Wizzewasjes

Te lezen en te zien

De Markies

Een paar jaar terug las Luc over de stockverkoop van “De Markies” en wij gingen daar een kijkje nemen en kwamen met een kabas boeken naar huis.

Daarna was er die keer dat Luc een e-mail kreeg van De Markies omdat ze weer een stockverkoop deden en wij togen erheen en namen Amke en Ella mee en we kwamen met een kabas boeken naar huis.

Dit jaar kreeg Luc de e-mail maar waren we het eerste weekend van de verkoop in Antwerpen, we liepen er binnen en kwamen met een kabas boeken naar huis.

Aangezien Amke en Ella het voorbij weekend bij ons waren en we het er over hadden en zij daar graag nog eens naartoe gingen … en ja, we kwamen met een kabas boeken naar huis.

Maar eigenlijk is de dubbele portie van dit jaar zo erg nog niet. Als ik de vorige logjes bekijk zijn we er in 2017 niet geweest. Was er dan geen stockverkoop? Of heeft Luc de e-mail niet gekregen? Wie kan dat nu nog zeggen?

De twijfel van elk jaar

Elke decembermaand vangt aan met het wikken en wegen over het wel of niet plaatsen van de kerstboom en alle andere versierselen die er bijgekomen zijn.

Elk jaar overtuig ik mezelf om het toch maar te doen. Elk jaar ben ik blij als hij er staat. Elk jaar vraag ik me af waarom ik het nog doe. Elk jaar beloof ik mezelf het me de keer er op niet meer over het hoofd te trekken.

Want zie je, het versieren en aftuigen is voor mij. Kerst en Nieuwjaar zijn hier geen uitbundige feesten. Zoneke en Querida komen, Amke en Ella komen enkele dagen, maar geen van allen op de dagen zelf. Dan vieren wij onder ons beidjes.

De twijfel van elk jaar is er dus weer. Meestal zetten we die kerstboom de dag na sinterklaas.

Hij staat nog niet. De twijfel is er wel nog.

Onderwerpen bij de vleet

Zou ik het vandaag eens hebben over de trend van verdachten die ineens met een rollator1 of al strompelend2 naar het gerecht moeten?

Of is het interessanter te lezen over het hotel dat ineens zijn klanten buitenzet wegens belangrijker “hoog” bezoek3?

Of is het luxeverzuim4 in de scholen iets om ons het hoofd over te breken?

Of is het het drankverbruik5 van erg jonge jeugd/kinderen toch zorgwekkender?

Of het toch maar dichter bij huis gaan zoeken, bij mijn eigen drankgebruik van 1 liter water ‘s morgens bij het opstaan, die ik diende te halveren omdat ik -verdorie nog aan toe- een frozen brain kreeg van dat koude water en nu overweeg om het maar in vier keer te gaan doen omdat ik het er dan wel niet echt koud van krijg maar het toch een poos duurt eer mijn binnenkant weer opwarmt.

1 Het Nieuwsblad
2 Het Laatste Nieuws
3 Het Nieuwsblad
4 Het Nieuwsblad
5 Het Nieuwsblad

De (on)verwachte gasten

Vanmorgen was Sinterklaas geweest. Zonder veel omslag en zonder veel gedoe, maar het bewijs stond me bij het ontbijt op te wachten.

Straks komen Amke en Ella. Ook voor hen liet Sinterklaas wat snoepgoed achter.

En al trekken we er daarom morgen op uit om hun sinterklaasgeschenk te halen, er moet dit weekend ook nog gestudeerd worden. Ze zitten namelijk in de examenperiode.

En ieder die ook chocoladeventjesbeestjes kreeg van de sint, pas op voor ulle lever!

Een logske in het blauw

Ik ben overstag gegaan.

Er was de tijd dat ik mezelf voorhield dat ik niks nieuw aan kleding meer ging kopen zo lang ik niet op het voor mij voorbestemde bmi was aangeland.

Dat werkte. In de zomer, de linnen broek, die hing wat lager maar linnen broeken doen dat nu eenmaal en de broekrokken waren veilig … voorzien van een veiligheidsspeld.

De winter, ach dan doen we daar maar een thermisch gevalleke onder, dat moet lukken.

Dat deed het ook, tot ik mezelf eens in profiel in de spiegel bekeek en voor alle veiligheid even aan die broekspijpen ging trekken, waardoor het ganse ding zonder aarzelen, zonder openen naar beneden schoof. Het risico was groot, je zou zomaar eens met je pijp aan iets blijven hangen, ik mocht er niet aan denken.

Bretellen zou maar een belachelijke oplossing geweest zijn. Dus ja, er zat niks anders op, ik moest een nieuwe broek gaan kopen. Ik koos voor een jeansbroek.

Als je dan weet dat ik al zeker 20 jaar, als het er al geen 30 zijn, geen jeans meer droeg … ik verkoos indertijd wel de stretchmodellen, want de klassieke blue jeans vond ik niet gekleed genoeg, of te killig of te gewoontjes.

Na al die jaren … een jeansbroek.

Als ik naar beneden kijk, naar de pijpen en mijn sneakers er onder, ziet het er daar wel erg jeugdig uit. Gelukkig kunnen mijn voeten niet naar boven kijken.

Omdat ik toch een foto bij moet/wil voegen, neem ik het risico op kans van herkenning en zet een foto van betreffende jeans bij dit postje. Ik hoop dat ik kan rekenen op enige discretie, mocht U ooit ergens betreffende jeans zien passeren.

Mijn broek en ik danken U.

De files met niveauverschil

Toen we maandag richting Brussel reden, gingen we al snel stapvoets filerijden.

Boven ons, in de lucht, deden de wolken dat ook.

pske van mske: Eigenlijk hebben we die hele dag een file aan files gehad: een kijkfile, de dagelijkse file, de wisselaarsfile, de Ringfile, de avondfile met voorstekersfile en wisselaarsfile, …

Ook kouwelijk?

De dag waarop ik schreef over een kouwelijke telefoon vertoonde de weegschaal ook al kuren, meer dan rare kuren, een onverklaarbaar raadsel was het.

In plaats van af te vallen, kwam ik bij. Ik weet het aan de plotselinge koude. Misschien moest ik gewoon wat meer eten. Meer eten, in mijn geval, is een straf. Als ik genoeg heb, heb ik genoeg en nu zat dat ding …

En dan ineens op vrijdagmorgen was er anderhalve kilo af op één nacht tijd. Dat kon dus niet en dat vond ik dus onverklaarbaar.

En diezelfde vrijdagavond had ik ineens ondergewicht.

Na onderzoek bleek dat de hele weegschaal een eigenzinnig karakter heeft. Ze verdraagt namelijk niet dat ze verplaatst wordt. Met verplaatst bedoel ik dan een grote afstand van zo ongeveer 2cm.

Geen kouwelijke weegschaal dus. Gelukkig maar, want ik heb ik geen sokken die daar groot genoeg voor zijn.

Waar was ik nú weer?

Wat is dat nu met die mislukte morgens?

Ik had het er ooit al over dat ik nachtmerries kan hebben, ik weet dat aan wat ik de avond ervoor bekeek op TV. Maar daar ben ik niet meer zo zeker van.

Zoals ik al meer vertelde, gebeurt dat meestal met periodes. Er is niks loos en ineens zijn ze daar en dan wel een hele poos na elkaar.

Soms word ik er wakker van en weet wat ik droomde. En dan is één of ander spook uit het verleden -of het nu nog leeft of niet- opgedoken. Of heb ik een doemdroom over iemand uit mijn nabijheid.

Soms weet ik het niet en word ik ‘s morgens wakker met een naargeestig gevoel, net alsof ik me eerst moet realiseren dat ik van ergens kom dat zich niet in de werkelijkheid bevindt. Moeilijk om uit te leggen. Ik maakte iets mee dat niet echt was maar wel aanvoelt alsof het dat wel was.

Ik zocht op of het kon, zo een neerslachtig gevoel bij het ontwaken dat een poos daarna verdwijnt. Of het dankzij de koffie of dankzij de gewoonheid van de dag komt, zou ik niet weten en dat blijft me eigenlijk gelijk.

Ik vond iets over ochtenddepressie, maar dat vind ik nu toch wat vergezocht.

Een goeie morgen

Niet echt dus, dank zij een bende … de rest zal ik wel mondeling afwerken.

Omwille van een reden, die ik hier vandaag wou vertellen maar nu voor morgen zal houden, zijn de morgenden hier al niet al te uitbundig.

En net vandaag ging dat beter. Hé, ik werd zelfs licht opgewekt wakker.

Wat is het eerste dat ik doe ‘s morgens? Ik neem mijn gsm, lees eventuele berichtjes en eventuele mails.

En daar gaat het fout. Er is een mail dat de parking-app de factuur niet betaald krijgt omdat mijn opgegeven kredietkaart niet klopt. Wel verdorie! Die parking-app staat er nog geen maand op, het ding gaat goed -gisteren parkeerden we nog in Antwerpen- en nu datte!

Wat zie ik nog? Die van Proximus hebben de Proximus-app in een nieuw jasje gestoken. Allemaal goed en wel, maar wat ben ik er mee als ik mijn verbruik niet kan zien? Wel dat van de vaste lijn, wel dat van Luc, maar waar is het mijne?

Eens beneden, ga ik uitzoeken. In de mail van 4411 staat ook dat, als ik de juiste kaart ingeef, de betaling alsdan nog doorgaat, maar de parking-app en site zijn in onderhoud van deze morgen 4u tot vanavond 23u. Is het misschien daarom dat het niet werkt?

En die van Proximus? Ik kan een chat starten. Dat doe ik. Het antwoord? Omwille van onvoorziene omstandigheden kan het een poos duren eer ik antwoord krijg, maar ze zullen me een sms sturen als er een antwoord is.

Voor de zoveelste keer: “als iets goed werkt, blijf er dan met ulle fikken af”.

Zo, dat is net op tijd geschreven want mijn eerste zjat koffie is binnen, ik word al wat milder gestemd en straks veeg ik het weer gewoon van de tafel als onbelangrijk …

Nog rap efkes het verwijt “doerakken” de ether in gooien en aan de zondag beginnen.

Mijn voorgevel

Toen ik vele jaren geleden -van een dokter, wegens een lichte vorm van acné- de stempel vette huid opgedrukt kreeg, troostte men me, zeggende dat iemand met een vette huid later geen rimpels kreeg. Dat klopte wel.

Maar toen ergens tijdens de periode dat wij de evenementen deden ik -van een dokter, wegens een lichte vorm van rosacea- de stempel gevoelige huid kreeg -mijn gezicht was er een beetje gecraqueleerd gaan uitzien door de gedurige overgang van koud naar warm- ik meer en meer crèmes -zowel bij de dermatologe als de apotheker- haalde en probeerde, maar hoe slechter het ging.

Tot de dag dat ik niks meer deed, behalve het wassen met lauw water en mijn reinigingsgel. En dat ging best goed.

Tot ik, door het vermageren, rimpels zag verschijnen in mijn kaken en ik ging ingrijpen.

Toen ik -door een dokter, wegens beginnende slechthorendheid- amandelolie kreeg voorgeschreven, die ik dagelijks in mijn oren moest druppelen, haalde ik me bij de apotheker een fles van het goedje. Die ging langer mee dan verwacht met zo twee druppeltjes per avond.

Toen ik las dat amandelolie goed was voor de huid … inderdaad.

Twee dagen …

Tot de avond dat Luc me zei dat mijn gezicht een beetje naar frituurvet rook, ik ‘s morgens het gevoel had of mijn hele gezicht afgebrand was, ik de fles amandelolie besnuffelde en het ding bij het KGA zette. Ze rook wat ranzig en was, volgens mij, over datum.

Gelukkig bracht een herstellende crème, die ik zelf kocht nadat de dermatologe beweerde dat die voor mij niets gunstig kon betekenen, soelaas.

Het duurde een wijle vooraleer alles genezen was en ik weer aan de veldslag tegen de rimpels begon te denken.

Weet je, hoe gek het ook mag klinken, ik haalde me een flesje amandelolie bij de Action. Die zijn kleiner dan eentje van de apotheker en het voelt weer aan als een pezzevelleke.

En dat, mijn waarde lezers, is de reden waarom ik heden ten dage liever in de regen ga wandelen dan in de vrieskou.

Page 1 of 1023

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén