Ik had het nooit écht voor Halloween, al sta ik niet volledig achter de uitleg dat het uit Amerika kwam overgewaaid. Dat komt omwille van een herinnering aan mijn vader die, ergens tussen mijn vierde en zevende, in een biet zat te kerven en zei dat ze dat “vroeger” deden om er een kaars in te zetten.
Dus denk ik dat de kolonisten dat idee eeuwen geleden mee hebben genomen naar Amerika, dat daar hebben gepompoeniseerd en dat het daarna terug naar hier kwam over gewaaid.
We hadden er niks mee, maar omwille van de kleindochters hadden wij toch jaarlijks wel wat halloweenspullen in huis en knutselden we er ook zelf.
Nu komen de kleindochters niet meer zo voor hele weekenden en houd ik met die hele Halloween geen rekening meer. Dat is buiten Luc gerekend. Vorig jaar waren we in een Kringwinkel toen hij kwam afgestoven met een mooie kop, een erg lelijke, verschrikkelijke pompoenkop en hij zei: “Die kan er toch bij voor Halloween?”
Dit jaar, vorige woensdag de vijftiende, sprong hij recht en vroeg: “Waar zit de halloweendecoratie? Ik lees hier net dat je die kan zetten van de 15de tot de 15de. En ja, Luc toog aan de verhalloweeniseren van woon- en eetplaats. Hij had bijna de twee Athenebeeldjes vervangen door spoken toen ik ingreep. Spoken zoveel hij wil, maar de Athenes blijven staan. Het is geen zicht, zo een spook bij die twee Athenes, maar soit. We zijn alle twee content.
De zelfgemaakte vleermuizen in papier-maché zijn er blijkbaar niet meer. Ach ja.
Nu lees ik dat een school het halloweenfeest schrapt omdat er kinderen bang naar school komen1. En dat er zelfs kindjes thuis blijven op die dag. En ik dacht dat het toch niet zotter kon. Als ouders die bange kindjes thuis houden moeten ze toch het plezier van die andere niet afpakken?
En ja, iets later was er al een artikel waarin een paar experts uitlegden dat angst er nu eenmaal bij hoort, dat je kinderen daarmee moet leren omgaan, dat je angst niet uit de weg moet gaan2.
Wat is juist? Wat is niet juist? Ik ben al lang blij dat ik die beslissingen niet meer hoef te nemen. Maar ergens zit er wel een grond van waarheid in.
Ik herinner me de poppenkast uit mijn kindertijd. Daar kwam ook altijd een duivel of een heks de boel verzieken. En daar was ook altijd één of andere die bang was -meestal gebruikten ze daarvoor een meisje- en de ander sprak die moed in en riep de toeschouwers op om te helpen. Hese kelen hebben wij geschreeuwd tegen duivels en spoken en heksen tot die van schrik ophoepelden.
En nu denk ik dat dat ook wel educatief bedoeld kan geweest zijn, behalve die keuze voor die bange meisjes dan. Want in mijn ervaring …
____________________1 VRT NWS – url: https://vrtnws.be/p.lOjXPwjWv
2 VRT NWS – url: https://vrtnws.be/p.pA7XLLRlw
