Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Zomers weertje

Weet je, op een rommelmarkt krijg je allerlei papiertjes in de handen gedrukt over andere rommelmarkten, hun waar en wanneer en hun uitnodiging om te komen verkopen of kopen.

En dan schrijf je je in en dan vragen ze je om op voorhand te storten en dat doe je en dan krijg je een weerbericht om van achterover te slaan, een hittegolf.

En dan sta je daar. Neen, inschrijven en niet opdagen, dat doe je niet. Opdagen en bakken, daar heb je ook geen zin in.

Je gaat en het gaat. Tot na de middag de temperatuur begint te stijgen en het aantal bezoekers begint te dalen. Die zitten allemaal thuis hun gebakken middagmaal te verorberen terwijl jij zelf zit te bakken.

Maar eigenlijk kan je over de -verlengde- voormiddag niet klagen. En eigenlijk weet je niet of in die hitte nog mensen gaan afzakken naar het terrein. En eigenlijk zie je rondom de meesten al beginnen inpakken …

En dat inpakken, wel ja, dat werkt aanstekelijk. Het begint te kriebelen.

Vroeger vertrekken is mijn favoriete bezigheid niet, maar bij de Dodentocht hebben ze ook de afstand van 100km naar 65km teruggebracht, zodat iedereen vóór de grote hitte binnen zou zijn1.

Natuurlijk kan je bij een rommelmarkt alle bezoekers niet tijdig verwittigd krijgen mocht je vroeger willen stoppen en dat is dan wel jammer.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Lekkers uit de vintage periode

En nóg eens over eten en herinneringen.

Onze muze zat die dag bij Bertie bij aan tafel en zei: “Zo’n oud verhaal kunnen wij ook nog vertellen”.

Het was niet de eerste keer dat ik bij Bertie de mosterd haalde, het zal -dat staat nu al vast- ook niet de laatste keer zijn.

Wij zaten ooit, moeder, vader, broers, zus en ik spaghetti te eten, zoals we die al jaar en dag aten, alhoewel … ik was een jaar of tien, schat ik, toen die van de chiro langskwamen om mij in te schrijven voor het zomerkamp en onze spaghetti bekeken. Ze vroegen of dat lekker was. Natuurlijk was dat lekker, wij aten dat al jaren zo. “Wij maken dat met tomatensaus” zegden ze.

Uit gemak hebben ze die zomer ook spaghetti op mijn moeders wijze gemaakt: spaghetti met bruine suiker en ballekes. Later hoorde ik wel dat dat wel in meerdere streken ingeburgerd was.

Uiteindelijk was ik het die mijn moeder aanzette om spaghetti met bolognaise te maken na een kamp met de CM zo ongeveer rond dezelfde periode.

Zo kwam het ooit ook zover dat ik, als veertienjarige, van een CM-vakantie in Zwitserland thuis kwam en de naam “ravioli” liet vallen die mijn moeder dan wel in blik kocht, maar zich toch ging inschrijven in een kookcursus bij de boerinnenbond voor het bijwerken van haar vintage kookkennis.

De knijten

Toen ik las dat er knijten opduiken rond Gentbrugge, Wichelen en in Wetteren, langs de Schelde aan het Zennegat in Mechelen1 en dat ze in Hamme snelle maatregelen vragen tegen de knijtenplaag2 had ik ’s nachts een nachtmerrie en dacht ik ’s morgens een knijt naast de spiegel boven de lavabo te zien, die het natuurlijk niet kon navertellen.

Achteraf gezien was dat geen knijt maar een klein driehoekig vliegske terwijl knijten gewoon slaphangende vliegende stofkes lijken …

Met de nadruk op “lijken”. Echte monsters zijn het. Toen ik dan de titel zag in de andere gazet, die zei dat ze eerst allemaal op je hoofd gaan zitten om dan allemaal tegelijk te steken3, dan snapte ik het voorval van jaren geleden op de Goatfell ook ineens beter. Daar hadden wij dat namelijk, we leken van de ene op de andere seconde gepukkeld, in ons gezicht. (Het artikel zelf is niet te lezen omdat het enkel voor abonnees is).

Ondertussen blijken er ook knijtenvallen4 te bestaan, maar geloof me, mochten die beesten hier opduiken dan draag ik een lange broek met lange mouwen -hitte of geen hitte- en koop ik mij een hoed met muggengaas.

____________________
1 Het Nieuwsblad
2 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2022/08/09/hamme-vraagt-maatregelen-tegen-knijtenplaag/
3 Het Laatste Nieuws
4 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2022/08/11/inwoners-aan-schelde-in-wichelen-krijgen-knijtenvallen-in-hun-tu/

De kurkentrekker

Goed! We gaan het weer hebben over het onderwerp waar ik rond de pot draai. Gewoon omdat ik dat onderwerp van mij persoonlijk vind en het niet met het blog wil delen en vragen er over niet beantwoord noch opmerkingen ga rechtzetten.

Laat ons gewoon zeggen dat dat onderwerp meestal iets “plezant” betreft.

Dus … Luc en ik gaan ergens naartoe waar we een veiligheidscheck krijgen, maar we waren er vroeger wel al eens. En toen was die veiligheidscheck enkel een bekijken en controleren van de ID-kaart geweest.

Dus nu besluit ik de picknickrugzak mee te nemen. Daarin zit wat je onderweg zoal nodig kan hebben.

Maar nu moest die rugzak en je hele hebben en meehebben op een scanner.

Vraagt de man achter het scherm: “Heb jij een kurkentrekker mee?” Ik sla me voor het hoofd, want ja, dat heb ik.

Toen we twee maanden geleden die orchideeëntuin wilden bezoeken en ons onderweg tegoed wilden doen aan een meegenomen zomers slaatje kwam ik tot de bevinding dat de -eveneens meegenomen- fles wijn een kurk had en wij geen kurkentrekker.

We zijn daar in een Nederlandse Kringwinkel alsnog een kurkentrekker gaan kopen.

Dus, ik sla me voor het hoofd en zeg: “Aaargh, die kurkentrekker van de Kringwinkel”. Ik haal hem tevoorschijn en de man rommelt wat in mijn Tupperware en zegt: “Dat schaarke -hoop en al 5cm- wil ik ook wel?” en ik grap met: “Mijn patattenmeske ook?” Ja dus.

Ik mag/kan die na afloop terug ophalen en ik krijg een tegoedbon.

’s Avonds lagen de spullen al op mij te wachten. De man was er ook, maar die stond. Nu hij meer tijd had vertelde ik van de fles wijn en de kurkentrekker en konden we er samen om lachen.

Wat vervelend was? Dat ik mijn gerief moest afgeven? Neen -eigen schuld, dikke bult- maar wel dat ik de hele dag gedacht heb: “Vanavond niet vergeten!”

Blogfoefelaars

Vorige week had ik dus even een probleem met publiciteitsblokken op Matroos’ blog, wat helemaal niet zou mogen kunnen of niet zou mogen zijn hebben.

Maar die ontwikkelaars hebben helemaal geen boodschap over wat die blogs beschrijven, die hebben helemaal geen interesse in het wel en wee van de bloggers, als het maar opbrengt.

Zo had ik, in mijn beginnende blogperiode, een blog bij Skynet en kreeg ik op een avond, bij het openen van mijn blog een heel foute achtergrond te zien: iets met trouwringen en trouwkleren en geromantiseerde kleuren.

Toen ik dat aan Luc wou tonen, was het weg. Zo weg als de voorbije week de -in de weg zittende- publiciteit op Matroos’ blog.

Bovendien kwam er per e-mail de vraag of Luc en ik gingen trouwen. Ik vond de vraag nogal vrijpostig aangezien dat enkel Luc en mij betrof en ik antwoordde zoiets als hadde ik geen eigendomsbewijs meer nodig.

Eigenaardig genoeg reageerden meerdere mensen op het blog met felicitaties en gelukwensen en al wat bij trouwen komt kijken zonder de essentie te bekijken.

Meerdere mensen hadden het gezien, meerdere mensen hadden voetstoots aangenomen dat het mijn manier was om iets aan te kondigen.

Ik interpelleerde Skynet. Ze vertelden me wel dat ze een nieuw thema -een trouwthema- aan het uittesten waren. Maar dat had nooit, maar dan ook nooit, op mijn blog gestaan. Dat deden zij niet. Wat durfde ik nu te suggereren …

Het was niet enkel daarom dat ik bij Skynet vertrok, maar het waren meerdere redenen die me deden besluiten dat enkel ik nog zeggenschap over dat blog wou hebben.

Vervagende tijdslijn

Herinneringen kunnen ook last hebben van de ouderdom, ze kunnen jong zijn, belegen maar ook beschimmeld.

Hoor maar!

Luc en ik gaan naar een boekenmarkt (kijken) en beslissen er dan maar op de laatst mogelijke menselijke dag van deze komende week een wandeling aan te breien.

“Pietersheim” zeg ik. “Daar waren we ooit met de kleindochters om naar die ruïne te gaan kijken”. Laatst hadden ze triomfantelijk een foto van die keer getoond, die ik hier niet kan tonen of ik zou ons gezicht moeten blurren. Ik zal dat efkes doen …

(Lees verder onder de foto)

Foto’s van die keer heb ik zelf ook niet door een kapotgevallen losse harde schijf. Bovenstaande bezorgde Amke me dus ergens het voorbije jaar, foto genomen op 30 oktober 2016 om 1314u (om volledig te zijn).

De nieuwe versie hoefde ik niet te blurren.

(Lees verder onder de foto)


Pietersheim dus. We rijden de parking op en ik zie het kasteel/restaurant voor me staan en zeg ontgoocheld: “Hier waren we al eens, nog niet zolang geleden”.

Raar maar waar roept de wandeling geen enkele herinnering op, niet één. Tot we helemaal op het laatst aan die ruïne aankomen vanwaar we het kasteel/restaurant bijna kunnen aanraken.

“Wanneer waren we hier dan?” vraag ik me af. Er zijn geen sporen van terug te vinden, geen foto’s, geen Runtastic vermelding, niks op het blog.

Heb ik nu écht één herinnering in twee delen opgeslagen? Het ruïnebezoek normaal herinnerd maar dat nieuwere kasteel/restaurant niet zo lang geleden?

Het ten kan ni anders.

Tevergeefs

Luc had twee Curverbakken daterend van het pre-mijntijdperk, heel handige curverbakken voor de rommelmarkt.

Wij wilden er zulke bij en zochten op internet … Tevergeefs

Of toch niet. Bij Hubo waren er en bij Hubo Tienen waren ze in stock.

We bestelden. We gingen er om. Met onze bak terug bij de auto gekomen … We stoven terug naar binnen. Ik zeg: jama zonie, we bestelden afmetingen zus en zo en zo hoog en deze is afmetingen zus met een plus en zo met ook iets meer en veel hoger. En we mogen es in de rekken gaan kijken … Tevergeefs.

Wij krijgen ons geld terug. Wij gaan bij Brico. Curver hadden ze niet meer.

Volledigheidshalve gaan we naar Gamma … Tevergeefs.

Als we thuis zijn wil ik checken of wij nu zot zijn of … “Dit artikel is niet meer beschikbaar” zegt de website van Hubo.

Zo kan ik het ook.

Op een achtbaan

Had ik een poos geleden mijn twijfels over een rommelmarkt waren de twee laatste toch van een goedaardiger soort tot Gisteren, jawel mét hoofdletter.

We stopten de auto, stopten het populaire spul nog even weg, en begonnen met de tafels te zetten …

Hebben jullie oud geld? Hebben jullie munten? Hebben jullie oude gsm’s? Of juwelen soms? Hebben jullie platen? En ga zo maar door.

Meestal konden we gewoon “neen” zeggen en voortdoen met wat we bezig waren. Maar één keer, owee, zaten ze er op. Liegen kon niet meer, vluchten evenmin.

En zo begon een moeilijke opbouw met storingen en binnenstromend geld, waar wij dachten dat de mensen door vele omstandigheden op hun centen zaten.

Niet enkel het opbouwen maar de hele dag lang ging het door …

Hoeveel wil je hier voor? Das te veel … Das te weinig (oeps! dat zegden ze niet maar haalden hun portemonnee te voorschijn). Smakelijk! Hoeveel wil je hiervoor? Oh maar die hebben we al! Heb je ook nog wat van dit? Of van dat?

Gaan we inpakken vroeg Luc? En ik vroeg me af waar de dag gebleven was. Ik moet hier zelfs de foto van één van de vorige keren bij zetten. Ik had zelfs geen tijd om een nieuwe te nemen.

Alleen op ons eiland

“Luc” brulde ik terwijl ik én de gazet zat te lezen, mijn bankrekening nakeek én mijn nikkel telde “Pladda eiland staat te koop1+2“.

Even kort vertellen: Pladda eiland ligt bij het eiland Arran, we waren er wel meer, op Arran dan maar hadden er wel zicht op Pladda. Het is een wat verlaten, desolaat eilandje voor de kust met een vuurtoren en wat gebouwtjes.

Ideaal plekje om gerust te zijn, maar wat heet gerust? Is er internet? Is er telefoon? Moet je telkens naar Arran om commissekes te doen?

“Ik heb niet genoeg” zei ik toen ik de pot met kleingeld dicht deed en terug bij de rommelmarktkassa zette.

____________________
Het Nieuwsblad
Het Laatste Nieuws

Geen politiek maar crema

We gaan maar efkes door over eten en over herinneringen.

Al eet ik niet zo veel, er over schrijven kan geen kwaad.

In Kringwinkels kijk ik naar de boeken maar niet de kookboeken, behalve die ene keer dat ik een bepaalde zocht en onmiddellijk vond.

Nu, terwijl Luc druk rommelende was waar hij hoopte één of ander schattenelement te vinden, bekeek ik wel de kookboeken. Het leek wel of het boekje me geroepen had …

De herinnering was niet weggestopt, neen, ze was eerder nog in een gesprek aan tafel beland. We hadden crème brûlée als dessert en Querida -een heel klein beetje Spaans zijnde- en ik hadden het over Crema Catalana, die ik kende van vroegere passages in Catalunya. En ik wou dat wel eens maken … maar ik vergat het.

Nu staat het boekje hier. Nu zal ik het niet meer vergeten.

“Das gevaarlijk 🤭😋” wist Querida.



Page 1 of 1101

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén