Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Nen tweeling?

De TV en ik waren nooit dikke vriendjes. De laatste jaren kon ik er al beter mee over weg. Maar nu zou je kunnen zeggen dat ik de laatste twee maanden toch ergens een periode van een maand helemaal geen TV heb gekeken.

Daar kwam onlangs weer verandering in toen er weer enkele bekende feuilletons op ons werden los gelaten: het ene een beetje spannend, het andere een beetje voorspelbaar, het derde een beetje grappig. Dat betekende dat ik één dag op drie wel eens keek.

“Ik heb een film op genomen” zei Luc: “Washed Away“.

Het genre? Zoiets ik-weet-niet-hoe-ik-het-zou-noemen, waarin-de-personages-doen-alsof-ze-acteren. Zoiets, jà.

En ik maakte de opmerking die ik al zo dikwijls maakte.

  • Parker was de man die deed of hij dood was, maar het helemaal niet was.
  • Travis was de reden waarom Parker deed of hij dood was, maar het helemaal niet was.

Die twee mannen leken zo erg op elkaar dat ik de hele film aan Luc gevraagd heb: “Is dat nu die schijndode? Of is dat nu die crimineel?”

We hebben hem uitgekeken, ah ja, we konden -gelukkig zonder vragen- zien wie de rechercheur van politie was. Die leek zo precies een beetje weggelopen uit één van die vroegere soaps zoals “The bold and the beautiful”.

Ze doen dat wel meer die treffend gelijkende personages, meestal bij actrices. Waarschijnlijk geven die van het castingbureau voorrang aan het type waar zij op vallen. En net zoals een hele film blonde barbievrouwen niet de realiteit weerspiegelt, doen ongeschoren -imitatie- stoere binken dat ook niet.


Schulensbroek.

De Belgische appels

“In de gazet staat dat bijna alle Belgische appels uitverkocht zijn1” zei Luc “en in onze Colruyt zijn er nog” en hij propte zowaar een foto ten bewijze in de Dropbox.

Het zal zijn zoals met voetbal zeker? Niet alle Belgen zitten in Rusland, laat staan alle Belgische appels.

1 Gazet van Antwerpen.

Schokcampagnes

Eigenlijk heb ik er mijn buik van vol, meer dan mijn buik van vol.

Ik ben een saai mens, ik zei het al meer. Ik doe niet wat niet mag. Maar omdat er anderen zijn die niet zo saai zijn en het leven kleuren door verboden dingen te doen, word ik mee gestraft met allerlei campagnes die ze voeren om toch een beetje logisch denken in die niet-zo-saaie breinen te krijgen.

Dus heb ik er mijn buik van vol om nog maar eens het schokkend spotje van de zoveelste campagne voor de veiligheid aan overwegen te zien. Hoe moeilijk kan het zijn om aan een overweg te blijven wachten tot het veilig is …

Maar ‘overweg’ en ‘veilig’ dat strookt niet met elkaar. Weet je waarom niet? Omdat ze maar altijd doen of die lichten zo onfeilbaar zijn, maar wij willen niet meer -lees: ik wil het niet meer- over de overweg naar de Colruyt. Dat licht daar is niet veilig, helemaal niet. Als je uit de zijstraat komt, kan je niet zien of het wit of rood staat tot je er met je neus voor staat. Met de fiets of te voet is dat nog doenbaar. Met een auto? Luc manoevreert altijd een beetje naar rechts om links af te slaan. Dat is de enige manier om het licht in vooraanzicht te zien te krijgen. Eigenlijk zou je voor die overweg moeten stoppen om te kijken of je er over kan.

Ik weet nog, toen we als kinderen naar mijn grootmoeder gingen, we in het station van Opwijk uit de trein stapten, naast de spoorweg -die afgesloten was met een betonnen afsluiting met kanten boordje- liepen tot we aan de overweg voor de bareel moesten blijven staan.

Voor de bareel was echt wel vóór de bareel, niet er tegen, niet eraan maar op een meter afstand, want de zucht van de trein kon je zo mee sleuren.

Een bareel was in die tijd een slagboom -over de volledige breedte- waar kettingen aan hingen. Dat vonden wij altijd een mooi zicht. Waar zijn die slagbomen gebleven?

Heeft de N.M.B.S. niet wat te veel aan veiligheidsmaatregelen afgeschaft? Zoals ook de goeie ouwe kaartjesknipper? Maar dat is een ander verhaal.

Maar ze mogen stoppen met me ongevraagde, schokkende filmpjes en acties en affiches door mijn strot te duwen die mij niet tot andere gedachten zullen brengen aangezien ik al aangeboren saai ben.


Kiewitdomein en Arboretum Bokrijk.

1 Gazet van Antwerpen

Bevroren brein

Ik heb snel last van het bevroren brein gevoel. En als ik zeg ‘snel’, dan bedoel ik echt: ‘heel erg snel’. Het resultaat is dat ik bijna geen ijs eet en als ik het wel doe -gewoonlijk enkel bij grote hitte- ik het met muizenhapjes zachtjes en voorzichtig naar binnen loods.

Ondanks die voorzichtigheid ligt het gevaar altijd op de loer.

Begrijpelijk dat ik niet zo happig ben op ijsjes? Zeker niet als je bedenkt dat Luc een snelle eter is en het stom en vervelend is dat ik daar nog maar een ietsiepietsie van heb genomen als hij het ganse ijsje al heeft verwerkt.

En dan zag ik de titel in Metro1 die raad beloofde om een brain freeze tegen te gaan. Dat was noodzakelijke lectuur of een “must-read2.

Wel, ik ben een heel pak wijzer geworden. Echt wel, dat ik daar nooit eerder zelf op kwam, hoe dom. Want, zie hun belangrijkste tip vind ik echt zó het vermelden waard dat ik hem hier onder ga aanhalen:

De belangrijkste tip: voorkom hoofdpijn door langzaam te genieten van je ijsje.

Nu zijn we een heel pak wijzer en zal ik zeker en vast meer en meer artikelen van Metrotime gaan lezen, zeker omdat ze de rest van hun artikel bij Wikipedia3 hebben gevonden.

Ze zijn goed bezig!


Reanimatie

1 Metrotime
2 Als we alles dan toch in het Engels moeten zeggen.
3 Wikipedia

Ze hingen het uit

Wàt zei ik? Ik ging hangpetunia’s halen bij Aldi? Dat was dan toch buiten de auto gerekend.

Die moest namelijk de 12de binnen voor onderhoud en voor een herstelling aan de bestuurderszetel. ‘s Avonds bleek die nog niet klaar en kon de bestuurder er helemaal niet mee rijden wegens geen zetel.

Ik whatsappte Zoneke. Aangezien onze Aldi verbouwd wordt en pas op 18 juli terug opengaat, zouden we naar die van Sint-Truiden moeten en ondanks we het vier jaar zonder auto stelden, zag ik ons dat nu niet doen.

Woensdag ochtend kreeg ik een whatsapp … van Zoneke. Er waren geen hangpetunia’s meer in de Aldi van Scherpenheuvel, maar Zoneke wou nog wel eens naar die van Diest gaan kijken … met hetzelfde bedroevende resultaat.

Om 5uur gisterennamiddag was de auto klaar en vroeg Luc of we -tegen beter weten in- nog even naar de Aldi van Sint-Truiden zouden rijden. We moesten toch nog om versgoed om vandaag te overbruggen. Jawel, want vandaag gaat de garagist met de auto naar de autocontrole en beleven we nog een autoloze dag.


Scherpenheuvel: 11:38u


Sint-Truiden: 17:35u

Opdracht geslaagd, zou ik zo zeggen. Met dank aan Zoneke. Zonder dit bloemengedoe zouden we geen verhaal hebben. Want voor de twee -kant-en-klare- concepten had ik de nodige foto’s -nog- niet en ik had de auto nodig om ze te gaan nemen.

De transmigranten

Dit logje staat nu al enkele dagen bij de concepten. Het geraakt niet op het blog omdat de hele zaak zo moeilijk te snappen is en omdat ik er geen duidelijke mening kan over schrijven.

Enkele jaren geleden was het een probleem in Calais tot men daar maatregelen ging treffen en het kamp ging opruimen.

Daarna kwamen er klachten van vrachtwagenbestuurders over problemen op de parking langsheen de E40 in Westkerke, tot men daar maatregelen ging treffen. Toen kwam de E40 parking van Jabbeke in het nieuws. Tot men …

Ik ga niet alle parkings opsommen die sedertdien het nieuws hebben gehaald.

En ik dacht dat, als het probleem niet aan de basis werd aangepakt, ze het gewoon opschoven.

Het was dan wel geen schrikken, maar toch keek ik raar op toen bleek dat het zich ook al hier bij ons, in Landen voordeed1.

De mensen komen ‘s avonds per trein, stappen af in Landen, gaan naar de E40 parking, proberen daar in een rustende vrachtwagen naar de U.K. te geraken en -als dat niet lukt- komen ze ‘s morgens onverrichterzake terug naar het station om daar de trein terug te nemen. En dan ‘s avonds, de volgende poging.

In het artikel heeft men het over een bestelwagen die hen terug naar het station zou brengen. Indien dat zo is, is er toch iemand die dat organiseert. Dat denk ik toch.

Door het veld bedraagt de afstand zo een 3,8 km, wat op zich ook niet zo overdreven is. Eerst vroeg ik me af hoe die mensen dat konden weten, tot ik op de wandelkaart zag dat het helemaal niet zo moeilijk te vinden is. Maar wat een immens werk om al die talloze mogelijkheden te onderzoeken. Dan denk ik ook weer dat het hele gebeuren gedirigeerd wordt.

En dan stel ik me ook nog een paar vragen.

  • Waarom hebben mensen veel geld over om ergens te gaan leven waar men hen niet wil? Dat eeuwig proberen is toch ook geen leven?
  • Waarom wordt …?2

Die keer, zo een twee weken geleden, toen we op die parking stopten -we hadden vergeten de gps op te zetten- hadden we de politiemensen gezien, maar ook de massa’s afval.

Wat draagt men nu weer als oplossing voor? De parking sluiten3 natuurlijk. Is dat écht de oplossing? Parkings die ooit werden aangelegd omdat ze noodzakelijk waren, weer afsluiten.

Wat doen ze dan met de vrachtwagenbestuurders? Die worden aangepakt als ze de rusttijden niet respecteren.

Als je ‘s avonds over die E40 rijdt, zie je ook wel wat er loos is met parkings die tot aan de opritten volstaan met vrachtwagens en waar je met je auto geen plaats kan vinden omdat die ook ingenomen worden omdat er nu al een plaatstekort is.

Mijn gedacht daar over? Ik weet het zelf niet. Ik heb meer vragen dan antwoorden.

1 Het Laatste Nieuws.

2Deze vraag heb ik gecensureerd. Ik probeer het blog wat lichtvoetig te houden en deze materie is al zwaar genoeg. Aan politiek wil ik liever niet doen, maar in mijn hoofd speelt de vraag wel mee als het er over gaat een mening te vormen over een probleem waar zo wordt over gestruikeld.

3 ROB TV – url: http://www.robtv.be/nieuws/landen/gaat-de-e40-parking-tijdelijk-dicht

Watersnood

Je brengt wat bloemetjes mee uit het tuincentrum, om hier en daar nog een saai plaatsje op te vrolijken.

Alleen zijn die bloemetjes zelf niet al te vrolijk, ze staan te droog en snakken naar water.

Je komt thuis en je wil zo snel mogelijk die bloemen gieten, maar eerst moet je je toch nog even omkleden.

En dan zie je de grijzer wordende lucht en je denkt:

Ik kan me beter haasten, voor het begint te regenen.

Je nikkel valt dan wel, maar je gaat toch maar die bloemen gieten. De laatste dagen hoorde je al wel meer beloftes over regen.

Maar inderdaad, eens gegoten en je bent binnen, valt er inderdaad een malse regen.

Later op de avond zegt je lief:

Ik heb voor alle zekerheid die bloemen nog wat bijgegoten.

En dan hoop je maar dat ze geen zwemvliezen gaan kweken.

Lady of the puddle

In het Schotse Glencoe kan je een adellijke titel kopen. Eigenlijk koop je één vierkante meter grond, waardoor je recht krijgt op die adellijke titel.

Maar uiteindelijk is dat allemaal niet waar, want in Schotland kan je geen grond per vierkante meter verkopen en die adderlijke titel geldt alleen op papier en kan niet overgaan op je nakomelingschap.

Nu passeren we, als ik het goed voorheb, ergens tijdens de vakantie in Glencoe. Gaan we voor neptitel? Ik denk het niet.

Maar dat kasteel op de foto van het artikel1, dat wil ik wel eens van dichterbij bekijken.

Ik zal eens moeten meten of dat wel met vierkante meter en al in de planning te krijgen is.

1 Metrotime.

Hoe onnozel!

Laat ons zeggen dat ik me bezig hield. Daarmee bedoel ik dan een zogenaamd -mogelijk in de ogen van anderen- nutteloos tijdverdrijf.

Dat mensen oordelen over wat bij anderen nuttig en nutteloos is, over wat anderen moeten doen en laten, dat wist ik jaren geleden al.

Ik wist ook al dat er mensen zijn die elke hobby van anderen nutteloos noemen omdat zij er niet achter staan. Zo werd mijn lezen ooit als nutteloos -lees: luierikerij- bestempeld terwijl handwerken gepromoot werd.

Het kwam me zelfs ooit voor of alles waar ik plezier aan beleefde uit den boze bleek te zijn en alles wat ik een korvee vond wel degelijk een meerwaarde aan mijn leven zou geven.

Ik hield me dus -zoals gezegd- bezig met onnozeliteiten. Ik nam namelijk foto’s. Dat is natuurlijk geen uitzondering, dat doe ik wel meer.

Maar de foto’s in kwestie waren van een ander kaliber. Het waren namelijk foto’s die één of ander domme afbeelding op het blog moesten vervangen en dat enkel en alleen omdat ik domme afbeeldingen op het blog wíl vervangen.

Ik amuseerde me in mijn eentje en toen hoorde ik ineens in gedachten de stem uit het verleden boosaardig sneren: “Hebde nu echt niks beters te doen?” Ik was er even van de kaart van. Even maar. Gelukkig.

Gisteren liepen we zomaar wat te wandelen en bleek ineens dat wij met ons vieren -Amke en Ella zijn hier- echt niks beters te doen hadden.

(Lees verder onder de foto)

Eigenlijk was de foto voor een logje van vroeger bedoeld, maar ik vond het jammer dat ik hem onder het stof zou moeten verbergen. Voor dat oudere logje zal ik wel eens een andere foto nemen … als de gelegenheid zich voordoet.

Niet bukken!

Het is zover! Waar ik zo een twee jaar geleden nog schreef dat mijn wandelshort er nog opperbest uitzag ondanks de eerste sporen van sleet, is ze nu finaal naar de Filistijnen.

Eigenlijk niet zo verwonderlijk. De twee nieuwe, waarvan sprake, zijn nog altijd nieuw. Ik denk dat ik ze elk één keer heb aangehad. De oude, de genoeglijke, die ging de wasmachine in en bij de volgende wandeling trok ik ze weer aan.

En ik zag de luchtgaten wel, maar gebaarde van krommenaas.

Tot vorige dinsdag. Toen wilde ik mijn veters knopen en ik hoorde de krak. En ik wist het. En ze kwam net van de wasdraad.

“Kan het nog voor één keer” vroeg ik Luc. Maar uiteindelijk heb ik het zelf niet vertrouwd. Stel je voor bij een eventueel onderweegs bukken …

Volgens mijn gevoel zijn de pijpen van die nieuwe wel degelijk smaller dan die van de ouwe getrouwe. Het zal wennen worden.

Page 1 of 980

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén