Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

29 februari

Ginne paniek

“Niet panikeren” zeggen de paniekzaaiers van de gazet. Panikeren we? Neen, toch niet. Zijn we bang? Weet ik niet. Maar ongerust ben ik wel.

Luc is iemand die geen verkoudheid krijgt. Neen, bij hem wordt dat dus onmiddellijk bronchitis, al is er beterschap en is dat onmiddellijk niet meer zo direct. Nu dus.

Ze zien ons te weinig, ze zien ons graag, zodoende gaan wij op bezoek. Dat ze verkouden zijn zeggen ze niet. Zodoende kan Luc naar de dokter, naar een wachtzaal met grieppatiënten en mogelijke coronabesmettingen. Zijn we bang? Weet ik niet. Maar ongerust ben ik wel.

Dus belt Luc de wachtdienst, liever bij de dokter van wacht, dan wachten tot maandag als alle vakantiegangers terug zijn.

Straks om kwart na tien heeft hij een afspraak, gelukkig bij een teamgenoot van onze dokter die Lucs dossier kan zien.

Panikeren doen we niet, voorzorgen nemen wel. We deden al een voorraadje eten in om in afzondering -ik vertik het om “lockdown” te zeggen- te gaan. Eerlijk gezegd, gaan we dat niet doen als het niet nodig is maar wel in geval dat wij beslissen dat het nodig is.

En dan mogen ze ons nog zo graag zien en ons zo weinig zien, meer dan telefonisch zal het dan toch niet worden.

Rustigaan

De bestellingen dan maar?

Nu ja, die bestelling, die we bij Kiala lieten afleveren doet niet zo veel terzake aangezien we hier ook niet gaan vermelden wanneer we katteneten en papieren zakdoekjes kopen.

Maar die andere, die in de buurt van Lucs zus, zijn we de vrijdag voor de evenementen van vorige week gaan ophalen, met de bedoeling van die die zaterdag uit te proberen.

Uitproberen? Het weer van die zaterdag liet niet veel uitproberen toe. Nu zijn we een pozeke thuis en ga ik er mee aan de slag, met mijn zoomlens zodat ik dieren kan fotograferen zonder dat ze gaan lopen.

Als ik eerst al wakker word en als ik dan nog dieren vind ook. Ik zal maar in de aanslag gaan liggen in de zetel met een oog en de camera op de voederbollen daarbuiten gericht.

Als ik dan maar niet weer in slaap sukkel …

Logica

Hij zegt: “die week slaap ik bij vrienden”.
Slow zegt: “wij hebben geen vrienden”.
Hij zegt: “jullie hebben elkaar”.
mske zegt: “daarom slapen wij dan ook bij elkaar”.

Een kwestie van relativeren

Wie met zijn eigen miserie niet kan lachen gaat er aan ten onder.

Misschien is het ooit al door iemand gezegd, dan vindt mske dat een wijs mens. Misschien is het nog nooit door iemand gezegd en is mske de eerste, dan vindt ze dat een gemis dat het nog niet gezegd geweest is.

Waarmee we bedoelen dat mske altijd de eerste geweest is om haar eigen miserie te relativeren en er mee te lachen. Misschien dat men haar daarom niet au sérieux neemt. Misschien dat alles daarom bij een ander erger lijkt dan bij haar. Daar zit ze nu ook niet bepaald mee. Het zij zo.

De dingen waar ze het wél kan van krijgen, die vertelt ze al heel lang niet meer omdat het blijkbaar in sommigen hun natuur ingebakken zit, om dat dan precies te gaan doen.

Uitgelekt

Geheime toekomstplannen van de post ontcijferd!

Ze gaan terug met postduiven werken.

Onder hoogspanning XL

Dinsdagavond hebben Slow en mske hier “Missing without a trace” op gezet. Meestal nemen ze dat op om het dan bij Zoneke te bekijken. Maar nu was er “Onder hoogspanning XL”. In de fractie die ze daarvan vorige week getoond hadden merkten ze dat er bekenden een gooi naar die 3.000€ gingen doen -eigenlijk zijn dat 4.000€. En ja, dat gingen Slow en mske dan toch eens bekijken.

De laatste keer dat ze die bekenden tegen het lijf waren gelopen was in Gent. Volgende keer? Nog maar eens bij Willy?

Het programma zelf? Weeral hetzelfde. Wat betekent dat het weer een sjabloon voor 13 in een dozijn betreft – de afwisseling wordt enkel gemaakt omdat er andere mensen in voorkomen. Waarschijnlijk zullen Slow en mske het programma links laten liggen, alhoewel ze “Missing without a trace” ook wat beu gezien zijn. En dat is maar flauw uitgedrukt.

La Dame Blanche

Toen Slow en mske vorige maandag in Het Vinne waren, was het zulk mooi weer dat mske zin kreeg in een dame blanche. “Morgen” zei ze “morgen gaan we een stappeke zetten en in de crèmerie van Landen een dame blanche eten. Maar toen kwam de dringende mail en werd er geen dame blanche gegeten maar gewerkt.

Toen ze dan woensdag toch maar weer eens op stap waren, gingen ze samen iets drinken maar ze namen een dame blanche. En ineens kreeg mske zo een barstende hoofdpijn. Meestal kan je zoiets wel krijgen van iets kouds te eten, maar mske hapt nooit grote happen van ijs. En meestal is dat van korte duur maar deze keer werd het zo erg dat mske dacht dat ze ging van hare sus -en logischer wijze ook van hare stoel- vallen. Het was ernstiger dan ze ooit had geweten en het ging ook niet voorbij. “Je bent zo bleek” zei Slow en vroeg wat er was.

Uiteindelijk is het ergste toch over gegaan maar er bleef zo een irritant gevoel in haar hoofd zitten en mske was toch serieus bang om de rest nog op te eten. Misschien is ze er wel zo bang door geworden dat ze nooit nog ijs eet.

Het is niet omdat ze een dame blanche eet, dat ze er een wil zijn hé!

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén