Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Het schuldgevoel

En daar hebben we de ergerlijke uitspraak weer!

Telkens er iets niet gaat of niet draait zoals men wil, moet men de schuld bij iedereen leggen. Of we moeten met zijn allen …

Nu de coronazaken niet gaan zoals men ze zou verhopen, is dat weer ons aller schuld.

Dan krijg je in de krant te lezen:

“Het zal de schuld zijn van ons allemaal. …”

Wel, ik steiger! Ik ben de idioot die zelfs nog niet doet wat mag, ik ben diegene die in geen enkele bubbel van 15 lijk te passen, ik ben diegene die met een buff gaat wandelen om die snel op te zetten als we anderen ontmoeten. De enige uitspatting tot nu toe, die dan nog toegelaten was, was de boekenmarkt van vorige zondag.

En patat! Je krijgt het verwijt op je talloor.

Ik ga niet zeggen wat ik nog meer wou zeggen. Ik zal wel binnenskamers mopperen als er weer een uit de hand gelopen feestje de gazet haalt.

Maar stop met schuldgevoelens aan te praten aan mensen die we eerder slachtoffer zouden kunnen noemen maar het vertikken om zich daarbij neer te leggen. Maar zij zijn zeker de schuldigen niet!

Het Nieuwsblad

Previous

Op oorlogspad

Next

Luxe voor de poep

10 Comments

  1. De goeie worden met de slechten op één hoop gegooid. Dat dacht ik gisteren ook nog…

    • En zeker dat er meer zijn die zich wél aan de regels houden dan anderen.

      Het heeft me altijd gestoord dat ze niet specifiek de schuldigen aanduiden maar gemakshalve iedereen bekijken als een klas stoute kinderen.

      • Dat klopt. Daar erger ik mij ook aan.

        • Toen ik kind was ook al. Want weet je? Ik vroeg me altijd af waarom ik, als ik toch mee afgeblaft werd ook niet het plezier van mocht/kon hebben.

          Dit ligt iets anders, hier is ieders gezondheid in het spel en lopen de goedgewilligen meer risico dank zij die dwarsliggers maar worden toch mee als oorzaak gezien.

          Luc zei: “schrijf een open brief naar Marc Van Ranst” maar die heeft al genoeg te verwerken. Maar precies zo iemand zou wel eens mogen nadenken over de kwetsende/ergerlijke impact van zijn woorden.

  2. Ergerlijk, inderdaad. Ik ben zo vrij om me er niets van aan te trekken.
    Meer stoor ik me aan eigenwijze lui die het allemaal veel beter weten en mopperen op de voorschriften. Gistermiddag nog bij zo iemand gezeten, geen greintje verstand en maar kletsen over ‘die flauwekul van mondkapjes en die dingen .’

    • Dat ergert me niet als dusdanig omdat ik van domme mensen wel domme uitspraken verwacht.

      Maar die veralgemenende sneer uit de mond van iemand die beter weet geeft me de indruk dat die persoon er vanuit gaan dat we allemaal te stom zijn om in het gat van een koe boe te roepen …

      • Mij wel. Mensen (ook mij) bekijken alsof we domme schapen zijn… ?

        • Dat ze denken dat ik dom ben … doen ze toch. Ze zien grijs haar en denken: “een domme bomma”.

          Maar ze moeten niet zeggen dat ik schuld heb. Dat heb ik niet.

  3. De enige schuldige is volgens mij dat virus zelf. We kunnen er niet genoeg mee oppassen. Schuldgevoelens helpen niet, integendeel.

    • Dat is dan weer de andere zijde van de medaille en nogal fatalistisch bekeken.

      Dat virus kan je sowieso geen beperkingen opleggen of voor de rechter brengen. Het gaat niet luisteren als je zegt: “Dat mag je niet doen”. Zelfs een GAS-boete zal het niet betalen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: