Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Propere handen met de voeten

Ik was altijd al een voetbalhater, wat eigenlijk een veel te groot woord is voor de hekel die ik er aan had. Die had eigenlijk op zich niets met voetbal te maken, maar wel met de manier waarop mijn vader daarmee omging.

Als het voetbal was mochten wij, zijn kinderen, geen woord zeggen. We mochten niet rondlopen en moesten met ons vieren stil en geluidloos in de lange zetel gaan zitten die eigenlijk maar voor drie personen voorzien was.

Hij luisterde naar de voetbaluitslagen op zondag op de radio, noteerde die in de krant en gooide daarna de krant bij het oud papier. Als hij van dienst was, mocht ik die voetbaluitslagen voor hem in de krant noteren, die hij achteraf bekeek om ze daarna ook maar bij het oud papier te deponeren.

Later, toen ik geen kind meer was, maar … nu wou ik hier toch linken naar nog zo een voetbalverhaal en zie ik dat ik voorgaande ook al beschreef. Dat is gemakkelijk, dan kunnen we zo naar de volgende stap.

Op een avond, Zoneke was net acht -denk ik- en lag al in bed, werd er bij ons gebeld. Ik kende de man niet. Hij begon over Zoneke. Hij had het over het voordeel van sporten voor kinderen en ja, hij was van een voetbalploeg uit de streek en wou Zoneke bij de jeugdploegen. Ik weigerde. Ex, ook al niet voetbalminnend, was ook niet erg begeesterd.

Wat me toen die avond eigenlijk boos maakte was dat de man, in zijn betoog, durfde vertellen dat, als Zoneke later bij een andere ploeg zou willen, dat geen probleem zou zijn omdat ze dan over de verkoopprijs konden overleggen.

Maar Zoneke had nog nooit de wens geuit om te gaan voetballen. En ik vertelde de man dan ook wat ik dacht van de naam van Zoneke en het woord “verkopen” in één zin. Hij had het tenslotte over kinderen.

We hebben het Zoneke wel gevraagd die er echt wel van baalde. Hij leek zelfs een beetje in zijn Q gebeten dat ze het durfden vragen omdat hij zelfs op de koer niet mee ging sjotten.

Zoneke groeide op en heeft nog steeds niets met voetbal, ook niet met koers eigenlijk, al is hij wel erg sportief.

En toen kwam Luc. Hij was wél een voetbalfan. Tja, dat was natuurlijk een minpuntje aan een man die verder geen minpuntjes lijkt te hebben …

In de beginjaren gingen we dan wel naar zijn favoriete club kijken, maar maakten er dan wel een daguitstap van. Later wilde hijzelf niet meer, hij abonneerde zich op Proximus My Club. Dat ging overstag en hij abonneerde zich niet opnieuw bij de opvolger ervan, al stelde ik het al enkele keren voor. Hij volgt de matchen nu online en lezend.

Waar Luc vroeger -voor mijn tijd- wel naar alle voetbalmatchen op TV keek, doet hij dat niet meer. De Rode Duivels, die hij toen de Rooi Sukkeleirs, noemde waren goed voor een paar tussentijdse blikken op de TV. Nu ze terug meekunnen in voetballand zal hij soms de volledige match bekijken terwijl hij bij andere matchen nog steeds met blikken werkt.

Groot was mijn verwondering dan ook dat, toen hij me, tijdens Operatie Propere Handen1, iets vertelde over zijn club, hij zei: “De supporters zouden beter gewoon thuis blijven”.

Het grote voetbalschandaal treft niet zozeer de mannen met het grote geld als wel de liefhebbers van de sport. Maar wat wil je, als er zelfs bij een achtjarige al aan winst bij verkoop gedacht wordt.

1 Wikipedia

Previous

Weeral de koffie

Next

Geen vuile vingers op ID

11 Comments

  1. Voetbal heeft nog weinig met sport te maken. Het is big business. Alles voor het geld.
    Ik ben dus ook geen voetbalfan.

  2. Als ik die bedragen hoor… neen, dat is niet meer normaal… het gaat niet meer om voetbal maar om geld.

  3. Zo jong en dan al over geld praten… het is dus niet alleen van deze tijd. Groot gelijk dat jullie de boot afhielden.

    Dat voetbal een volkssport is zegt veel over de uitwassen van sporters en supporters.

  4. Jasmien

    Ik heb niks met voetbal, niks!!

  5. elsje

    ik heb alles maar dan ook alles met voetbal. In positieve zin en de complete idioterie wat betreft transferbedragen, matchfixing, supporterswangedrag het doet me pijn aan het voetbalhart.
    In je blog beschrijf je heel mooi en trefzeker de harde en vervelende waarheid. Maar als ik mijn jongste zoon zie voetballen en zijn kleine mannetje zie sjotten in tuin maakt mijn hart toch een sprongetje.

    • Ik lees het nieuws over voetbal wel omdat het hier soms een gespreksonderwerp is omdat het Lu interesseert.

      Het is dan ook zo dat ik wel uit een sportieve familie kom maar dat het nooit om voetbal ging.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: