In de winkel waar we bijna het hoekje om gingen lag er aan de kassa een stapeltje boekjes.
Ik was lichtjes ontdaan toen ik zag dat het boekje over touwfiguren ging en dat ze daarvoor 9,95€ vroegen. Maar ja, het boekje legde het dan ook stap voor stap uit.
Touwfiguren? Stap voor stap? Dat konden wij in onze kindertijd gratis en we kenden de mogelijkheden bij het overnemen ook wel allemaal stap voor stap. Ik trek rare ogen naar Luc en bedenk …
Als ik ergens in een winkel een foto neem tracht ik dat discreet te doen, maar nu was het een kwestie van hebben of niet hebben en van de wereld behoort de durvers. Dus ondanks de aanwezige kassierster neem ik een foto. Eigenlijk twee want ik zet de achterkant met prijs er ook nog eens op.
Nu niet dat ik er toen al wou over bloggen, maar je kan niet geloven hoe dikwijls pas achteraf aan het denken ga en hoe dikwijls ik me al voor het hoofd sloeg voor een foto die ik niet nam.
Waar is de tijd …
?
We kunnen er terug mee beginnen natuurlijk.
Zo een boekje zou ik graag hebben. Ik ken niet een figuurtje meer.
Ik zag het boekje bij AVA papierwaren, misschien heb je die daar in Nederland ook.
Nee, geen AVA in Nederland. Geeft niet, wellicht kom ik het vanzelf eens tegen. Kun jij die figuurtjes nu nog maken dan?
Ik weet toch nog hoe beginnen en ga er van uit dat het daarna zichzelf wel zal uitwijzen.
We kenden er veel, dan vinden we het vanzelf te prijzig.
Mogelijk.
Indertijd liep het spel gewoon van het ene jaar naar het andere. Aankomende jeugd kreeg er automatisch mee te maken en leerde het. Misschien is dat ooit eens gestopt.
Dat moet wel, bij de kinderen zag ik het maar een paar weken. Toen raakte het uit de mode
Ik kan me niet herinneren dat mijn kinderen het ooit deden. En als ouder denk je niet: “oh ja, ik moet hen dat touwtjesspel nog leren”.
Ik heb ook veel foto’s niet genomen alhoewel ik daar de kans toe had met mijn GSM.
Achteraf kan je je dan voor het hoofd slaan, natuurlijk.
?
Herkenbaar… Ik durf echter niet altijd foto’s nemen als er mensen in de buurt zijn.
Als ik weet dat ik een foto ook elders kan nemen dan doe ik het niet. Maar als ik écht een foto wil hebben, dan neem ik hem.
Als het me nodig lijkt, vraag ik wel de toelating, maar dat overkwam me nog maar één keer.
gewoon doen ik heb ook spijt van sommige niet genomen foto’s.
Dat doe ik de laatste tijd wel al bekijken sommigen me dan raar. Maar uiteindelijk moet ik met hen niet leven, ik moet met mezelf kunnen leven.