Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Lange gewenning

Mijn verjaardag is dit jaar in stilte voorbij gegaan.

Niet zoals alle vorige jaren uit mijn leven toen ik steeds ontgoocheld was en me gedurende een dag of twee afvroeg wat me zo een buitenbeentje maakte dat ik zelfs geen verjaardag kon hebben zoals iedereen die bleek te hebben. En telkens nam ik me voor: “volgend jaar zal het anders zijn”. Het was nooit anders.

Misschien verwachtte ik er te veel van, misschien hebben anderen ook niet die roze dag zoals ze die afschilderen.

Maar het is een feit, dit jaar was hij anders. Ik hechtte er namelijk helemaal geen belang aan.

Alles went.

pske van mske: hij is al een hele tijd voorbij hoor, ik ben al goed onderweg naar de volgende.

België vs de buren

Trager dan een postduif, goedkoper dan onze buurlanden1.

Mooie titel, maar weerom hetzelfde. Ze vergelijken steeds met de buurlanden als het maar om zeggen is dat ze de prijs verhogen omdat wij goedkoper zijn.

Maar eigenlijk is bovenstaande slechts een voorbeeld. Wat mij stoort is dat vergelijken altijd. Zo wordt er steeds weer vergeleken met één of ander van onze buurlanden. Daar zou alles beter zijn – als je sommigen mag geloven. Telkens er hier iets gebeurt moet dat weer tegen de buurlanden -liefst Nederland- afgewogen worden.

Maar beter? Wie dat gelooft is een snul. Het verschil is dat de meeste van onze buurlanden chauvinistischer zijn dan de Belgen.

Wij gaan namelijk de feiten van hier uitgraven en uitvergroten en ze breeduit in de media zetten, terwijl diezelfde zaken in de buurlanden wel vermeld worden maar zonder er veel tamtam rond te maken. Ach een Belg is een zaagmachien, meer is daar niet over te zeggen.

Zo heb je bijvoorbeeld de treinen die in Duitsland niet zouden ontsporen. Maar die doen dat wel in de kleine kolommetjes van de Duitse gazet.

De treinen, jawel. Onze NMBS wordt bij ons wel afgekraakt. Maar toen wij met de NS reden zagen wij wel dat het daar precies hetzelfde is, maar dan anders. Maar toch moest een Nederlandse collega -eerlijk, het was er maar één- de Belgische NMBS belachelijk maken.

En dan de Engelsen die zegden: “Belgium again” toen de Belgen de Fransman oppakten die ook Belgische meisjes molesteerde. De Belgen zwijgen als het maar weer eens over een of ander Brits weeshuis gaat.

En bij de prijzen van voorzieningen in België waarbij iedereen ook naar het Noorden kijkt -ach ja, wij betalen té veel aan elektriciteit- heb ik nog nergens maar ook nergens de kosten van de sociale zekerheid horen vernoemen.

Ach Nederlanders onder ons, mag het gezegd worden? Mogen we vertellen dat die in Nederland echt wel de pan uitrijzen? Want weet je, oh dierbaar België, hoeveel onze Noorderburen aan sociale zekerheid betalen? Wel, heel simpel gezegd en simpel gehouden: wat wij een jaarpremie noemen dat is in Nederland maandelijkse kost. En dan hebben we het nog niet over de zorg- en de hospitalisatieverzekering.

Maar we zouden het beter stil houden, straks lezen we nog dat ze die gaan verhogen omdat het in onze buurlanden ook veel duurder is.


Petit-Thier – 8 mei 2018

1 Het Nieuwsblad

Prikkels

Toen ik, jaren geleden, aangaf dat bepaalde geluiden me letterlijk pijn deden, noemde men dat belachelijk. Later werd dat “hooggevoelig”.

Nu ondanks het hoorapparaat heb ik daar -eigenaardig genoeg- op bepaalde plaatsen nog steeds last van. Zo zou ik de Colruyt van Sint-Truiden gillend willen uitlopen met mijn handen over mijn oren terwijl die van Landen helemaal dat effect niet heeft. En het geluid -wat is in een naam- dat dat veroorzaakt is -ongelooflijk maar waar- niet luid. Het is het blazen van de verwarming en dat lijkt zo een enorme druk in mijn hoofd te geven dat ik dus zoals gezegd naar buiten zou willen lopen.

Ik heb dat in het verleden altijd geaccepteerd als een probleem waar niemand wat kon aan veranderen en hield er mijn mond over en doorstond.

Het heeft blijkbaar veel met de akoestiek te maken. Zo zijn er horecazaken waar ik ook niet rustig zou kunnen genieten maar bij andere heb ik dan weer helemaal geen probleem, al zijn ze niet stil te noemen.

