Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Bekleefde ruiten

Het is nog geen oud nieuws, maar het is ook niet van gisteren. Ik las er over en vergat. Maar om één of andere reden zal dat bericht over de huisdiersticker1 wel ergens in de rare kronkels van mijn hersenen blijven zwerven zijn tot het de uitgang vond.

En wat heeft die omzwerving in mijn hersenen opgeleverd? Het is met een klein kofferke bedenkingen op de proppen gekomen.

Want ik denk dan dat ik zelf wel een papier aan het raam zou kunnen hangen. Maar als het brandt is dat papier weg. Die sticker niet?

Als we met zijn allen zo een sticker gaan afhalen op het gemeente- of stadhuis, is de volgende stap dan geen huisdierenbelasting?

Als ik me nu de brandweerman voorstel die hier een sticker zou zien en Sloef zou gaan zoeken die zich verstopt voor vreemden, wat baat die sticker dan?

Waar denk ik ook aan? Moet er geen sticker komen met de vermelding dat er iemand in huis is die hardhorend is? Want ik slaap niet met mijn hoorapparaat. Moeten ze dat niet weten? Dat omvat ook rolstoelers en anderen die bij brand hulp kunnen gebruiken. Moet dat dan ook op de ruit?

Eerlijk gezegd, heb ik nog nergens zo een sticker op een ruit zien kleven.

1 Het Laatste Nieuws
1 De Standaard

Een etentje

Een smske:

Ze vergaten ons eten, nu gratis drink van de manager. En dat zijn wel hele kuipen.

Effectief. Doe uw zwembandjes aan en schol.

Wat was er gebeurd? We kwamen veel te vroeg aan in Killin, het stadje waar we een B&B hadden geboekt. We checkten wel in, maar reden dan terug naar de Falls of Dochart, waarvan de foto’s nog niet op Flickr staan. Ik vrees dat dat een winterjobke wordt.

Bij het zien van het uithangbord kregen we zin in een crèmeke. Maar de crèmerie was dicht. Ze behoorde echter bij het hotel. We stapten de volgende deur binnen waar ons werd gemeld dat dat de ingang voor de hotelgasten was. De bar was de volgende deur.

In de bar kregen we te horen dat ze geen crème serveerden als de crèmerie dicht was. Stoorde ons dat? Neen, omdat de mensen zo vriendelijk waren en omdat het hoogst gezellig was.

Omdat het hoogst gezellig was bestelden we iets te drinken. Luc drinkt altijd cola als hij rijdt, ik bestelde een lager in a pint, of course.

Na een poos liepen er twee obers met grote houten dienbladen voorbij, zo een beetje in de stijl van oude platen uit de tijden van Ivanhoe en Robin Hood. Op die planken, wat die dienbladen ook wel waren, lagen de lekkerste dingen hoog opgestapeld. En bij het zien van al dat lekkers kregen we zin in eten. Geen honger, dat niet, gewoonweg zin.

We bestelden, maar aangezien het eb in ons glas bestelden we nog eens hetzelfde. We kregen een mandje met bestek, servetten, zout en peper en wat je nodig kan hebben bij het eten.

Om één of andere reden -gezelligheid waarschijnlijk- beseften we niet hoe lang we daar zaten, tot ik ergens halfweg die pint toch zei: “Zouden die ons vergeten zijn?” waarop Luc antwoordde: “Ah, bah neen, ze brachten dat bestek toch”.

Tot ineens de kelner aan de tafel stond: “Sorry guys, we forgot you”. Hij legde uit dat, als we nog vijf minuutjes geduld hadden, het eten gegarandeerd op tafel zou staan. We zegden toe, waarop Luc efkes zijn handen ging wassen.

Terwijl Luc zijn handen ging wassen stond de kelner daar terug met nog een cola en a pint, of course, … van de manager, zo zei hij, waarop ik bovenstaand smske verzond.

Ze zaten er danig mee in hun maag, denk ik, want later kwam ook nog de kok zelf zich excuseren waarop Luc zich luidop afvroeg of hij me nu voor de eerste keer dronken zou zien. De kok lachte het weg. Hij zei dat dat maar fluitjesbier was. Nu niet precies in die bewoordingen, maar hij noemde het een licht bier.

En als je denkt dat het daarmee uit was, kwam daarna het meisje dat de fout had gemaakt zich ook nog excuseren en ons bedanken omdat we zo understanding waren.

Mensenlief, excuses? We hadden de tijd van ons leven! Als we ooit nog terug naar Schotland gaan, gaan we zeker nog eens in Killin passeren en dan niet alleen omwille van de avonturen in die bar, maar ook die B&B was een superlatief op zich.

Niet alleen luiertafels

Het zal een jaar of twee geleden dat er tijdens de opbouw van de evenementen een probleem was in het mannensanitair, waardoor de heren bij de dames moesten passeren.

Eén van hen verwoordde het als volgt: “Het doet wat eigenaardig aan, die vuilbakjes in die toiletten”.

Toen ik las dat ze nu ook luiertafels in de mannentoiletten1 gaan voorzien dacht ik dat voorval, maar ook nog aan iets anders.

“Heb jij die ene foto nog?” vroeg ik Luc, wel wetend dat Lucs telefoon nog alle foto’s bevat die hij ooit nam. Hij had twee foto’s genomen omdat hij dat nog nooit had meegemaakt. Eentje zal wel volstaan voor op het blog.


Foto -zoals gezegd- van Luc

1 Metrotime

Spreekwoordelijk

De appel valt niet ver van de boom.

Als een vis op het droge.

Het droge zonder vis …

Goeie morgen schatten!

Ik had het er in het verleden al over dat het lijkt of men er in Zoutleeuw alles aan doet om toch maar zoveel mogelijk mogelijk volk naar hun -echt wel mooie- kleine stadskern te lokken.

Dat dat niet zo recent is blijkt uit een ouder bord dat me toch altijd een beetje doet glimlachen. Ik weet dat het niet zo is, ik weet wat het bord betekent, maar het lijkt mij toch wel eerder een charme-offensief.


Uit de map der bewogen foto’s.
Ik zou kunnen zeggen dat ik hem ga hernemen, maar dat is niet waarschijnlijk.

Absurd

Nog steeds in de nasleep van de grote reorganisatie van de bankzaken, teweeggebracht door de frauduleuze gebeurtenissen op mijn creditkaart kregen we te maken met een absurd bewijs van wat bureaucratie inhoudt.

Nu we daardoor verplicht waren om naar de bank te stappen, zouden we van de gelegenheid gebruik maken om de zakenrekeningen te sluiten die nog altijd actief waren al waren ze dat eigenlijk niet. We hadden dat na ons pensioen nog maar eens op de lange baan geschoven. Er kwam nog wel wat meer bij kijken maar dit zijn de grote lijnen.

Met grote verwondering las ik een zakelijk aandoende mail die ik kreeg op mijn e-mailadres:”mijn naam volledig@gmail.com” -diegenen die op voorgaande willen mailen zijn er wel aan voor de moeite- maar met aanspreektitel: “Geachte Heer Luc”. Om te beginnen is dat al erg bizar aangezien de geachte heer Luc zélf ook wel gemaild kan worden.

Ik las daarin dat ze zijn rekening zouden afsluiten maar ze zouden wel al diegenen die daar af en toe geld op stortten verwittigen dat ze dat in de toekomst op een ander rekeningnummer moesten doen. Zo zouden ze dat doen voor zijn pensioen en voor de ziekenkas, wat hij natuurlijk zelf al geregeld had.

Maar die derde partij, daar hadden ze geen contactgegevens van en die moest de geachte heer Luc zélf verwittigen. Die derde partij? Dat was ik.

Ik overweeg nu de geachte heer Luc een e-mail te zenden met de melding dat hij me moet melden dat ik in de toekomst op zijn veranderd rekeningnummer moet storten in plaats van op het oude. Of hij dat per e-mail zou doen … dat laat ik aan hem over.

Het manneke nooit content

Stel, je gaat wandelen. Je gaat ver wandelen. En als je thuis komt, plof je genoeglijk op je stoel en gaat wat zitten of hangen of liggen luieren en nagenieten.

Niemand die je kan of gaat storen, ah neen, want je lief zit of hangt of ligt ook te luieren en na te genieten.

Niemand die je stoort? Ondanks de lange wandeling krijg je na een uur de kriebels in je linker pols. Maar dan écht, want die polsband ook stappenteller genaamd, geeft een knor en een tril als je te lang stil zit. Bovendien staat daar op dat toestel dan een ventje met zijn armen te zwaaien.

Ik probeerde hem al te vangen voor een foto, maar daarvoor turnt hij niet lang genoeg.


Op de telefoonapp, in afwachting dat hij me betrapt.

De wazige ontmoeting

Als je veel gaat wandelen kan je zo van tijd tot tijd eens zin hebben om buiten de gekende paden te treden. Dat wil zeggen dat wij soms eens op zoek gaan naar een ander natuurgebied waar we nog niet eerder waren. Sommige dagen heb je dan ook geen zin om kilometers ver te gaan rijden en zoek je het wat dichter bij.

En dan vind je iets, niet zo ver van hier. Het nadeel echter was dat de wandeling slechts drie kilometer lang was. We besloten het eens aan te kijken en kwamen aan een compleet lege parking. De paaltjes van de bewijzering stonden er nog, maar de plaatjes zelf waren weg.

Eigenlijk leek het eerder een verlaten stukje natuur al was het wel onderhouden.

Wij waren niet voorzien op ontmoetingen. Andere wezens blijkbaar ook niet. Toen Luc vroeg: “staat daar een hond?” kon ik niet snel genoeg mijn fototoestel in de aanslag brengen. Jammer genoeg stond het op automatische focus, het zoemde in op het struikgewas. Ik sakkerde een beetje dat het toch altijd wou lukken.

De ree bekeek ons als dacht ze: “Wat komen die twee rare hier nu doen?” terwijl ik probeerde snel het toestel op manueel te krijgen. Ze heeft zo lang niet gewacht en verdween in de bosjes.

Ondertussen stond mijn fototoestel dan wel op manueel toen Luc zei: “Daar heb je ze weer” en deze keer liep ze voor ons over een weiland. Nu had het toestel wél op automatisch moeten staan, want scherp stellen kwam er niet van en ik sakkerde een beetje dat het toch altijd wou lukken.

We gaan die wandeling nog eens doen, in camouflage klederdracht en op fluwelen zolen. Misschien zou ik beter twee fototoestellen meenemen.

Het werd dan ook een wazige reportage van een wazige ontmoeting, waarvan twee foto’s ter staving.

Disco

Gisterenmorgen zagen we zomaar honderden lichtjes op ons plafond. Ze dansten en huppelden en het was schitterend om zien.

(Lees verder onder de foto)

Het was geen raadsel, het was geen mysterie en ook geen probleem. Het was de ochtendzon die weerspiegelde in de pailletten van Ella’s t-shirt.

(Lees verder onder de foto)

Vandaag blijven -ondanks de ochtendzon- de lichtjes uit.

Nazomeravonden

Als het ‘s avonds frisser wordt
Aan je blote pletsers
Dan de birkenstock’s terzij
Draag sokken in sletsen

[© ms – 15 september 2018]

Page 1 of 983

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén