Nadat ik die dag, na het openen van de Media, na de uitreiking van de Grammy Awards, mijn steeds terugkerende mening had over het lezen welke uitdossing ze op de uitreiking van de Grammy Awards¹ allemaal aan -of niet- hadden gehad -en dan hadden we nog niet zo lang geleden over de outfits bij de uitreiking van de MIA’s² gelezen- verraste Luc mij die andere morgen, na de uitreiking van de Gouden Schoen³, met de vragende opmerking: “Wat heeft die kledij van al die genomineerden -en partners- nu belang?”

Ja, ik weet voor wie dat belang heeft. Dat zijn de mode-ontwerpers die op die manier wat publiciteit willen maken en bewegende, poserende mensen hebben natuurlijk meer invloed dat een paspop.

Wanneer het over koningshuizen gaat komt daar ook het nationaal belang bij kijken, het promoten van wat uit eigen land komt.

En toch las ik, gisteren nog dat Prinses Kate geen inkijk meer zal geven in haar kleerkast omdat het niet om de verpakking moet gaan maar om de inhoud⁴.

Ook Koningin Mathilde blijkt al de opmerking gemaakt te hebben dat ze wel schrijven over wat ze draagt maar niet over wat ze doet.

En dan krijg je de reactie van de reporters dat, als ze het niet doen, de mensen afhaken. Als ze het wel doen, ook.

Je weet nooit waar de muzen zich verbergen, al was het in een fruitkorf op Suskes blog.

Er was eens …

• lang geleden, een dag in september en ik werd geboren, helemaal bloot. Ze hebben me blijkbaar rap in kleren gefoefeld, zo’n schandaal.

• een badkuip, waar Broer en ik samen nog in pasten. We hadden het over dat hulpstukje dat hij meer had dan ik. Kort daarna was de badkuip te klein … of wij te groot.

• een papierslag met de Chiro, ik was een jaar of 10-11, en vond een prachtig kunstboek -jaja, in die tijd was ik er al gevoelig voor- over de oude Grieken. Ik nam het mee naar de school. Een dag later heb ik van mijn moeder onder mijn voeten gekregen. Aanstootgevend! Ik begreep het niet. Ik had niet eens in het snotje gehad dat die oude Grieken net hetzelfde onderdeel als Broer hadden gehad. Dat verhaal kan je hier lezen.

• een film, De Teleurgang van de Waterhoek” die later “Mira” ging heten, waarover mijn vader ontzet was en besloot dat ik die nooit mocht zien. Natuurlijk heb ik die film, later toen mijn vader niks meer over mij te palaberen had, wel gezien. Ik schreef er ook al een log over, dat natuurlijk ook de titel: “De Teleurgang van de Waterhoek” mee kreeg en dat ik zelf twee keer heb moeten lezen eer ik begreep wat ik er indertijd mee bedoelde.

• mijn eerste werk bij een grote firma, waar blote kalenders aan de muren schering en inslag waren en ik me afvroeg waarom het altijd vrouwen moesten zijn. Blijkbaar was ik niet alleen. De meiskes van de ponsafdeling dus ook en ze hingen een blote vent op een miniveloke op. Het feit is tot bij de hoge directie geraakt, waarop de meiskes te horen kregen dat dat geen pas gaf, waarop ze dan maar een grote aardbei op een bepaald onderdeel hebben gekleefd, wat weer tot bij de hoge directie geraakte en de meiskes werden aangemaand om de foto weg te halen. Ook daarover heb ik ooit al geblogd. De fraise heet het log in kwestie.

• een log, waar ik hier lager naar zal verwijzen, waarin ik schreef:

  Het is al heel lang geleden dat iemand eens zei dat oudere vrouwen niet thuishoren op een nudistenstrand, met hun afhangers. Waarop mske dan vroeg waarom iedereen bij hoog en bij laag volhield dat een nudistenstrand niet diende om te gapen.

• een blote cycloop die ergens langs de kant van een autostrade stond en die ik wou fotografen omdat ik hem schattig vond. Hij gaf aanstoot en werd vernietigd (en hersteld). De domme mensheid! Ik ben toch nog aan een foto geraakt, maar dan wel dankzij de vorige eigenaar van de cycloop.

Er is me al verweten dat ik preuts ben, er is me al gezegd dat ik er te laks over denk, dat bloot niet hoort. Mijn mening daarover is eigenlijk nooit uitgesproken noch veranderd. Bloot is helemaal normaal al zijn er plaatsen en oorden waar het niet hoort.

Zo stel ik me de vraag waarom iedereen, die uit de kleren gaat, daarom in de gazet wil komen. Maar dat deed ik vroeger ook al eens. Nu doen ze het om bepaalde dingen bespreekbaar te maken: de grote ziekte, mentale problemen, … en ik vraag me af of de grote ziekte en de mentale problemen daarmee opgelost gaan geraken.

Maar neen, ze doen het om kalenders te maken, dat het geld opbrengt om te schenken aan … Het enige wat nu positiever is aan die kalenders is dat er mannen opstaan ook.

Eergisteren las ik nog over de Spanjaard die in zijn blootje over straat mag lopen, maar wel gevraagd werd om in de rechtbank iets aan te trekken¹. Dat vind ik normaal. Als het kan, als het mag … waarom niet, als je zelf het besef maar hebt van waar en wanneer.

En die platenhoes op Suskes blog is maar gewoon een reproductie van een schilderij van Édouard Manet². Persoonlijk zou ik, als het mij zou storen, eerder bij Manet mijn gram gaan halen.

Wat doet een mens met weer zoals dat van gisteren?

Zagen en klagen? Neen toch.

De keuken induiken en kaneelbroodjes bakken, dat wel.

Er komt geen foto, ze zijn dan wel lekker maar ze zien er niet uit.

Volgens mij waren er twee fouten geslopen in het -duidelijk slecht vertaalde- recept.

Volgende keer een andere interpretatie aan geven en dan hopen dat ze wel fotowaardig zijn zodat de lezers kunnen mee genieten.

En wat deden we nog?

Twee logs schrijven die we niet kunnen posten omdat we we niet weten of we er een bijhorende foto voor hebben.

Nog een kaneelbroodje? Iemand?

Vrijdagavond was er bij EuroMillions zo maar even 130 miljoen te winnen en ik vroeg me af: “Wat doe je dààr nu mee?”

Ik had er nachtmerries van.

Niet ’s nachts maar zo af en toe gedurende de dag doken er enge en naargeestige scenario’s op van in-de-steeklaters die ineens liefjes en poepvriendelijk kwamen doen, van anderen die met het mes tussen de tanden kwamen vertellen hoeveel ik wel aan hen te danken had en ik dacht: “Als je dàt wint is het gevaarlijker dan corona, dan ben je van je leven niet meer zeker”.

Weggeven! Dat was de oplossing! Maar aan wie? Aan de organisaties voor goede doelen? Nooit vanzeleven! Er staat hier al meer vermeld dat dat mijn beste vriendjes niet zijn. Die gebruiken delen van dat geld om zichzelf bestaanszekerheid te geven en personeel te betalen.

Wie dan wel? Oh, ik wist er eentje … en jà, ik wist nog wat … en hé kijk, er zijn er nog meer …

…

Ik hoef mijn kop niet meer te breken en kan weer rustig slapen … ik heb ze niet gewonnen.

Wandelen in Zonekes nieuwe achtertuin …

We hadden onze wagen volgeladen en reden naar de locatie waar je goederen voor de Kringwinkel mag/kan af geven.

Omdat we niet zinnens zijn om nog veel op rommelmarkten te gaan staan, hadden we enkele goede stukken uitgezocht om niet met enkel die luster daar te staan.

Bovendien was er een actie zodat je voor 5kg binnen gebrachte goederen een aankoopbon van 5€ kon krijgen, te besteden per aankoopschijf van 15€.

De man die de goederen ontving zei: “Rommel” terwijl hij naar de luster wees. “Die gaan we toch vernietigen” zei hij. “En dat ook” wees hij op het computerscherm. “Dat werkt nog” schrok Luc. “Ouwerwetse rommel” zei de man.

We bekeken elkaar. Het is nu niet omdat wij het niet meer moeten hebben dat dingen die nog perfect werken en waar niets aan scheelt behalve dat ze dan wit zijn terwijl de mode van nu zwart is, zomaar weggegooid of vernietigd moeten worden.

“Gade de rest nog uitladen?” vroeg de man brutaal. We bekeken elkaar nog een keer. We schudden van neen en sloegen onze koffer dicht.

We zullen nog maar een paar keer de rommelmarkt doen en wat overblijft zullen we wel naar de Kringwinkel brengen op een moment dat er geen aankoopbonnen mee te krijgen zijn. Ze zouden nog durven denken dat we het daarom doen.

Agentschap Wegen en Verkeer

Dat moet ge eens proberen ’s avonds op de Ring rond Tienen.

Ondanks dat ritsen ondertussen al vier jaar verplicht is, zijn ze daar op de rechter rijstrook precies met colle-tout aaneen geplakt.

Wilt ge der tussen … dan moet ge wringen.