Nu lees ik dat je bij de Albert Heijn in Sint-Michielsgestel in Nederland een uurtje in stilte zou kunnen winkelen1. Mooi voor diegenen die er nood aan hebben, voor mezelf zou ik er niet om vragen. Ik heb er me op getraind om het te weerstaan (behalve in die Colruyt in Sint-Truiden dan, die blijft gevaarlijk terrein) en bovendien wil ik liever naar de winkel als het mij uitkomt en daar staat geen vast uur op.

In Groot-Brittannië gaan ze nog een stapje verder. Zo heeft de studentenraad van de University of Manchester een applausverbod op de campus ingesteld. Ze willen zo problemen bij hooggevoeligen of slechthorenden en studenten met autisme verhelpen2.

Nu is het niet dat, omdat ik nooit problemen met applaus had, ik moet aannemen dat een ander dat ook niet kan hebben natuurlijk. Maar toch vind ik jazz handjes geen goed alternatief. Het geeft toch nooit de emotie en/of de appreciatie van een applaus weer.

Tegen sommige prikkels kan je je wapenen. Tegen andere niet.

Ik stond nogal ongewapend en geduldig in een verkeerde akoestiek mezelf voor te houden dat, éénmaal het aanschuiven voorbij, het probleem van de druk zich zou oplossen toen een ongeduldigaard naast mij ineens de naam brulde van iemand die een tiental plaatsen voor ons stond en wel met de bedoeling zich een weg tussen de negen anderen door te drummen oftewel voor te kruipen. Dat brullen deed hij recht in mijn oor, waardoor ik -meer geschrokken dan wat anders- vroeg of het niet wat minder kon.

De vrouw aan mijn andere kant, die niets met de zaak te maken had zei nogal cru: “als je dààr niet tegen kan, doe dan je oorapparaat uit”.

En toen ja, toen was ik geprikkeld en had ik zin om -al dan niet- gillend met mijn handen over mijn oren, de wachtrij negerend, helemaal terug naar buiten te lopen.

1 Metrotime
2 Metrotime

Het kind-probleem

Het is niet de eerste keer dat ik lees dat een uitbater kinderen weigert1. Ik heb er nooit eerder wat over gezegd omdat het eigenlijk mijn probleem niet meer is.

Ben ik het met de man eens? Ja, maar … Ik ben het zeker niet oneens.

Zo heb ik het allemaal zien evolueren van kinderloze feestjes en kinderen op tijd in bed, naar niet-uitgenodigde kinderen op mijn trouwfeest, naar restaurantbezoeken waar ikzelf mijn kinderen meenam, naar dansavonden waar ik moest opletten voor de kinderen van een ander, naar de tafel in het restaurant waar ik de rondlopende kinderen vroeg dat maar rond de tafel van hun ouders te gaan doen, naar het kinderen-baas gedoe, naar deze laatste stap van iemand die het beu is.

Bij alles wat georganiseerd wordt, worden de kinderen op de eerste plaats gezet. Er is nergens nog iets te vinden waar je eens echt enkel volwassenen vindt zonder dat een of ander kind de aandacht voor zich wil en dat word ik -eerlijk gezegd- ook wel beu. En dan doe ik wat ik steeds doe, ik ga weg.

Maar daarom alle kinderen uitsluiten? Jammer voor de wel opgevoede kinderen. Maar anderzijds zijn er nog meer dan zaken genoeg waar ze wel binnen mogen, waar ze wel heibel kunnen en mogen maken.

Mijn eindconclusie? Als we nog naar Sunparks Oostduinkerke gaan, stap ik zeker die brasserie binnen. De onthutste moeder roept wel op om ze te saboteren en dat is precies wat mij overtuigt dat de man in deze gelijk had.

1 Het Laatste Nieuws

De remedies

Heb ik een verkoudheid? Of heb ik er geen?

Ik weet het niet. Echt niet.

Opstaan met een kraai in mijn stem, bij wijlen hoestbuien, soms watten in het hoofd.

Maar niet constant en soms geen verstopte neus. Een twijfelgeval van welles/nietes.

Neusdruppels en strepfen.

En ‘s avonds voor het slapen een Elixir d’Anvers.

Wikipedia

Zo een twee jaar geleden kwam er een popup op Wikipedia. Het betrof een vraag om financiële hulp. Dat vond ik begrijpelijk. Wikipedia is toch wel een grote website om te onderhouden en een interessante online encyclopedie.

Precies daarom vond ik dat we de werking van de site wel veilig moesten stellen en ik gaf, maar omdat ik geen Croesos ben was het maar een klein bedrag. Ze bedankten me uitvoerig per e-mail.

Ze hadden dus mijn e-mail en vorig jaar vroegen ze meer persoonlijk of ik de schenking nog eens wou herhalen. Het was niet tegen mijn zin maar ook niet met. Ik had een beetje een “ja lap”-gevoel. Weer bedankten ze me uitvoerig.

Dit jaar kwam de e-mail vorige week. Ik had geen “ja lap”-gevoel toen ik las dat slechts 1% van alle gebruikers een gift deed.

Terwijl men vroeger veel geld uitgaf voor een gedrukte encyclopedie vind ik het maar zielig dat een handig hulpmiddel niet meer steun kan krijgen dan een kleine bijdrage van een povere 1% en ik gaf met graagte.

Ze bedankten me uitvoerig.

Gamma bij de Burger King

Het stond op de vakantieplanning. We zouden onderweg naar of van onze reisbestemming ergens in een Burger King binnenstappen want ik wou wel een foto van een sweet chili chicken wrap om die bij het betreffend logje van vier jaar geleden te plaatsen.

Nu was dat niet de enige reden. Ik wou ook wel weten of het waar was dat die lekkerder was geweest dan die van McDonald’s of dat mijn herinnering me parten speelde.

We liepen dus de Burger King binnen, ik bestelde een wrap, maar ze konden mij die niet geven. Ze mochten die niet verkopen bij Services waar ook een Kentucky Fried Chicken gevestigd was. Nu was ik niet zo desperaat om er eentje te vinden, maar uiteindelijk stond er telkens wel een KFC vermeld als we het Burger King logo zagen opduiken. Het resultaat was dat ik geen foto kon nemen van de wrap.

Nu zijn ze ook bij ons, in België, en op één van die keren dat we langs de E40 over Leuven op huis aanreden, vroeg Luc of we niet even zouden stoppen bij de Burger King om daar eens een wrap te gaan eten. Ze hadden er geen wraps want ze volgen niet het gehele gamma.

Ik heb me dan maar de kleinste burger besteld en kreeg een kinderwhopper, die wel in de smaak viel.

We zijn vorige vrijdag, samen met Amke en Ella nog eens bij die Burger King binnengestapt, al nam ik dan geen kindermenu meer.

En verder kan ik op mijn fotohonger blijven zitten. Dat krijg je als je geen foto’s wil maken van je eten. We zullen het bij een volgende overtocht nog eens moeten proberen

Met zicht op zee

Het overkomt me wel meer. Misschien ben ik niet groot genoeg. Maar mensen hebben nogal eens de neiging om zo pal voor mij te gaan staan.

Zo ook op de ferry van Dover naar Calais.

Luc en ik zaten genoeglijk aan een tafeltje aan het venster. We dronken iets en keken uit over zee.

Tot …

(Lees verder onder de foto)

We zegden niets. Het was tenslotte niet ons venster.

Ik denk dat de klik van de foto hen verjoeg.

Verkiezingen vandaag

Het is zover: de dag der dagen, de dag die een einde gaat maken aan straatvervuiling en verspilling van geld, papier en inkt.

In België hebben we geen stemrecht. In België hebben we opkomstplicht. En dan blijkt dat buitenlanders soms niet snappen waarom ik toch zo tegen die verkiezingen ben. Dat is niet moeilijk.

Een recht verliest zijn waarde als het een plicht wordt.

Deze plicht valt voor ons altijd op een zondag, terwijl in minstens één van onze buurlanden het stemmen aanlokkelijker gemaakt is door het tussen de werkuren te laten plaatsvinden.

Door ons systeem van coalitievorming kan het zijn dat winnaars verliezers worden en omgekeerd en dat zodoende iets, wat door de meerderheid werd gekozen, niet tot stand komt of omgekeerd, dat iets wat verworpen wordt, toch wordt doorgedrukt.

Eigenlijk voelt dit hele systeem -voor mij dan toch- aan als een mallemolen waarbij de indirecte democratie eigenlijk niet democratisch meer is, maar wel de indruk moet wekken dat ze het wél is.

En dan lezen we dat

Slimme burgers weten dat de opkomstplicht fake is1.

De ervaring van deze -dus niet zo slimme- burger is wel dat er velen niet meer gaan stemmen, maar dat als deze -niet zo slimme- burger het zou wagen, er ineens wél boetes zouden uitgeschreven worden.

Zodoende gaan we zeker het zekere voor het onzekere nemen en gààn.

1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/10/09/opinie-bart-maddens-stemplicht/

De ingebouwde klok

We waren een week lang alle dagen weg. En het waren lange dagen.

Terwijl ik normaal rond acht uur wakker word, was ik dat nu al om zeven uur en dat zonder wekker.

Toen we gisteren niet meer voor de hele dag weg moesten, heeft mijn inwendige klok de inwendige wekker op stop gezet en sliep ik tot negen uur.

Ik ondervond het al meer: dienen we om zes uur op te staan, dan zetten we de wekker maar word ik om kwart voor zes wakker.

De wekker wordt hier bij tijd en wijle wel eens gezet, maar moet nooit aflopen.

Page 1 of 985

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén