Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Buiten de koers

Het is wonderbaarlijk hoeveel mensen naar een koers gaan kijken en hun fiets meenemen. Ze maken het parcours onveilig vóór de koers, nà de koers én tijdens de koers. Ze fietsen alle richtingen uit: met de richting van de koers mee, tegenstrop, over fiets- en voetpaden, overal. Je hebt geen ogen genoeg om het vege lijf te redden.

Ze zijn meer renner dan de renners, ze zijn meer ster dan de sterren en wanen zich onoverwinnelijk en voornamelijk belangrijk.

Ter illustratie ga ik hier een foto zetten van een valpartij. Hij is voor de komst van de renners genomen.

Had ik leedvermaak? Ikke? Ah bah neen datte. Leefde ik mee? Ook niet. Het was gewoon wat het was: zij lagen er en ik had een fototoestel. Meer moeten we daar niet van maken.

Meer foto’s

15-16-17 mei 1970

Enkele jaren terug overwogen we een weekendje Parijs. We deden het niet, we zijn geen ramptoeristen.

Daarna schoven we het op de lange baan, je weet wel naar “Ooit” en dachten er uiteindelijk maar uitzonderlijk nog eens aan.

Zoals de zaken nu staan zouden we enkele decennia moeten wachten vooraleer te besluiten dat het het juiste moment is.

Wat mij vooral opvalt zijn de tegenstrijdige reacties die je hoort. Van enerzijds “ouwe brol” en “op die plaats kan je iets moderner en goedkoper in onderhoud neerzetten” tot verslagenheid en verdriet om iets dat de tand des tijds doorstond en waarvoor je geen afdoende uitleg kan geven waarom het je raakt.

Ik zal het met een foto -van een foto- van heel lang geleden moeten doen.

Is da miene paasei?

En we gaan even verder met de allergie die ik niet blijk te hebben maar waar ik toch last van heb.

Aangezien niemand weet of weet te vinden wat er nu juist gaande is bedacht ik in de loop der jaren wel zelf één en ander. Ooit weet ik het aan de centrale verwarming. Dat was zo ongeveer de beginperiode dat ik er last van kreeg. Later heb ik gedacht dat het door de boeken kwam.

Toen ik het dan vorig jaar eens ten gronde wou laten uitspitten waarbij men mij verzekerde dat ik nergens allergisch aan was, ging ik verder denken en piekeren en ik vond een uitleg over histamine.

Sedertdien heb ik geen chocolade meer gegeten. Maar ik neem ook hooikoortspillekes die ik in een Engelse supermarkt kocht, al heb ik die op vakantie nooit nodig.

Nu echter brachten we paaseitjes mee. Ik at er slechts 2 dagen na elkaar 2, met het oog op de kcal, weet je wel.

Het niezen herbegon, net op de dag dat ik las dat er veel pollen waren. Toeval?

Ik liet de chocolade eitjes voor wat ze waren, Luc wist er wel weg mee. Maar gisterenmorgen, na drie eierloze dagen, kreeg ik een niesbui. Net op de dag dat ik las dat er -weer- veel pollen waren. Weer toeval?

Maar dat zal het niet zijn -vraag maar aan de dokters- het zal gewoon zijn van naar die chocolade eieren te kijken!

De ochtendstond …

Gisteren om kwart na zes opgestaan voor een boekenmarkt, met een kanjer van een ochtendhumeur als gevolg. Ik was nogal onredelijk en dat vond ik er zelf ook van. Op zo een ogenblik echter spreek zelfs ik mezelf niet tegen.

Kan je je de sfeer voorstellen toen we over de Ring rond Tienen reden waar geen kat te zien was, maar waar we toch voor alle rode lichten stonden.

Eén van de vrolijkste dingen die ik nogal kwaad wist te vertellen was: “Moeten wij nu écht om kwart na zes opstaan om te gaan bevriezen op een boekenmarkt om dan voor de rode lichten naar lege kruispunten te staan kijken.”

Maar wees gerust, éénmaal ter plaatse bij het leegmaken van de auto zakte dat humeur ineen en ging het weer goed, zeker na nog een paar zjatten koffie.

Maar toen was het ondertussen ook al mijn normale tijd om op te staan.

Roeien met de riemen die je hebt

Soms schrijf je iets en vraag je je af welke foto je daar nu in godsnaam kan bijzetten.

Soms heb je een foto en vraag je je af wat je daar nu in godsnaam kan over vertellen.

Soms vraag je je af waarom je in ‘s hemelsnaam de term “in godsnaam” gaat gebruiken om iets onbenulligs te vertellen. Dan ga je zoeken naar een alternatief. Dat vind je niet of je kan niet zoeken.

Dan gebruik je het toch maar, want je moet roeien met de riemen die je hebt.

In de buurt van Ooit

Ooit is een dorpke langs de lange baan. Je weet nooit wanneer je er passeert.

Gisteren ook niet, maar we kwamen wel bij Nekeer terecht -zoals in: “We zullen wel ne keer een salontafel tegenkomen die bij die kasten past- en dat is ook al mooi meegenomen.

Jukseljoekel

Na die villanelle wou ik natuurlijk ook nog een Olleke Bolleke1 maken. Ik kende het niet en zou het niet gekend hebben mocht ik het niet bij Bertie gezien hebben.

Sapperloot! Eikebah!
Spin in bad wil ik niet
Kijkt mij aan, lodderoogt
Stil gezeten

Hoepel op spinnekop
Webbouwersarchitect
Baden doe’k wel alleen
Moet je weten

[© ms – 10 april 2019]

1 Wikipedia

Alles went

Ik herinner me nog die eerste keer dat we de weg indraaiden en sprakeloos stonden van het witte tapijt dat het dorp omringde.

Meerdere jaren zijn we bewust naar die bloesems gegaan. Toen de televisie er zich mee bemoeide en bloesemtoeristen massaal afzakten naar de gepromote boomgaarden, bleven er nog genoeg andere locaties om van de bloesems te genieten zonder plat gelopen te worden.

Gisteren, in het voorbijrijden van een boomgaard, kwam ik tot de conclusie dat ze er zijn. Ik bekeek de bloesemmeter1 en inderdaad.

We planden nog niets, zijn het ook niet van zin. Zelfs de foto is twee jaar oud.

Zoals de titel zegt: “alles went”.

1 Visit Sint-Truiden

Buitenactiviteiten

Na winterse verlatenheid
De jolige bedrijvigheid
Van groot en klein
Van pimpel en kool
Fototoestel bij de hand

De uitnodiging

Op de sfeervolste zondag van het jaar -zoals sommigen de dag van de Ronde noemen- trok ik een oude, versleten, slobberende wegens veel te grote, trainingsbroek aan omdat ik wist dat Luc zinnens was om niks van de Ronde verloren te laten gaan en de dag van begin tot einde te degusteren.

Een prima dag dus om eens werk te maken van die varkens van gisteren, want daar moest ik toch mijn gedachten kunnen bijhouden, dacht ik.

Luc genoot met volle teugen, ik ook, al was het dan van mijn boek, want die varkens waren sneller klaar dan verwacht.

Ergens in de namiddag werd er gebeld. Luc keek naar mij, ik keek naar hem maar ook een beetje verschrikt naar mijn schabouwelijke trainingsbroek, hij volgde mijn blik en hij stond op terwijl hij mompelde.

Weer vals alarm zeker?

Sedert er hiernaast in het huis gewerkt wordt, denk ik dat er daar iets of iemand op dezelfde frequentie van onze bel zit.

Ik dacht niet aan vals alarm, ik dacht aan de verschikkelijke bende, want ergens in mijn ooghoek had ik een passant aan ons venster menen te zien.

Ik hoorde niets, geen deur, geen stem, ook niet die van Luc tot hij terugkwam en zei:

Ze had een persoonlijke uitnodiging van Jezus.

Hij sloot de deur, stond even beduusd te kijken en sprak dan de historische woorden:

Die weet zeker niet dat het vandaag de Ronde van Vlaanderen is.

waarop hij terug op de zetel plofte en ik dacht dat, als Jezus ons wou uitnodigen, hij dat zeker niet via de verschrikkelijke bende moest doen.

Hij zou toch, na al die jaren, moeten weten dat ik geen tussenpersonen meer vertrouw.

Page 1 of 1001

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén