Tag: Film en televisie

Za za, ze & zo

Sliding …

Een paar maanden reeds, dacht ik telkens onderweg naar de boekenmarkt, bij het passeren van de firma in Tienen, die in grote letters “Sliding Glass” op de gevel staan heeft: “Sliding doors! Die zou ik toch nog wel eens willen zien”.

Uiteindelijk dook ik in de kast met DVD’s en haalde hem er uit. We keken. Wat we er van vonden heeft hier niks te zien, maar sedertdien halen we wel meer eens een DVD uit die kast, bij gebrek aan beter op TV, want eerlijk gezegd, vond ik “WinWin” de eerste keer goed is dat nu al heel wat minder. Bon! Tot daar aan toe.

Ondertussen zitten er al een paar van die DVD’s in een doos om mee te nemen naar de rommelmarkt en hebben we er een paar op een schap gezet omdat we ze nog altijd goed vinden.

En nu zal ik de lijst moeten bijwerken en moeten we op zoek naar een paar DVD’s die ook nog op die lijst staan maar onder het kopje “Nog te zoeken”.

Wat heeft Sliding Glass daar nu nog mee te zien? Ik wou vorige zondag een foto nemen om hier bij te zetten, maar de boekenmarkt werd afgelast wegens de winterse weersomstandigheden. Vanavond nog eens iets zoetsappig bekijken? Of iets spannend?

Het rommelen tussen onze DVD’s is spannender dan wat we op TV mogen verwachten.

Za za, ze & zo

Magritte

Er is niet veel fictie meer op TV waar ik warm voor loop en toch werd mijn aandacht getrokken door de trailer van “This is not a murder Mystery1” en voor één keer was het niet Luc die vroeg of ik meekeek naar één of ander dat we op vrt max konden zien, maar was ik diegene die zei: “dàt wil ik zien”.

En ik vreesde dat het maar weer een tegenvaller zou zijn. Na de eerste aflevering was ik verkocht … in die mate dat we gisterenavond de laatste aflevering al bekeken.

Ik ga niet zeggen: “Kijk” omdat ik stilaan gewend raak aan het feit dat wat ik goed vind door anderen niet als zo fameus wordt bestempeld en vice versa.

Voor mij mag er een tweede reeks volgen. Het is natuurlijk altijd de vraag of een tweede reeks even verrassend uit de hoek kan komen als deze eerste was.

Wel, het was lang geleden dat ik zo geïnteresseerd naar iets op TV heb gekeken. Meestal heb ik mijn gsm bij de hand voor als het langdradig werd. Die heb ik deze keer niet nodig gehad.

Nu moeten we enkel nog naar: “This is not fiction2“, het verhaal achter de reeks, kijken. En daar zullen we straks eens aan beginnen. Ik ben benieuwd.

Uitgelichte afbeelding:

    Afbeelding van Loke via Pixabay (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).

 ____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/this-is-not-a-murder-mystery/
2 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/this-is-not-fiction/

Za za, ze & zo

Toeval bestaat niet?

De voorbije week keken wij op VRT MAX naar een reeks : “Apples never fall”, gebaseerd op een boek van Liane Moriarty.

Normaal zouden we die reeks niet hebben bekeken, maar in bijzondere omstandigheden deden we dat wel. Het beviel ons.

En enig opzoekwerk later maakte dat ik zei: “Ik zou het boek wel eens willen lezen”.

En wat vond ik gisteren op de boekenmarkt? Bij de eerste stand die ik bekeek?


____________________
1 VRT MAX – url: https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/apples-never-fall/

Za za, ze & zo

Marathonkijken

Sedert we onze digibox wegdeden en gewoon via app TV kijken kan het gebeuren dat we bij een nieuwe reeks, alle afleveringen ineens voorgeschoteld krijgen

Terwijl de andere kijkers dan de volgende aflevering afwachten, kunnen wij die reeks dan sneller zien. Eigenlijk vind ik dat best. Want het gebeurde ook dat, als zo twee of drie reeksen op verschillende zenders kwamen, je uiteindelijk niet meer ging kunnen volgen wie waar bij hoorde. Dat is nu simpel.

