Wizzewasjes

Bobonne en Pépé willen met twee

Feuilletons, reeksen en séries

Er was een tijd dat ik de Vlaamse feuilletons maar niets vond. Daar kwam verandering in. Ik kijk dus naar Vlaamse reeksen. Al moet ik zeggen dat ik bij sommige -zoals “Over Water” en “Grenslanders” (samenwerking met Nederland)- heb afgehaakt.

Ik keek naar “De Dag”, vond het niet schitterend, vond het niet slecht. Ik kreeg het er niet op mijn zenuwen van -dat krijg ik bij te veel actie maar ook bij te weinig actie- en vond het einde best verrassend.

Wat valt me nu tegen? “De Twaalf”. Is het slecht? Bah neen. Ik kreeg het er (nog) niet op mijn zenuwen van maar dat zit er aan te komen.

“De Twaalf” handelt over een jury. Maar die komen dan weer niet allemaal aan bod. Waarvan zitten de zenuwen dan om het hoekje te piepen?

Die reeks lijkt -volgens mij dan wel- gewoon geschreven om maar weer eens een favorietenrol toe te spelen aan één -of twee zo je wil- acteurs, het koppel namelijk dat ook in “De Dag” de hoofdrollen kreeg toebedeeld.

Ik heb een déjà vu. Ooit zag ik Koen De Graeve voor de eerste keer, gevolgd door een waterval van Koen De Graeve rollen en kon ik de beste man uiteindelijk niet meer zien of horen. En hij is dan nog een geweldig goed acteur, waar ik van dat koppel niet echt overtuigd ben.

Wat vind ik dan echt wel goed? “Unité 42. Ik zou moeten zeggen “vond” want blijkbaar zagen we de laatste aflevering. Het bizarre is wel dat ik de schoonheidsfoutjes onder de mat veeg omdat het geheel me zo beviel. Die mogen gerust nog een vervolg maken.

Het aangenaamste aan die reeks is dat de misdaden die ze onderzoeken en oplossen eens van een heel ander slag zijn dan de klassieke “vermoorde en mishandelde en vernederde vrouwen” verhalen die sommige schrijvers van nu blijkbaar hebben gereduceerd tot bandwerk.

Neen, Unité 42 handelt over de modernere cybercriminaliteit. Meestal komt er wel een moord bij te pas maar dan eerder te zoeken bij de hedendaagse problematiek.

Er was nog wat waar ik nog wat over kwijt wou, maar dat zal ik houden voor een andere keer.

Previous

Streptococcus pyogenes

Next

Pompompomelo

9 Comments

  1. Reeksen volg ik niet, daar ik niet zo’n televisiekijker ben. Soms is het inderdaad precies bandwerk, maar dat hebben amerikaanse reeksen ook. Die volgt mijn vrouw en dan kijk ik eens met een half oog mee. Vandaar dat ik dat opmerk.

  2. Hierover kan ik niet veel meepraten, ik kijk te weinig. Rondje Noordzee vond ik mooi behalve de laatste aflevering die afgeraffeld leek.
    VPRO heeft af en toe goede series zoals Chinese Dromen, voorheen zag ik Reizen Waes heel graag. En nog een paar maar die kan ik niet zo gauw bedenken.

    • Die real-TV-reeksen bekijk ik sowieso niet, veel te veel opgezet spel, volgens mij.

      Voornoemnde reeksen zijn fictie.

      En TV moet ontspannend zijn, ik wil niet als een opgespannen veer op die zetel hangen.

      • Kwestie van smaak, ik vind ze juist ontspannend en probeer zelf uit te maken in hoever de presentator betrokken is.
        Op misdaadseries, oudere en moderne ben ik al lang uitgekeken en zit me er bij op te vreten van ongeduld. Niks ontspannends. ☻

        • Iets met een presentator? Dan heb ik steeds de bedenking: “Allee vooruit, nog ene die ze een centje moeten gunnen”.

          Ik kan het niet helpen, maar je ziet altijd dezelfde koppen op die TV (in de krant trouwens ook) verschijnen.

  3. elsje

    Ik vond Grenslanders wel oké, alleen werd de (Zeeuws)Vlaming wel erg kortzichtig en als dom neergezet.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: