Categorie: Za za, ze & zo

Za za, ze & zo

Vera & Ellis

Net op de dag dat ik schrijf over het povere aanbod op TV vertelt Luc me dat er een nieuwe Britse serie start en ik ga de uitleg lezen, denk even: “Poeh” maar je kan geen oordeel vellen als je niet kijkt.

“Zo één aflevering duurt wel anderhalf uur” zei Luc. Ach ja, de avond was nog vroeg en de nacht nog lang, waarom niet?

Al na een paar minuten valt mijn nikkel en ik vraag me af: “De opvolger van ‘Vera11‘? Want ja, ik had gelezen dat Vera (Brenda Blethyn) er wou mee stoppen2. Ergens vond ik dat jammer, ook ergens dacht ik: “ach ja, aan alles komt een einde”.

Dus Ellis3 … er zijn dingen die ze gemeen heeft met Vera. Ze is een vrouw die van wanten weet, dat heb ik altijd graag en weet je wat, we hebben alle afleveringen van het eerste seizoen al bekeken. Dat waren er maar drie.

Dacht ik af en toe wel eens “Wat ver gezocht”, maar dat had ik bij Vera ook soms.

Dus nu is het wachten op de drie afleveringen van het tweede seizoen.

Dat is het voordeel van het kijken met een app. Je kijkt wanneer je wil en moet geen week wachten. Dat is ook het nadeel van het kijken met een app. Je hebt snel alles gezien en dan kijk je weer tegen een hele poos leegte aan.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).

 ____________________
1 Vera
2 Het Nieuwsblad
3 Ellis
____________________

Za za, ze & zo

Regelingen

Lode en Louise

Lode is het tobben moe, hij moet het er met Louise over hebben. Zij was ooit zijn zielsverwante. Maar, zo vraagt hij zich af, is ze dat nog steeds?

Hij weet niet hoe hij het gesprek moet beginnen en zegt dan maar plompverloren: “Louise, ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer moeten leven met een slecht geweten en een bezwaard hart”.

“Wat wil je dan?” vraagt Louise. Het antwoord is eenvoudig, hij wil enkel terug naar wat hij ooit wou: én zijn beste vriend én het meisje waar hij mee trouwde.

Zij kijkt wat verbaasd als ze zegt: “maar dat heb je toch, we hebben het toch goed samen”. Hoe moet hij het aan haar verstand brengen, dus maakt hij het simpel als hij zegt: “Ik wil je vader uit de zaak, Francis er in en ons huis, dat bakstenen monster van een villa, verkopen en ik wil gewoon gaan wonen, waar mijn kinderen niet leren dat snob zijn normaal is”.

“Ik snap het” zegt ze “je vindt dat het niet past om met kleren die meer kosten dan een gewoon maandloon geld te gaan inzamelen voor goede doelen omdat dat beter staat bij een club van snobs?”

“Onder andere” zegt, Lode is al half opgelucht als hij verder gaat door te zeggen dat hij haar vader zou willen uitkopen en dat het precies haar vader is geweest die zich er indertijd heeft tussen gewrongen en nu neerkijkt op de man die hij uit de weg heeft gewerkt, in die mate dat hun kinderen Francis niet meer mogen kennen.

“Daar heb ik hem ook te veel ingevolgd als hij vond dat onze kinderen niet met Francis in contact moesten komen. Dat is grotendeels mijn schuld. Maar jongen toch, dat blauwgroene haar is zo ordinair, geef toe” zegt ze.

En Lode zucht even. Er is nog werk aan de winkel.

Pépé

“Wat vertel je me nu?” zegt de schoonvader tegen Lode. “Je wil me zomaar aan de deur zetten?” “Neen pa” zegt die “dat wil ik niet, maar ik kan zo niet verder”. “Kijk” zegt hij “het is simpel, ik betaal jou uit. We laten uitrekenen hoeveel ik je in dat geval moet betalen. Louise komt in de zaak meehelpen, dat wil ze wel graag, nu de kinderen stilaan volwassen worden”.

“Je wil die nietsnut van een chauffeur binnen halen? Is het dat?” vraagt Pépé. “Hij is geen nietsnut Pa” zegt Lode “hij was mijn vriend en dat had me heel wat meer waard mogen zijn indertijd. En mocht hij willen, ja dan komt hij in de zaak. Maar voorlopig wil hij niet. Laat me hopen dat we het tij kunnen keren”.

En de oudere man zegt: “Ach jongen, eigenlijk wordt het me wat te veel inderdaad. Ik begin af en toe wel wat vergeetachtig te worden. Laat me ten gepaste tijde die afrekening maar eens zien. Dan treffen we wel een regeling”.

“Maar er is nog wel wat anders” zegt hij. “De jongen is ziek en dat komt allemaal door dat laag-bij-de-grondse wicht. Blauw haar gedomme. Gedoe met een leraar … wat nog allemaal? Je zou hem beter eens door elkaar schudden, blijkbaar is mijn kleinzoon een zwakkeling”.

En Lode zegt: “Dat is onzin! Van die roddel is nooit ook maar iets waar geweest. En ik wil die hier nooit meer horen herhalen. Dit is écht beneden alle peil”.

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

    Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

 Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Za za, ze & zo

Sliding …

Een paar maanden reeds, dacht ik telkens onderweg naar de boekenmarkt, bij het passeren van de firma in Tienen, die in grote letters “Sliding Glass” op de gevel staan heeft: “Sliding doors! Die zou ik toch nog wel eens willen zien”.

Uiteindelijk dook ik in de kast met DVD’s en haalde hem er uit. We keken. Wat we er van vonden heeft hier niks te zien, maar sedertdien halen we wel meer eens een DVD uit die kast, bij gebrek aan beter op TV, want eerlijk gezegd, vond ik “WinWin” de eerste keer goed is dat nu al heel wat minder. Bon! Tot daar aan toe.

Ondertussen zitten er al een paar van die DVD’s in een doos om mee te nemen naar de rommelmarkt en hebben we er een paar op een schap gezet omdat we ze nog altijd goed vinden.

En nu zal ik de lijst moeten bijwerken en moeten we op zoek naar een paar DVD’s die ook nog op die lijst staan maar onder het kopje “Nog te zoeken”.

Wat heeft Sliding Glass daar nu nog mee te zien? Ik wou vorige zondag een foto nemen om hier bij te zetten, maar de boekenmarkt werd afgelast wegens de winterse weersomstandigheden. Vanavond nog eens iets zoetsappig bekijken? Of iets spannend?

Het rommelen tussen onze DVD’s is spannender dan wat we op TV mogen verwachten.

Za za, ze & zo

Magritte – La Ligne de Vie

Het is er van gekomen, we zijn naar het KMSKA gereden en hebben de tentoonstelling “Magritte – La Ligne de Vie” bezocht.

Ga ik daar wat van zeggen? Ja. Want smaak en goesting zijn persoonsgebonden. De tentoonstelling was mooi, de schilderijen waren mooi maar Magritte was nooit en zal dus nooit mijn favoriete schilder worden of zijn. Ik kan iets mooi vinden, maar ik houd meer van iets dat me aanspreekt, dat blijft hangen, dat bijt bij manier van spreken, iets dat gevoel oproept. Zelfs iets dat niet mooi is kan meer gevoel oproepen dan iets dat wél mooi is.

Goed. Voor zover. Die tentoonstelling is meer dan de moeite waard en ik raad ze iedereen aan, maar ze heeft me toch bevestigd dat ik niet in zeven haasten richting Brussel naar het Magritte-museum moet treinen.

Wat ook de moeite waard was? Allez, poeh … dat was de file om naar huis te komen. We hebben meer dan een uur over de Brusselse Ring geschuifeld. Al bij al zou ik, zelfs al had ik dàt geweten, toch naar die tentoonstelling gegaan zijn. Dus ga nu niet zeggen: “we gaan niet, ms heeft gezegd dat …”

De volgende staat ook al op de agenda, het smaakte terug naar meer.


Za za, ze & zo

De pollepel

Op een avond komt Kasia de keuken van het Grote Huis binnen met een wat pipse Frederik aan haar hand. “Goeienavond Mevrouw Pawlina” zegt hij. Verontrust kijkt Pawlina hen aan.

“Frederik is mijn lief” zegt Kasia. “Dat zie ik” zegt Pawlina terwijl ze de grote pollepel van het rek neemt, haar ogen ten hemel slaat en iets Pools dat klinkt als “Wszyscy bogowie w niebie (Alle goden in de hemel)” zegt terwijl ze met haar wijsvinger naar Frederik wijst en “Jongen!” zegt. Ze ziet er plots wat gevaarlijk uit.

Madame komt binnen en vraagt: “Wat is hier gaande?” En Pawlina antwoordt: “Niks! … Die jongen? Die is nu ‘het lief’ van mijn Kasia”.

En wat doet Frederik? Die wil zich niet laten intimideren en stapt kordaat een stap naar voor en zegt stoerder dan hij zich voelt: “Madame Pawlina goeienavond, of mag ik je nu al ‘mama’ noemen?” en hij neemt Pawlina met pollepel en al in zijn armen en geeft haar drie kussen.

Daar heeft ze even niet van terug.

Maar dan zegt ze: “Het is al lang goed, kwajongen, zet je aan tafel en eet een boterham mee …” en als ze zijn lengte bekijkt, vervolgt met: “meer dan één mag ook.”

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

    Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

 Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Za za, ze & zo

Te veel is nooit goed

Leer je al kind dat je dagelijks je tanden moet poetsen, liefst twee keer zelfs, krijg je rotopmerkingen van je moeder die je belachelijk maakt met: “Ons Maria is haar plansier aan ‘t schieren (haar trottoir aan het schuren)“, krijg je als jonge moeder te horen dat je fluor pastilles moet geven aan je kleine en later dat je speciale kindertandpasta moet gebruiken met extra fluor er in, dan doe je dat allemaal en krijg je nu, als zelfs je kleindochters al volwassen zijn te lezen dat te veel fluoride niet goed is voor je tanden1.

En dan vraag ik me af: “Waarom lees ik nog in de media, al is het dan digitaal?” Drie generaties tanden groeten jullie!

____________________
1 VRT NWS – url: https://vrtnws.be/p.M9GLOMBKOl

Za za, ze & zo

Kasia & Frederik

Die namiddag zitten ze samen aan een tafeltje in hun favoriete jongerencafé “Bij de Vrolijke Zander”, als Nathalie het heeft over jongens die of achter hunne p… aanzitten als ware dat de maatgever bij uitstek of die te stom zijn om helder te zien, waarbij ze Frederik een iets of wat verwijtend aankijkt …

  • waarop Kasia zegt dat ze dat ook niet zou kunnen slikken;
  • waarop Frederik, onnozelweg antwoordt dat niet alle jongens zo zijn;
  • waarop Kasia dan weer snuift;
  • waarop Thomas aan Nathalie vraagt of ze zin heeft om eens mee een toerke te doen rond de vijver om naar de waterlelies te kijken, want -zo zegt hij- hij denkt dat “die twee” ook wel iets met elkaar te bespreken hebben.

Als die beiden buiten zijn, staat Frederik recht en zegt: “Kasia …”

  • en steekt zij haar hand op en zegt dat ze eigenlijk niets wil beginnen omdat ze bang is voor de pijn die een plotse scheiding kan veroorzaken, want die kent ze;
  • waarop hij zegt dat ze dat nooit volledig kan uitsluiten;
  • waarop zij verwijst naar zijn leeftijd, dat hij op het eind van het schooljaar verder zal gaan studeren en dat dat vaak de oorzaak is van breuken;
  • waarop hij vraagt of het zou helpen als hij dit laatste jaar zou dubbelen.

Ze kan het niet helpen, ze moet er wat om lachen.

Hij trekt haar ook recht en trekt haar tegen zich aan en dat past precies. En als hij vraagt of het goed is dat hij haar kust antwoordt ze niet maar heft ze haar gezicht naar hem op.

Even later bedenken ze dat ze ook beter eens naar die waterlelies kunnen gaan kijken eer Nathalie en Thomas denken ze dat ze tijd genoeg hebben gekregen. En kussen in volle gelagzaal vinden ze ook niet echt gepast.

Hand in hand lopen ze naar buiten.

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

    Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

 Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Za za, ze & zo

Uit het niets!

En dan krijg ik vorige zaterdag ineens een bericht dat er één van deze dagen een bedrag van mijn kredietkaart zal afgehouden worden van 11,52€ voor een verblijf ergens dit voorjaar en dat terwijl al onze komende verblijven al volledig betaald zijn.

Er komt ook een e-mail met een nieuwe factuur waar die 11,52€ bij vermeld staat, maar geen verdere uitleg.

Telefoneren? Ho maar! We moeten e-mailen. Dus heeft Luc maar het betreffende park opgebeld waar hij te weten is gekomen dat de provincie Henegouwen vanaf 1 januari 2026 de toeristentaks zou verhogen waardoor wij inderdaad die 11,52€ nog moeten bij betalen.

Ze hadden sjaans dat het niet hun schuld was, want vorige zaterdag was ik al op zoek gegaan naar een mogelijke bestemming voor in september. En mocht het zijn dat het een soort gefoefel was hadden ze dat toch op hunnen buik kunnen schrijven. Heb ik geboekt voor september, Ah bah neen, ik vind niks naar mijn goesting.

Maar ik vond het toch maar een rare manier van handelen. Zoiets konden ze toch beter aanpakken, denk ik. Afin, het is wat het is, 11,52€ is nu ook het einde niet.

Za za, ze & zo

Zijn gezond verstand

En dan staat Simon Nathalie op te wachten onderweg naar de schoolpoort. “Hé Nath” zegt hij, maar ze loopt hem gewoon voorbij. Hij loopt haar wat achterna en zegt: “Sorry voor de vorige keer, ik heb me wat laten meevoeren” en ondertussen stapt Nathalie al zo snel dat hij eigenlijk op een loopje achter haar moet rennen.

“Maar stop nu even” zegt hij “en luister, ik wil me excuseren”. “Helemaal niet nodig” zegt Nathalie “ik weet wat ik weten moest” en loopt gewoon door. Ze hoort hem wel nog: “Ik heb me vergist, ik heb geflaterd” zeggen, als ze plots Thomas, Kasia en Frederik ziet aankomen.

Die kijken haar wat vreemd aan. Hoe opgejaagd ziet ze er uit en ze horen nog net hoe Simon vraagt of ze na schooltijd kunnen afspreken” waarop Nathalie tegen hen zegt: “Geen aandacht aan schenken, hij is blijkbaar tot het besef gekomen dat zijn gezond verstand op de verkeerde plaats terecht is gekomen …”

Wordt mogelijk vervolgd …

pske van mske:

    Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.

 Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Za za, ze & zo

Uitstel en afstel

Ze stonden maanden op de agenda. Màànden. Twee tentoonstellingen in het KMSKA: “Eugeen Van Mieghem. Stad in beweging1” en “Magritte. La ligne de vie2“.

We zouden gaan in de periode dat ze elkaar overlapten. We haalden het niet. Het werd telkens uitgesteld. Mijn schuld. Echt wel.

Het was een rare periode van augustus tot ver november voorbij. Het enige waar ik aan kon denken was schrijven en schrijven en schrijven … heel waarschijnlijk om niet te moeten denken. Het resultaat zal nog voelbaar zijn tot ergens in de zomer … vrees denk ik.

En toen kwam de kerstvakantie en reed ik liever met mijn fietske omwille van de bijgekomen … jeweetwel Baskuul.

En de voorbije week was de laatste. En ja, dat gingen we niet wagen met elke morgen die schaatsbaan voor de deur, die tijdens de dag dan wel doenbaar werd maar tegen de avond weer vervaarlijk ging blinken.

We hebben Eugeen Van Mieghem in alle stilte laten voorbijgaan en hebben besloten dat we zo snel mogelijk naar “Magritte. La ligne de vie” zullen gaan kijken.

Of … het zou moeten zijn dat …

____________________
1 Eugeen Van Mieghem. Stad in beweging
2 Magritte. La ligne de vie