Als ze dachten dat we het nog niet in het snotje hadden, dat we van hieruit altijd te maken krijgen met mannen die in de grond zitten te woelen, hebben ze maar op zeker gespeeld.
Ze hebben het in de media gezet1.
We kunnen gerust zijn. Zo tot 2027 ergens zullen we goed moeten opletten hoe we van hier naar ginder geraken en vooral ook terug, aangezien ze er op meerdere plaatsen éénrichtingsverkeer van willen maken.
Al bij al hoop ik dat Bing het weer geweldig overdrijft en dat het in de realiteit nog wel mee zal vallen.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Nathalie heeft net over Simon verteld als Kasia ineens vraagt: “Is dat em?” en Frederik antwoordt: “Goed ziet die er niet uit”. En hij komt naar hun tafel geschuifeld en zegt: “Nath … “
“Ik heet Nathalie” zegt ze koud en kortaf voor ze zich omdraait en zij schrikt. Is dat Simon? Zo hologig, zo bleek, zo … vermagerd.
“Ik wou je efkes zien” zegt Simon. “Dat heb je dan nu” zegt Nathalie.
“Ik stel je even voor” gaat ze snerend verder “aan Thomas, de vuile kruiperige rat, die zich bij rijke dames binnen vleit, aan Kasia, die naast haar schoenen loopt omdat haar moeder een beetje in de potten mag roeren in het Grote Huis en aan Frederik, Marielles waardeloze afgedankte meeloper van niks, kort gezegd mijn, bij mijn losbandige levenswijze passende, vrienden”.
En dan vraagt hij: “Moeten zij erbij blijven?”
“Ja natuurlijk” zegt Thomas “zo zijn wij, aasgieren, nu eenmaal”.
“Laat hem gaan zitten voor hij uiteen rammelt” zegt Frederik, toch wat bezorgd kijkend als Simon wankelt en ze schuiven een stoel bij.
“Ik wist niet hoe belangrijk je was tot ik je kwijt was” stamelt hij. “Je had altijd een luisterend oor, je kon me altijd aan het lachen maken en ik snapte niet hoeveel geluk ik wel had”.
“Dat was dan blijkbaar niet voldoende” zegt Nathalie wrang “en “ik had altijd een luisterend oor, ik kon jou altijd aan het lachen maken en gelukkig voor jou realiseerde ik me nooit dat het altijd van een kant moest komen”.
“Ik heb je nu gezien” zegt ze “dat was de afspraak”.
“Mag ik morgen dan nog eens terugkomen?” vraagt Simon.
“Het is geen privéclub, er is vrije toegang. Doe wat je niet laten kan” antwoordt Nathalie schouderophalend.
En Simon zet zich moeizaam recht. En Frederik vraagt of hij wel thuis geraakt. Blijkbaar heeft zijn vader hem gebracht en staat die hem op te wachten.
“Ik loop even met je mee tot aan de auto” zegt Frederik. En als ze buiten gehoorsafstand zijn zegt hij : “Gij verdomd stomme idioot!”
“Ik weet het” zegt Simon.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:
Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Afbeeldingingen:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
We beleven weer erg spannende dagen de laatste dagen.
Vorige maandag gingen we voor de controle van de tanden. Vandaag is het de beurt aan de halfjaarlijkse controle van het hoorapparaat.
En dan moeten we nog ergens tijd maken voor nóg een vaccinatie. Was het oorspronkelijk blijkbaar een ziekte bij baby’s -ik hoorde er de eerste keer over toen Kleindochter (de jongere) een baby was, maar nu wordt ons nu toch aangeraden om ons ook te laten vaccineren. Alleen mocht dat niet te snel nà de griep-en coronavaccins.
Het is maar gewoon zodat we nooit eens zouden kunnen zeggen: ‘Voilà sie, nu zijn we efkes gerust”.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Op een avond zitten Nathalie en haar moeder en vader ‘s avonds wat gezellig te hangen: haar vader leest de krant, haar moeder bekijkt het nieuws en zijzelf dagdroomt over de dingen die hadden kunnen zijn en hoe snel Simon haar blijkbaar vergeten is en hoe ze zijn verraad in een schilderij aan het vastleggen is, als plots de bel gaat.
Ze hoort de stem van haar vader en een andere mannenstem, maar die is onherkenbaar omdat hij fluistert al klinkt het wel een beetje wanhopig. “Ik denk het niet” hoort ze haar vader zeggen en de andere stem klinkt haast smekend. “Wacht efkes” zegt haar vader en steekt zijn hoofd naar binnen.
“Nonkel Lode vraagt of hij je efkes kan spreken” zegt hij. “Ik heb geen Nonkel Lode” zegt Nathalie. Maar iets in haar vaders blik maakt dat ze zegt: “Als jullie erbij blijven en hij vertrekt als ik dat zeg, dan … efkes”.
“Nathalie” zegt Lode “ik weet dat ik het recht verspeeld heb om je iets te vragen, maar als het je kan plezieren wil ik er wel om smeken ook”.
Nathalie zegt niks maar ze kijkt hem meedogenloos aan.
“Wel euhm, het gaat niet goed met Simon” zegt hij dan maar “maar dan écht niet. Zou je niet …” maar hij stopt als hij ziet hoe de weerzin zich in haar ogen weerspiegelt. “Hem gewoon eens bekijken zou misschien ook al genoeg zijn” zegt hij “alsjeblieft Nathalie, laat me niet bedelen”.
Nathalie denkt even na en zegt dan: “Dat hij dan morgenavond na de school maar eens binnenspringt bij ‘De vrolijke Zander’. Als hij geluk heeft ben ik daar. En als hij iets zinnigs weet te zeggen kan hij me daar zaterdag en zondag ook vinden”.
Ze vervolgt met: “En nu zou ik graag verder doen met wat ik bezig was toen je aanbelde” maar uiteindelijk kan ze haar gedachten daar niet meer op concentreren, zodat ze nog maar eens eindeloos het clipje van het liedje, dat ze tussen grootmoeder Simones singeltjes vond, op youtube laat afspelen.
(Lees verder onder de clip)
Daardoor hoort ze ook niet het stille gesprek dat haar ouders voeren in de keuken, over Simon die door zijn spijt, berouw, schuld en verdriet in een depressie is gesukkeld, hoe zijn pépé dat afdeed als aanstellerij en hem een zwakkeling had genoemd, hoe die pépé daarvoor ook de schuld bij Nathalie had gelegd, tot Simon op een dag was ingestort en met de ambulance naar het ziekenhuis werd gevoerd. Zulk soort depressies kunnen levensgevaarlijk worden. En ze hadden wat te lang gewacht vooraleer ze hulp hadden gezocht.
Maar nu hij weer uit de kliniek is, zou het hem geweldig vooruit kunnen helpen mocht Nathalie hem kunnen en willen vergeven.
“Oh zo” zegt Lena “heeft ze nu geen blauwgroen haar meer misschien? Dat is haar probleem toch niet”. Francis schrikt omdat zijn Lena, zijn lieve Lena, nu zo hard uit de hoek komt, al denkt hij er precies hetzelfde over.
“Weet je wat het voor een meisje betekent als zulke roddels de ronde doen? Kunnen ze dàt ongedaan maken?”
“Ik wéét het Lena” zegt hij “je hebt gelijk, maar …”
“Je denkt aan een vroegere vriend en aan zijn kind, het siert je Francis, maar in deze is Nathalie de enige die recht van spreken heeft. We zullen moeten afwachten, maar ik wil geen enkele druk op Nathalie, wat ze ook beslist”.
“Mijn dochter haar jeugd is verziekt door allemaal rotventen, dat is toch om te janken” zegt ze.
“Val ik daar ook onder?” vraagt hij, terwijl hij zijn handen op haar schouders legt. En zij, ze neemt hem vast en trekt hem dicht tegen haar aan en zegt: “Ach neen, lieve schat, dat was ook deels mijn schuld, we hadden gewoon met mijn ouders moeten breken. Maar jij was er wel altijd voor haar”.
“Maar anderzijds, ze heeft die drie fantastische vrienden” gaat ze verder. “En geloof mij, die weten meer dan wij”.
“Denk je?” vraagt hij. “Neen”, zegt ze “daar ben ik zeker van. Als je dat viertal tegen krijgt, loop je tegen een blok beton. Dat Simon zijn borst maar nat maakt”.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:
Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Net op de dag dat ik schrijf over het povere aanbod op TV vertelt Luc me dat er een nieuwe Britse serie start en ik ga de uitleg lezen, denk even: “Poeh” maar je kan geen oordeel vellen als je niet kijkt.
“Zo één aflevering duurt wel anderhalf uur” zei Luc. Ach ja, de avond was nog vroeg en de nacht nog lang, waarom niet?
Al na een paar minuten valt mijn nikkel en ik vraag me af: “De opvolger van ‘Vera11‘? Want ja, ik had gelezen dat Vera (Brenda Blethyn) er wou mee stoppen2. Ergens vond ik dat jammer, ook ergens dacht ik: “ach ja, aan alles komt een einde”.
Dus Ellis3 … er zijn dingen die ze gemeen heeft met Vera. Ze is een vrouw die van wanten weet, dat heb ik altijd graag en weet je wat, we hebben alle afleveringen van het eerste seizoen al bekeken. Dat waren er maar drie.
Dacht ik af en toe wel eens “Wat ver gezocht”, maar dat had ik bij Vera ook soms.
Dus nu is het wachten op de drie afleveringen van het tweede seizoen.
Dat is het voordeel van het kijken met een app. Je kijkt wanneer je wil en moet geen week wachten. Dat is ook het nadeel van het kijken met een app. Je hebt snel alles gezien en dan kijk je weer tegen een hele poos leegte aan.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Lode is het tobben moe, hij moet het er met Louise over hebben. Zij was ooit zijn zielsverwante. Maar, zo vraagt hij zich af, is ze dat nog steeds?
Hij weet niet hoe hij het gesprek moet beginnen en zegt dan maar plompverloren: “Louise, ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer moeten leven met een slecht geweten en een bezwaard hart”.
“Wat wil je dan?” vraagt Louise. Het antwoord is eenvoudig, hij wil enkel terug naar wat hij ooit wou: én zijn beste vriend én het meisje waar hij mee trouwde.
Zij kijkt wat verbaasd als ze zegt: “maar dat heb je toch, we hebben het toch goed samen”. Hoe moet hij het aan haar verstand brengen, dus maakt hij het simpel als hij zegt: “Ik wil je vader uit de zaak, Francis er in en ons huis, dat bakstenen monster van een villa, verkopen en ik wil gewoon gaan wonen, waar mijn kinderen niet leren dat snob zijn normaal is”.
“Ik snap het” zegt ze “je vindt dat het niet past om met kleren die meer kosten dan een gewoon maandloon geld te gaan inzamelen voor goede doelen omdat dat beter staat bij een club van snobs?”
“Onder andere” zegt, Lode is al half opgelucht als hij verder gaat door te zeggen dat hij haar vader zou willen uitkopen en dat het precies haar vader is geweest die zich er indertijd heeft tussen gewrongen en nu neerkijkt op de man die hij uit de weg heeft gewerkt, in die mate dat hun kinderen Francis niet meer mogen kennen.
“Daar heb ik hem ook te veel ingevolgd als hij vond dat onze kinderen niet met Francis in contact moesten komen. Dat is grotendeels mijn schuld. Maar jongen toch, dat blauwgroene haar is zo ordinair, geef toe” zegt ze.
En Lode zucht even. Er is nog werk aan de winkel.
Pépé
“Wat vertel je me nu?” zegt de schoonvader tegen Lode. “Je wil me zomaar aan de deur zetten?” “Neen pa” zegt die “dat wil ik niet, maar ik kan zo niet verder”. “Kijk” zegt hij “het is simpel, ik betaal jou uit. We laten uitrekenen hoeveel ik je in dat geval moet betalen. Louise komt in de zaak meehelpen, dat wil ze wel graag, nu de kinderen stilaan volwassen worden”.
“Je wil die nietsnut van een chauffeur binnen halen? Is het dat?” vraagt Pépé. “Hij is geen nietsnut Pa” zegt Lode “hij was mijn vriend en dat had me heel wat meer waard mogen zijn indertijd. En mocht hij willen, ja dan komt hij in de zaak. Maar voorlopig wil hij niet. Laat me hopen dat we het tij kunnen keren”.
En de oudere man zegt: “Ach jongen, eigenlijk wordt het me wat te veel inderdaad. Ik begin af en toe wel wat vergeetachtig te worden. Laat me ten gepaste tijde die afrekening maar eens zien. Dan treffen we wel een regeling”.
“Maar er is nog wel wat anders” zegt hij. “De jongen is ziek en dat komt allemaal door dat laag-bij-de-grondse wicht. Blauw haar gedomme. Gedoe met een leraar … wat nog allemaal? Je zou hem beter eens door elkaar schudden, blijkbaar is mijn kleinzoon een zwakkeling”.
En Lode zegt: “Dat is onzin! Van die roddel is nooit ook maar iets waar geweest. En ik wil die hier nooit meer horen herhalen. Dit is écht beneden alle peil”.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:
Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Een paar maanden reeds, dacht ik telkens onderweg naar de boekenmarkt, bij het passeren van de firma in Tienen, die in grote letters “Sliding Glass” op de gevel staan heeft: “Sliding doors! Die zou ik toch nog wel eens willen zien”.
Uiteindelijk dook ik in de kast met DVD’s en haalde hem er uit. We keken. Wat we er van vonden heeft hier niks te zien, maar sedertdien halen we wel meer eens een DVD uit die kast, bij gebrek aan beter op TV, want eerlijk gezegd, vond ik “WinWin” de eerste keer goed is dat nu al heel wat minder. Bon! Tot daar aan toe.
Ondertussen zitten er al een paar van die DVD’s in een doos om mee te nemen naar de rommelmarkt en hebben we er een paar op een schap gezet omdat we ze nog altijd goed vinden.
En nu zal ik de lijst moeten bijwerken en moeten we op zoek naar een paar DVD’s die ook nog op die lijst staan maar onder het kopje “Nog te zoeken”.
Wat heeft Sliding Glass daar nu nog mee te zien? Ik wou vorige zondag een foto nemen om hier bij te zetten, maar de boekenmarkt werd afgelast wegens de winterse weersomstandigheden. Vanavond nog eens iets zoetsappig bekijken? Of iets spannend?
Het rommelen tussen onze DVD’s is spannender dan wat we op TV mogen verwachten.
Het is er van gekomen, we zijn naar het KMSKA gereden en hebben de tentoonstelling “Magritte – La Ligne de Vie” bezocht.
Ga ik daar wat van zeggen? Ja. Want smaak en goesting zijn persoonsgebonden. De tentoonstelling was mooi, de schilderijen waren mooi maar Magritte was nooit en zal dus nooit mijn favoriete schilder worden of zijn. Ik kan iets mooi vinden, maar ik houd meer van iets dat me aanspreekt, dat blijft hangen, dat bijt bij manier van spreken, iets dat gevoel oproept. Zelfs iets dat niet mooi is kan meer gevoel oproepen dan iets dat wél mooi is.
Goed. Voor zover. Die tentoonstelling is meer dan de moeite waard en ik raad ze iedereen aan, maar ze heeft me toch bevestigd dat ik niet in zeven haasten richting Brussel naar het Magritte-museum moet treinen.
Wat ook de moeite waard was? Allez, poeh … dat was de file om naar huis te komen. We hebben meer dan een uur over de Brusselse Ring geschuifeld. Al bij al zou ik, zelfs al had ik dàt geweten, toch naar die tentoonstelling gegaan zijn. Dus ga nu niet zeggen: “we gaan niet, ms heeft gezegd dat …”
De volgende staat ook al op de agenda, het smaakte terug naar meer.
Op een avond komt Kasia de keuken van het Grote Huis binnen met een wat pipse Frederik aan haar hand. “Goeienavond Mevrouw Pawlina” zegt hij. Verontrust kijkt Pawlina hen aan.
“Frederik is mijn lief” zegt Kasia. “Dat zie ik” zegt Pawlina terwijl ze de grote pollepel van het rek neemt, haar ogen ten hemel slaat en iets Pools dat klinkt als “Wszyscy bogowie w niebie (Alle goden in de hemel)” zegt terwijl ze met haar wijsvinger naar Frederik wijst en “Jongen!” zegt. Ze ziet er plots wat gevaarlijk uit.
Madame komt binnen en vraagt: “Wat is hier gaande?” En Pawlina antwoordt: “Niks! … Die jongen? Die is nu ‘het lief’ van mijn Kasia”.
En wat doet Frederik? Die wil zich niet laten intimideren en stapt kordaat een stap naar voor en zegt stoerder dan hij zich voelt: “Madame Pawlina goeienavond, of mag ik je nu al ‘mama’ noemen?” en hij neemt Pawlina met pollepel en al in zijn armen en geeft haar drie kussen.
Daar heeft ze even niet van terug.
Maar dan zegt ze: “Het is al lang goed, kwajongen, zet je aan tafel en eet een boterham mee …” en als ze zijn lengte bekijkt, vervolgt met: “meer dan één mag ook.”
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:
Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Uitgelichte afbeelding:
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Leer je al kind dat je dagelijks je tanden moet poetsen, liefst twee keer zelfs, krijg je rotopmerkingen van je moeder die je belachelijk maakt met: “Ons Maria is haar plansier aan ‘t schieren (haar trottoir aan het schuren)“, krijg je als jonge moeder te horen dat je fluor pastilles moet geven aan je kleine en later dat je speciale kindertandpasta moet gebruiken met extra fluor er in, dan doe je dat allemaal en krijg je nu, als zelfs je kleindochters al volwassen zijn te lezen dat te veel fluoride niet goed is voor je tanden1.
En dan vraag ik me af: “Waarom lees ik nog in de media, al is het dan digitaal?” Drie generaties tanden groeten jullie!
