Wizzewasjes

Bobonne en Pépé willen met twee

Aggressieve deuren

Ik heb het niet zo begrepen op deuren die zonder enige handeling van mijnentwege open of dicht gaan. Als dat met een gewone huisdeur gebeurt wil dat zeggen dat die niet goed opgehangen is.

Maar in treinen is dat een ander paar mouwen. Die deuren gaan na onbepaalde tijd vanzelf dicht. Dat zouden ze moeten doen, maar ervaring leert me dat die onbepaalde tijd nu altijd net dan is als ik er tussen zit. Het betreft soms zelf een regelrechte aanval en een gevecht met een deur die zelfs niet terug open wil gaan.

Dat zou dus nu een heel pak minder gaan worden, als we niet meer voor elke verplaatsing de trein zouden gebruiken, dus hebben de deuren maar versterking gezocht én gevonden.

In één van de laatste hotels ben ik twee maal tussen de deuren van de lift terecht gekomen met een keer een pijnlijke pols en de andere keer twee geknelde armen als gevolg.

“Dat zou niet mogen” zegt iedereen, maar dat moeten ze tegen mij niet zeggen maar tegen die deuren.

Previous

De favoriete tas

Next

Murphy was een voorvader

2 Comments

  1. Ik heb het helemaal niet met een lift,ik ga zoveel mogelijk met de trap, maar soms kan het niets anders dan de lift

  2. Deuren sluiten doen mensen meestal uit wrok.
    Maar dat deuren automatisch opengaan moet mensen vreugde brengen.

    In jouw verhaal zijn de rollen omgedraaid?

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: