in de zaak meehelpen, dat wil ze wel graag, nu de kinderen stilaan volwassen worden”.

“Je wil die nietsnut van een chauffeur binnen halen? Is het dat?” vraagt Pépé. “Hij is geen nietsnut Pa” zegt Lode “hij was mijn vriend en dat had me heel wat meer waard mogen zijn indertijd. En mocht hij willen, ja dan komt hij in de zaak. Maar voorlopig wil hij niet. Laat me hopen dat we het tij kunnen keren”.

En de oudere man zegt: “Ach jongen, eigenlijk wordt het me wat te veel inderdaad. Ik begin af en toe wel wat vergeetachtig te worden. Laat me ten gepaste tijde die afrekening maar eens zien. Dan treffen we wel een regeling”.

“Maar er is nog wel wat anders” zegt hij. “De jongen is ziek en dat komt allemaal door dat laag-bij-de-grondse wicht. Blauw haar gedomme. Gedoe met een leraar … wat nog allemaal? Je zou hem beter eens door elkaar schudden, blijkbaar is mijn kleinzoon een zwakkeling”.

En Lode zegt: “Dat is onzin! Van die roddel is nooit ook maar iets waar geweest. En ik wil die hier nooit meer horen herhalen. Dit is écht beneden alle peil”.

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

Uitgelichte afbeelding:

Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).

Die volgende dag komt Francis bij de vrachtwagen om maar weer een rit aan te vatten en daar staat Lode. Die zegt: “Ik rijd met je mee. Ik wil die zaak tussen ons opgehelderd hebben”. Waarop Francis zegt: “Of je dacht dat ik niet meer zou opdagen?” Maar hij ziet aan Lodes ogen dat dat niet de reden is. Dus zegt hij gewoon dat hij geen afleiding wil onderweg.

Dus rijden ze in stilte tot Francis de vrachtwagen stopt en zegt: “Koffie en plaspauze”.

Bij de koffie zegt Lode dat hij geen excuses zoekt en ook niet heeft en hij vraagt zich af hoe het ooit zo fout kon gaan na hun gezamenlijke afspraak.

Francis heeft geen woord gezegd, zet zijn lege tas op het afdruiprek en loopt naar de vrachtwagen.

Pas op de middag stopt hij weer en zegt: “Lunch”. En Lode gaat verder waar hij gebleven was. Hij vertelt hoe hij Louise had ontmoet, hoe ze de vrouw van zijn leven was en hij haar vertelde over zijn dromen en over hun afspraak, wat zij aan haar vader had doorverteld en hoe die met het voorstel op de proppen was gekomen om het “in de familie” te houden want een vriendschap kan zomaar overgaan. Dat een huwelijk ook kon stranden had Lode toen niet durven opwerpen.

Hij had gehoopt dat Francis er wat op tegen zou gehad hebben. Maar, zo zegt hij, Francis was altijd de begripvolle geweest. Hij had het gewoon geaccepteerd.

“Ik wil niet zeggen dat het jouw schuld was” zegt hij. Ik had jouw acceptatie niet zo gemakkelijk moeten accepteren. Echt waar, ik probeer het niet in jouw schoenen te schuiven”.

En toen werd Louise zwanger en zei de ouwe heer dat het hém toekwam om peter te zijn wat ook helemaal niet klopte. Maar Louise had gezegd dat haar vader toch maar geld in de zaak had gestoken. En weer had Francis begripvol geknikt maar niets gezegd, al had Lode de ontgoocheling wel in zijn ogen gezien.

“Werkelijk Francis” zegt hij “ik neem echt het volledig op mij. Ik wou dat ik de hele geschiedenis kon overdoen”.

Daarna rijdt Francis het hele verdere stuk in één ruk door, nog steeds zonder één woord te zeggen.

Die avond bij het avondeten vraagt Lode: “Wil je nu alsjeblieft iets zeggen? Ik word er gek van dat ik niet weet of ik dit kan oplossen of hoe ik dit kan oplossen”.

Francis bekijkt hem en zegt: “Je was mijn beste vriend. Ik heb het allemaal geaccepteerd omdat het dat was wat jij wou. Maar ik had toen weg moeten gaan. Ik had moeten zien en accepteren dat we op een verschillend spoor beland waren”.

“Moest het te herdoen zijn” vervolgt hij “dan zou ik dàt doen. Dat weggaan. Maar ik deed het niet omdat ik het nooit echt onoverkomelijk vond”.

En hij steekt zijn hand op als Lode iets wil zeggen. En hij vervolgt: “Maar dit, dit met Nathalie? Dat is er zo flagrant over dat ik dat niet kàn accepteren en dat niet wíl accepteren, wat je ook zegt”.

“Als het je een troost kan zijn of je enig leedvermaak kan bezorgen” zegt Lode “Marielle heeft Simon al gedumpt de avond van het personeelsfeest. Het was dus gewoon ergens een gemeen opgezet plan”. Maar dat interesseert Francis niet.

“Ik was een dwaas” zegt Lode “ik zei het in een opwelling om grappig te zijn, maar dat was het niet, dat is het niet en ik begrijp je volkomen. Maar ik wil wél proberen de zaken recht te zette. De ouwe heer kan op pensioen en als jij beslist dat je die verre ritten niet meer wil doen, dan is dat jouw plaats en word je gewoon mede-eigenaar, wat je eigenlijk al bent door jouw inbreng van die twee vrachtwagens, waarvoor ik je nooit genoeg heb bedankt. Want dat weet schoonpapa niet en Louise ook niet” en hij verbetert “Louise nog niet”.

En als Francis zijn hoofd schudt zegt hij: “Probeer het eerst eens te overdenken vóór je een beslissing neemt”.

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

Uitgelichte afbeelding:

Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).

Diezelfde morgen was Francis het bureau van Lode binnen gelopen, had een dossier op het bureau gelegd en gezegd: “Enkel lezen en teruggeven”. Zijn stem klonk niet al te vrolijk, zelfs niet vriendelijk en bij het openen van het dossier had Lode al snel begrepen waar de schoen wrong. Er zat een verslag over een grensoverschrijdende leraar in.

Simon had Lode ook verteld over wat Marielle hem -en iedereen die op dat feest aanwezig was eigenlijk- had verteld en gezegd dat hij dat toch niet achter Nathalie had gezocht. En Lode? Die had precies hetzelfde gedacht en ja, hij had het óók gezegd.

Nu met het dossier vóór hem kijkt hij Francis vragend aan. Die zegt: “Ik wil maar dat je weet dat feestjes bij ‘Nonkel Lode’ voor Nathalie verleden tijd zijn.

En als Lode zijn mond opendoet om iets te zeggen, zegt Francis koud en gebiedend: “Léés!”

Hoe verder hij leest hoe roder de kop van Lode wordt tot hij stamelt: “Ik had hier geen idee van”.

“Ze is minderjarig, die kerel is ontslagen, maar zij wordt er nog steeds voor gestraft door wezens zoals die Marielle en soortgenoten. Het spijt me zeer dat ik mijn beste vrienden daar ook toe moet rekenen” zegt Francis koud. “Het spijt me ook dat ik mijn woord getrouw ben gebleven en jouw heb gevraagd om peter van haar te zijn, ik had beter moeten weten toen jij excuses vond om het jouwe te breken”.

Hij draait zich om, maar keert even op zijn stappen terug om te zeggen: “Misschien moet ik maar ander werk zoeken en die twee vrachtwagens die hier van mij zijn verkopen want dit hoeft voor mij niet meer. Mijn dochter is belangrijker. Ze heeft meer dan genoeg meegemaakt. En nu is ze gewoon publiekelijk te schande gezet”.

En Lode realiseert zich plots hoezeer hij in het verleden in de fout is gegaan tegen zijn beste en enige échte vriend. Ze hadden afgesproken dat ze met twee dit bedrijf zouden stichten, ze hadden elkaar beloofd dat ze peter van elkaars kinderen zouden worden, maar toen was zijn schoonvader op de proppen gekomen met het plan om te investeren in de zaak en werd het plots ook logischer dat hij dan ook …

Lode zit met de handen in het haar. Waarom heeft hij Nathalie vorige zaterdag scheef bekeken toen hij het hoorde? Had hij niet moeten weten dat dat haar stijl niet was of tenminste eerst niet moeten informeren? En nu zit hij met een driedubbele kater. Hij ziet ineens wat hij door zijn eigen schuld mogelijk verloren heeft laten gaan.

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

Uitgelichte afbeelding:

Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).