We kijken natuurlijk geen 6 of 8 afleveringen na elkaar ineens, dat is een beetje te veel van het goede. Ik denk dat we zoiets ooit eens één keer hebben gepresteerd? Of was het toch in twee dagen?

Neen, we doseren. En als de voorlaatste extra spannend eindigde durven we de laatste er wel aanplakken.

En dan moeten we een zestal weken wachten eer de volgende er aan komt.

Als er dan tenminste nog een volgende -goeie- aan de beurt komt.

Za za, ze & zo

Het vergelijken

Vorige week ergens stelde Luc voor om naar “Memory”, een Amerikaanse film uit 20221, gebaseerd op het boek “De zaak Alzheimer” van Jef Geeraerts, te kijken.

Dat de film een remake was van de film “De zaak Alzheimer2” van Erik Van Looy (2003) moest hij er niet bij zeggen, dat wist ik zelf ook wel.

Maar ik was wél benieuwd wat de Amerikanen ervan gemaakt hadden. En we zetten er ons voor en keken. Achteraf waren we het er over eens: die film was goed.

En ik zei, nogal terloops, dat we eigenlijk toch de film van Erik Van Looy eens zouden moeten herbekijken, want de herinnering daaraan zat wel erg ver.

Zondagavond vroeg Luc: “Kijken?” Hij had de film uit de kast gehaald en alles al klaar gezet en al snel bleek dat de remake wel degelijk zo goed als hetzelfde was als de originele, zij het hedendaagser: het gebruik van gsm en usb-sticks t.o.v. vaste telefoons en geluidscassettes om maar de opvallendste te noemen.

Nog een verschil: ze hadden er wel de -typisch Amerikaanse- achtervolgingsscène in gelast, maar gelukkig maar heel kort, maar ze hadden er ook de -wel erg langdradige- scene na die arrestatie uit gelaten.

Nog commentaar? Liam Neeson was eerder huurmoordenaar dan zieke met Alzheimer, bij Jan Decleir was de ziekte duidelijker al bleef hij moordenaar.

Ik heb geen voorkeur. Soms vraag ik me af waarom ze een film opnieuw willen maken. Bij deze begrijp ik het, al weet ik zelf niet welke ik nu echt verkies.

____________________
1 Memory (2022)
2 De zaak Alzheimer (2003)

Za za, ze & zo

Domme dingen doen dwaas denken

Wat me al meer opviel bij het bekijken van Amerikaanse films en reeksen is, dat wanneer ze onverwachte gasten over de vloer krijgen, die altijd op de zetel mogen of moeten slapen, zelfs als de bewoner er goed voor zit of ronduit stinkend rijk is.

En dan vraag ik me af of ze in Amerika maar één slaapkamer hebben.

Maar nu laatst -en dat twee keer op rij- lag de eigenaar gewoon op de zetel te slapen en dat zonder dat hij/zij zat was.

En dan vraag ik me af of ze in Amerika geen bedden hebben.

En dan weet ik wel dat dat soms gemakshalve -voor de opnames dan- gebeurt. En dan weet ik wel dat dat soms gebeurt om bepaalde gebeurtenissen uit te lokken. Maar als het te vaak gebeurt doet dat wel een beetje afgezaagd aan en gaat een mens zich domme dingen afvragen.

Dat is een beetje als een geschreven stuk waar je in één zin drie keer het woord “gebeurt” en één keer het afgeleide “gebeurtenissen” kan vinden. Dat gaat ook al gauw als zagen klinken.

Uitgelichte afbeelding:

    Photo by Pixabay on Pexels.com. Deze werd een beetje bijgesneden op Wizzewasjes.



Za za, ze & zo

Golden Girls

Zo ergens einde jaren ’80, beginjaren ’90 -blijkbaar, want ik moest het opzoeken- keek ik zo af en toe eens naar “The Golden Girls1“. Het was niets hoogstaand, het was enkel amusement. En waar men het altijd had van vier vrouwen “op leeftijd” bleek al snel dat de personages 50’ers waren, met uitzondering van Sofia, zij was een 80’er.

Ik was dus wel jonger maar kon het programma wel smaken en kon er zelfs wel eens mee lachen.

Zoiets blijft natuurlijk geen jaren nazinderen en ik vergat. Tot ik ze laatst in de VTM GO app zag opduiken en zei: “Goh! The Golden Girls, hoe lang is dàt geleden …”

Luc kende het niet. Dus vijf minuten later zaten we naar het programma te kijken. Eerst deed het wat verouderd aan, daarna kwam de herkenning en daarna zag ik er soms weer het grappige van in. Die vier vrouwen op leeftijd waren ondertussen jaren jonger dan ik.

Af en toe kijken we naar “The Golden Girls” zo meestal na het noeneten. Het is een goed programma om ons eten te laten zakken. En soms kan ik er zelfs wel eens mee lachen.

____________________
1 The Golden Girls
Za za, ze & zo

Het tweede deel

Zoals al eerder aangegeven hebben we ons een chromecast gekocht en onze decoder er uit gegooid. En we zijn nog altijd content dat we dat deden. En het werkt, het werkt zelfs goed.

Maar nu hadden we toch iets eigenaardig voor. Echt bizar, raar en ongelooflijk gek.

We kijken namelijk zo soms eens naar een reeks op TV. En nu begon er ergens een nieuw seizoen en de tweede aflevering volgde op de eerste. Dat is niet raar, dat is normaal, maar normaal gaat het om allemaal losse afleveringen. Ja? Deze eerste en tweede waren een dubbeltje.

Goed, we zetten ons op ons gemakske en willen dat vervolg bekijken … en dan gebeurt het.

Ineens komt Aurora Teagarden in beeld, we horen echter de stemmen van de personages van de door ons gevolgde reeks, de ondertiteling is onleesbaar want daar krijgen we zowel de ondertiteling van de gewenste reeks als de ondertiteling van Aurora door elkaar gemixt.

Gelukkig konden we ondertussen de derde aflevering wel normaal zien. Daardoor weten we nu ook dat de tweede goed afliep en dat het hoofdpersonage het overleefd heeft. Je zou zo maar eens een in ongerustheid moeten blijven zitten.

pske van mske:

    Niet voor ‘t een of ‘t ander, maar Aurora Teagarden volgen we niet.

 ____________________
1 Aurora Teagarden

Za za, ze & zo

De mini-filmpjes

In de week na Kerstmis, zaten we genoeglijk naar een programma op TV te kijken en de tussendoor geserveerde publiciteit voor lief te nemen, toen ik, als door een wesp gestoken, opschrok.

Daar was die akelige kerel weer! Die kerel die, in plaats van de handen uit de mouwen te steken, een gezicht trok als had men hem daar ter plaatse een talloor beschimmelde patatten voorgeschoteld en dat omdat er kalkaanslag op een wijnglas zat. En ik dacht: “Die is lang geleden”.

Ondertussen zijn ze er wel allemaal terug: de man die aan zijn vrouw komt vertellen hoe ze de was moet doen, de vrouw die haar man belachelijk maakt als ze hem komt vertellen hoe hij een leiding moet ontstoppen en de onnozelaar die een wc te lijf gaat met afzuigsysteem dat groot genoeg is als hellegat.

En ik miste ze, de kerstpubliciteitjes. Als ik het zo overdacht kon ik ze ordenen naargelang mijn voorkeur.

Mijn favorieten? Niet moeilijk. Op een gedeelde eerste plaats hebben we die van Proximus: Think Possible1 en die van Bol over die prikkels2. Waarom? Dat moet je aan mijn bovenkamer vragen. Al vind ik van die van Proximus enkel een Franstalige -langere- versie terug op internet.

Wat mij er doet aan denken dat Bol ook wel een geslaagde had over Sinterklaas3.

En dan is er die ene, die ik niet echt goed vond. Maar die had één ding en dat ding is hier een eigen leven gaan leiden. Met een stopwoord als resultaat, omwille van een papegaai die volgens mij gewoon: “Oh! Kroketten” zegt. En dat ik nu te pas en te onpas gebruik als we gaan eten.

(Lees verder onder de foto)

Nog iets? Ook nog iets onnozel? Ergens daar tussen maakten ze ook reclame voor de zenders eigen programmatie en ging het over een -momenteel erg populair- persoon die ook nog kon dansen. Toen is Luc in een kramp geschoten en heeft die danspassen geïmiteerd. En dat doet hij ook te pas en te onpas.

Een mens moet blijkbaar ook selectief zijn in wat vervelend is en heeft niet echt veel nodig om plezier te maken, een paar kinderachtige onnozeliteiten volstaan soms.

Maar is dat nu niet net de bedoeling van de makers van die filmkes?

Uitgelichte afbeelding:
____________________
1 Proximus: Think Possible
2 Bol – De winkel van kerstmakers
3 Bol: de winkel van blije snoetjes
4 Telenet: De dag na de feesten is voor jou alleen
____________________

De kerstfilms

Het is weer de tijd van het jaar, de tijd van de kerstfilms. Die periode wordt echter van jaar tot jaar langer want nu konden we al in november genieten van zoveel zeemzoete plakkerige romantiek. Of wat ze daar onder verstaan.

En waar de zoetsappigheid vroeger van Halmark kwam is er nu ook Reel One en … De films worden dus aan de lopende band gemaakt en dat zie je er aan.

Kijken wij? We kijken op de manier die ik vroeger al aanhaalde bij het opkuisen van de decoder:

Wij hebben van de periode tussen kerst en nieuwjaar gebruik gemaakt om onze opnames eens wat op te kuisen. We gingen ze af, de films, en als het na een -kort- poosje niet snor zat, dan porde ik hem aan en vroeg: “en?” of hij zei gewoon: “zullen we maar afzetten zeker”. Er zijn er dus best een paar gesneuveld.

Waarom kijken wij daar nu naar als we daar geen fan van zijn? Wel je kan niet geloven hoe ik, hoe wij, kunnen genieten van zo onbelemmerd ongezouten commentaar te geven op wat daar op het scherm gebeurt. We vergeleken onszelf ooit al met Statler en Waldorf en dat komt héél, maar dan héél erg dicht in de buurt.

Vermoedelijk doen we dat omdat we daarbij zo prettig ongebreideld commentaar kunnen geven, Statler en Waldorf achterna, (…)

Er zijn natuurlijk ook kerstfilms die ver over onze commentariërende grenzen gaan, die zetten we vroegtijdig af. Als er daar één of ander personage in rondloopt met een stem als een slijpschijf, zoals Luc dat in heel bloemrijke taal beschreef, dan wil hij niet verder kijken. Lopen de nonsens de spuigaten uit, dan wil ik niet verder kijken.

Maar verder genieten wij van het feit dat wij zo straffeloos en zonder blad voor de mond ons gedacht kunnen zeggen.

Tot Luc eens, in een zelfbeschouwende bui, zei dat het toch maar gemakkijk is/was om zomaar kritiek te geven, dat we beter zelf eens een kerstfilm zouden schrijven. Is dat nu in dovemansoren gevallen?

Uitgelichte afbeelding:

    Photo by Игорь Лушницкий on Pexels.com.

 ____________________
1 Hallmark Channel
2 Reel One Entertainment