Tag: Ronde van Frankrijk

Za za, ze & zo

Straffeloosheid

Een paar zaken die de kranten halen, die ik niet zo onschuldig vind, maar waar ik nooit de gevolgen van lees:

  • Urban explorers: de panden zijn altijd van “iemand”, dus is het altijd inbraak. In het artikel over de urban explorers in Zoutleeuw1 lees je ook dat er lijsten worden opgemaakt van “onbewoonde” gebouwen.
    Tot de dag dat er eens een op die lijst terecht komt, waar je ’s nachts de bewoner tegen het lijf loopt.
    En dan is er het verhaal van die in het Mortuarium in Luik2. Dat is wél nog in gebruik. Hopelijk komt er nu eindelijk eens een serieuze sanctie van.
  • Illegale raves: van ’t zelfde maar dan nog met een hoop vernielingen en vandalenstreken op de koop toe.
  • Het beruchte tiktokduo: Met als titel in de krant: “Berucht tiktokduo slaat opnieuw toe”.
    Maar in plaats van het dood te zwijgen komt het telkens in de media net of het om een goeie grap gaat. Nu gaan er wel meer proberen. Hier dus geen verwijzing. Googelen kan ook.
  • De ongeldige sprinters: Na het log over die ongeldige sprint, ging er de voorbije dagen ene bewijzen dat hij het beter kon … met de fiets.
    Hij werd door dezelfde man van de organisatie tegen de grond gewerkt.
    Nu is -volgens mij- het hek van de dam. Nu gaan er dat meer gaan imiteren.

Na ondervraging vrijlaten onder voorwaarden werkt blijkbaar niet en een voorwaardelijke straf4 … ik weet zo niet.

En dan zeggen de mensen die wat vroeger werden geboren én die nog werden opgevoed: “In wanne weireld leiven welle na toch?” Of “In wa veur ne weireld …” kan ook.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/06/11/urban-explorers-zoutleeuw-betrapt-duitse-nummerplaat/
2 Het Nieuwsblad
3 Het Nieuwsblad
4 Sporza – url: https://sporza.be/nl/2025/07/25/stunt-met-stevig-staartje-tour-infiltrant-krijgt-voorwaardelijke-celstraf-van-8-maanden-en-boete~1753466014144/?utm_source=android&utm_medium=social
____________________

Za za, ze & zo

Magnetisch

Gisteren zag ik in de Kringwinkel een magneet van Etretat voor 20 eurocent. En ik dacht: “Ik neem ze mee om bij de paar andere, die we hebben, te hangen” en dat omwille van die herinnering van lang geleden.

Onderweg bedacht ik dat die “paar andere” altijd aan de stoof hadden gehangen toen we die niet meer gebruikten.

Eigenlijk worden dat frigomagneten genoemd maar aangezien ze hier niet aan de frigo hingen …

Maar de stoven zijn nu al een paar jaar weg, du-us … waar had ik die magneten gelaten?

En daar begon het. Ik vond ze niet. Ik keek op alle mogelijke plaatsen.

Maar de zoektocht moest wijken voor de rit op de Mont Ventoux in de Tour en daarna ging ik de onmogelijke plaatsen eens bekijken.

Net toen ik de schuif van de schoenenkast wilde dichtduwen, gebeurde het …

Die schuif schoof uit, maakte een salto en viel met de opkant -knal- op mijn wreef.

Ik keek naar beneden waar ik verwachtte mijn voet in twee stukken te zien liggen. Mijn tenen tintelden, maar mijn dikke teen riep: “We kunnen nog bewegen” en ze gingen met hun vijven wat zitten wiebelen.

“Ik zie het” zei Luc toen hij mijn blauwwordende voet bestudeerde en hij joeg me de zetel op waarna hij een ijspak op die wreef legde.

En ik dacht -jawel- aan het blog waarvoor ik nog geen postje had geschreven. Wat moest ik daar nu weer op bedenken?

En nu zit ik hier op mijn zetel dit log te typen op mijn telefoon.

De pijn is verzacht tot een constant gezeur -“Wacht maar tot morgen” zei Luc- maar ik maak me nu toch toch wel wat zorgen over die vermiste magneetjes.

Za za, ze & zo

Ongeldige sprint

Gisteren hing ik nogal ontspannen van alles tegelijkertijd te doen op de zetel: ik keek zowel naar de beelden van de tour, volgde het relaas mee op Sporza omdat ik die koereurs niet allemààl kan herkennen, zat een spelleke te spelen op mijn telefoon en zat tegelijkertijd ook nog commentaar te geven op de commentatoren …

Toen plots … awel merci, daar liep een kerel richting die twee aanstormende wielrenners die over de aankomstlijn wilden. Waar liep die naartoe?

Ah! Neen, ik dacht fout! Die kerel was iemand van de organisatie en die liep richting kerel die àchter die wielrenners kwam aangestormd terwijl hij met een vod of T-shirt liep te zwaaien.

Met een fikse beuk ramde de man, de voddenzwaaiende kerel en die ging over de nadars1 … of dat denk ik toch.

Grappig? Neen toch? Ik vind dat niet grappig.

Is er in deze tijden nog iets waar je onbezorgd plezier mag aan beleven zonder dat één of andere halve gare het in zijn hoofd haalt dat het wel eens zijn “moment de gloire” zou kunnen zijn als hij één of andere stunt uithaalt.

Alles moet verpest worden omwille van de eigendunk van egoïsten terwijl alle andere idioten daar staan braaf te zijn en te genieten van wat er te genieten valt.

Boos word ik daarvan. Zelfs jeugdkampen zijn niet meer veilig.

Hoe komt dat? Daar heb ik serieus mijn gedacht over, maar dat ga ik hier niet vertellen. Als je dàt had willen weten had je gisteravond bij ons aan tafel moeten zitten tijdens het avondeten.

____________________
1 Sporza – url: https://sporza.be/nl/2025/07/16/demonstrant-loopt-mee-tijdens-sprint-in-toulouse-wedstrijdleiding-grijpt-kordaat-in-met-ferme-tackle

Za za, ze & zo

Kleine bedenking tussendoor

Het EK-voetbal overlapte de Ronde van Frankrijk waardoor die ineens veel korter ging lijken.

Ook het feit dat die Ronde van Frankrijk vroeger kwam dan anders omdat de Olympische Spelen er zitten aan te komen versterkt dat gevoel.

En voor wie nu denkt dat ik het weer over sport wil hebben, dat is niet zo.

Ik denk er dan eerder aan dat, eens die Olympische Spelen voorbij, wij al in augustus zitten en dat september al om de hoek komt loeren.

Enerzijds denk ik dan: “Is Nieuwjaar dan al zo lang geleden?”

Anderzijds kijk ik uit naar onze herfstvakantie(s).

In de zomer blijven wij liever thuis, behalve de daguitstappen dan, maar ik mis die kleine vakantietjes wel.

Za za, ze & zo

Denkbeeldig

Denkbeeldige Reporter (DR) interviewt -niet zo denkbeeldige- ms:

DR: kan je me vertellen wie je favoriete wielrenner is?

ms: Lotte Kopecky.

DR: Euhm … ja … ik dacht  eigenlijk euhm … bij de mannen.

ms: Alle Belgen en halve Belgen behalve M.V.G.1

En de realiteit:

Mocht om één of andere reden iemand zich afvragen waarom, wel ik zag de kopstoot en ook de elleboog en was dus niet verwonderd over de sancties.

En ja, ik zag ook het interview achteraf2.

Ik ben er absoluut zeker van dat ik niet zat te slapen en zeker niet naar één of andere mooie dame in het publiek zat te kijken … naar een man ook niet trouwens.

____________________
1 De naam is bekend bij de redactie.
2 Sporza – url: https://sporza.be/nl/2024/07/13/maxim-van-gils-wijst-amaury-capiot-als-hoofdschuldige-aan-boete-en-straf-zijn-redelijk-overdreven~1720867000182/

Za za, ze & zo

Ieder met zijn vlag

Net als alle vorige keren, bij de oproep om de Belgische driekleur uit te hangen voor één of ander voetbaltornooi, zuchtte ik.

Maar toen ik zei dat er wel meer te beleven viel dit jaar, niet enkel die voetbal, en dat er wel meer sporten waren en sportevenementen waarin landgenoten hun beste beentje voorzetten, wist Luc me te vertellen dat ze dat in Landen ook hadden gedacht en toestemming kregen van het Belgisch Olympisch Comité. Daarom hangen er in Landen dan ook vlagjes met het Team Belgium logo aan de bloempotten in het centrum1.

Ik weet het, het is een slechte foto. We konden niet even halt houden, er kwam een bus van de Lijn en die heeft een tijdschema dat hij moet volgen.

Het is niet de enige vorm van favoritisme die ik merk. “Vive le Vélo” wordt pas vanaf volgende zondag -na al een volledige week Tour- uitgezonden. De uitleg van de VRT vind ik een lachertje. Ze noemen het “te veel sport2“, ik zeg “te veel voetbal”.

Maar wakker lig ik er niet van, want Vive le Vélo is ook niet meer wat het geweest is en bovendien komt hun ondertiteling voor slechthorenden nogal dikwijls op een holletje achterop gelopen. Ik keek vorig jaar al haast niet meer. Dit jaar zal dat -denkelijk- helemaal noppes worden.

En ik denk ineens spontaan aan een liedje van lang geleden …

____________________
1 Het Nieuwsblad
2 Het Nieuwsblad

Za za, ze & zo

Sportief bezig

De dagen atletiek in Rome zitten er op sedert woensdagavond. Daar hebben we echt wel met plezier naar gekeken, zowel de ochtend- als de avondsessie.

Al wil “met plezier naar kijken” daarom niet zeggen dat ik dat vanuit mijn zetel deed, ik stapte ’s morgens op mijn fietske, ik stapte in de namiddag op mijn fietske en ik stapte ’s avonds op mijn fietske. Ik stapte er niet alleen op, ik reed ook.

Want ja, niet wandelen moet gecompenseerd worden. Al bij al vond ik het drie maal daags fietsen wel geslaagd en ben ik zinnens om dat zo -in de mate van het mogelijke- door te zetten.

Dus toen het EK afgelopen is, was het weer tijd voor andere dingen. Even aan de wolken tasten leerde me dat het het gisteren de beste dag van de week was om op stap te gaan. En dat deden we. Het relaas ervan volgt nog wel. Ten vroegste morgen,  misschien overmorgen, of -wie weet- nog later.

Er komt nog wel een hele sportzomer aan met de Ronde van Frankrijk en zo en we -ik in elk geval- kijken al uit naar de Olympische Spelen. Ik zal tegen dan mijn fietske eens moeten smeren.

Za za, ze & zo

Maarten en Marijn

Toen Karl Vannieuwkerke tijdens de Tour de France in “Vive le Vélo” vertelde dat “Vive le Vélo” tijdens de “Tour de France Femmes” niet zou doorgaan wegens budgettaire redenen, heb ik eerst wat bozig en smalend gereageerd.

Budgettaire redenen terwijl ze in de gazetten te grabbel gooien hoeveel de bekende schermgezichten van de VRT zoal op jaarbasis verdienen? Nu zijn dat mijn zaken niet, maar Karl Vannieuwkerke was wel één van de eersten die het vrouwenwielrennen in de kijker zette. En nu dit. Neen, dat kon er bij mij niet in.

Er zou wel elke avond een uitzending komen met een ritverslag, wat duiding en wat meer informatie over rensters en hun geschiedenis. Dit programma zou gepresenteerd worden door Maarten Vangramberen en Marijn de Vries.

Ik ben de eerste keer nogal sceptisch voor die TV gaan zitten, maar heb ze daarna wel allemaal bekeken.

Het programma heette dus gewoon: “Tour de France Femmes” maar hier ten huize werd dat al snel M&M.

Achteraf gezien was het dan wel anders maar wel verfrissend, met een andere insteek dan in Vive le Vélo, waarvan ik vond dat het verwaterd was tot het zoveelste achterafklapke door veelal weer dezelfde analisten.

Alleen zouden ze er Maarten mogen op wijzen dat hij Marijns zinnen niet moet afmaken. Dat kan Marijn namelijk best zelf.

Za za, ze & zo

What’s in a name

Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld. Terwijl ik al jaren door het leven stap als ms, waar de “m” staat voor Maria, zoals iedereen ondertussen wel weet, en de “S” voor een oerdegelijke Vlaamse naam, rijdt er al jaren een coureur in die TdF met een naam waarbij prestaties e.d er niet toe doen om er fan van te zijn.

Hoeveel romantischer, hoe lieflijker kan een naam nog klinken dan Lilian Calmejane1.

Gisteren werd Lilian gevloerd door een wasdraad2, waar natuurlijk niets zweverig aan te pas kwam en ik het met Luc had over onbekende mannen met mooiklinkende namen …

“Ach” zei Luc “ik heb dat al jaren met Ramūnas Navardauskas3“.

____________________
1 Lilian Calmejane
2 Het Nieuwsblad
3 Ramūnas Navardauskas

Za za, ze & zo

Het verloren land

Het is een oud verhaal waar ik niet van in den beginne bij was. Luc vertelde het me toen we elkaar leerden kennen.

Hij was, vele jaren geleden, in 2001 om precies te zijn, naar Antwerpen afgezakt om Marc Wauters de gele trui te zien winnen in de tweede etappe van de TdF van dat jaar. Dat Marc Wauters die dag de gele trui zou halen wist Luc natuurlijk niet, dus dat was mooi meegenomen.

En daarna was hij nog langs de Schelde gereden om de Tall Ships te zien. Er zit momenteel wel wat de mot in het verhaal want er zijn hiaten in zijn herinnering. Kwamen ze toe? Vertrokken ze?

Feit is dat hij ergens in een dorp belandde waar een inwoner hem vertelde dat hij gewoon even verder moest gaan kijken, daar kon hij de schepen bijna aanraken.

Sedert wij elkaar kennen is Luc op zoek naar die plaats, de naam van het dorp weten we wel, we waren er zondag. We hadden een mooi zicht, ze kwamen erg dichtbij -al was dat “bijna aanraken” natuurlijk wat overdreven- zodat Luc zelf zei: “Het moet wel hier geweest zijn”.

Ik dacht: “Oef! Probleem opgelost”. Eens thuis rezen de twijfels. Het kan daar niet geweest zijn want toen hadden de schepen een bocht gemaakt waar hij stond.

Jammer is wel dat hij er telkens pas een dagen vóór die schepen in de buurt zijn over begint zodat we geen tijd nemen/hebben om eens te gaan kijken.

Toen hij zondag in de auto dan begon over “volgende keer” zei ik met zeurderige rode kop dat het nu voor even wel genoeg was geweest.

Maar we willen nog eens naar het Verdronken Land van Saeftinghe ook … wie weet of we dan niet even …