Wizzewasjes

Gebubbeld

We mogen er toch nog zijn

Marie-Rose zegt: “zou je niet eens iets schrijven over de mensen die hier rondlopen?” en ze wijst me op een schijnbaar oude vrouw met witte haren, een blauwe bloes die zover open is dat haar felmauve BH er boven uit komt. Als we haar gezicht te zien krijgen, blijkt het ineens een jonge vrouw te zijn.

Nu zit Marie-Rose op de uitgelezen plaats om mensjes te kijken. Ik merk daar meestal niet veel van. Wat me wel kan opvallen is een vrouw met een buik tot op haar knieën of mannen in hun onderlijveke, dingen die ik afschuwelijk vind.

Als ik dan zo even naast Marie-Rose sta en rondkijk, ja dan zie je wel wat. Maar eigenlijk is dat niet zo slecht, want we waren het er over eens, Marie-Rose en ik: wij mogen er nog best zijn, zelfs met een kilootje of twee te veel.

Previous

Ewa wachten

Next

Een agressief plantje

1 Comment

  1. Zo troost ik mij ook als ik eens rondkijk, het kan altijd erger

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: