Wizzewasjes

Vanuit ons kot

Hoe zou het met ons toch wezen?

Het gaat weer, dus kunnen we het er eens over hebben. De laatste dagen voelde ik me namelijk nogal -hoe zou ik dat gevoel noemen- overbodig, versukkeld, nutteloos, zwartgallig, … alles één hoop …

Waarom? Tja, normaal gezien zouden Amke en Ella het hele lange weekend hier geweest zijn. Nu niet.

Ondertussen is het ook al vier maanden dat we kinders noch kleinkinders zagen. En dan krijg ik de hippentrip als ik zagers en klagers in de gazetten lees.

Voorbeeld? Ze mogen op zomerkamp! Jeuh! Maar al die handgel gaat hen toch wel veel geld kosten. Wablief? Blijf dat in uw kot!

En dan dat eeuwig gezeur over mogen en niet mogen. Net of corona ons wordt aangedaan door de overheid. De overheid zijn mensen die -tja- door ons gekozen zijn om in situaties zoals deze het roer in handen te nemen en in goede banen te leiden. Ik kwam tot de conclusie dat velen van mijn landgenoten jengelende snotteraars gebleven zijn.

Je kan niet alle dagen laten weten dat alles goed is en “als er iets is zullen we het wel horen”. Wellicht denken en dachten zij uit de omgeving van allen die alleen waren om dood te gaan dat ook. Alleen … je kan niks meer laten horen als je maar wat dood ligt te liggen newaar.

Ik rijmelde wat bij mekaar, vond het niet goed genoeg om te posten, maar ach, wat geeft het? Men kent me hier toch niet.

Als we nu eens zouden klagen
Wordt het dan gemakkelijker om dragen
Gaan we op een houtje bijten knagen
Omdat we niet willen zagen
Dat moet ge mij echt niet vragen

Maar luister nu maar wat ik zeg
Met *agen gaat dat ding niet weg
Lees je over andermans pech
Denk je: het gaat ons toch niet slecht
Maar gaat het goed? Eenvoudigweg …

[© ms – 23 mei 2020]

De afloop

Dit is één van die logs waarvan ik reeds zei dat ik ze wat in beraad had gehouden. De mensen zouden maar denken dat ik aan het doemdenken was moest ik ze tijdens de volle coronacrisis gepost hebben.

Er was een tijd, vroeger dus, dat alle films en boeken een goede afloop kenden. Je wist dat dat in realiteit niet zo was, maar films en boeken, fantasie dus, waren een middel om aan die hardheid te weerstaan.

Tot iemand vond dat al die goede aflopen een beetje te veel waren van het goede en besloot om er eens ene -boek of film- tussen te gooien die niet zo goed eindigde.

Wat was het resultaat? Dat ze dat gingen navolgen. Dat mag als het maar met mate blijft. Maar dat deed het niet, het werd gewoon schering en inslag. Een goeie afloop wordt nu als zoetsappig aanzien.

Nu lijkt het wel of het kwade altijd overwint en dat is nu toch ook een ietsie of wat té neerslachtig.

Te rap geschreven log

De titel zegt het al en àl. Ik schreef dit log over de fruit- en groentenzakjes in de Colruyt veel te snel omdat ik impulsief reageerde in plaats van even af te wachten.

Ondertussen zijn voornoemde zakjes ingeburgerd sedert oktober maar eigenlijk gebruiken wij die nu zowat een jaar. Waarom? Omdat ze toen al voorradig waren en wij, jawel ik, er enorm voorstander van was. Hoe kwam dat zo, die volledige ommezwaai?

Dat is niet moeilijk uit te leggen. Ondertussen was het hele concept klaar en duidelijk geworden.

Toen ik het oudere log zag werd ik zelfs wat gepikeerd over mezelf omdat ik het ooit schreef.

Impulsaankopen zijn veelal dwaas, impulsreacties ook.

Rice krispies

Bakken zonder bakken. Smelten, mengen en roeren, afkoelen en opeten.

(Lees verder onder de foto’s)

Je maakt het één en je zoekt een recept omdat anders de krispies staan te verdoefen en voor je het weet mag je al een verse doos meebrengen.

Gelukkig gaan we maar één keer per week naar de Colruyt.

Luc pesten

Zo noemden we dat toen we kind waren. Maar we zijn al lang geen kind meer en pesten heeft nu een erg negatieve klank gekregen. Zo verging het het treiteren ook. Treiteren is iets wat nu niet meer geaccepteerd wordt. Nochtans was het indertijd enkel maar kinderspel.

Nu moet je plagen zeggen. Maar om nu als titel: “Luc plagen” te gaan zetten … Eerlijk? Dan denken wij hersens een andere richting uit.

Waar gaat het om? Om een reeks op TV die ze daar halsstarrig als “The Border” blijven aankondigen, wat een Canadese reeks blijkt te zijn terwijl het in feite “Wataha1” betreft, een Pools grensverhaal dat zich afspeelt aan de grens met Oekraïne.

Een beetje eigenaardig, een beetje langzaam waardoor je veel van de omgeving te zien krijgt. En wat een omgeving! Zelfs zo mooi dat ik het ging opzoeken. Het betreft het Bieszczady gebergte. Inderdaad, erg mooi maar ook erg ver. Te ver om er naartoe te rijden. Dat wou ik net zeggen toen Luc het al zei.

Sedertdien kan ik de afleveringen niet bekijken zonder Luc te plagen … op nogal simpele manier. Je weet wel: stadjes noemen die de moeite zijn, hotellekes bekijken en prijzen vergelijken … luidop natuurlijk en vooral door tijdens het kijken heel vaak: “oh” en “ah” te zeggen.

Het zal gaan stoppen. Gisteren waren de laatste afleveringen waarvan we er nu nog een paar moeten bekijken.

Maar ach, de leute is er af. Luc reageert er niet meer op.

1 Wataha

Uitzonderlijk toevallig

Te onbelangrijk voor een log maar te gek om het niet te doen.

Had ik zondagavond die puzzel klaar, log ik er op maandag -om op dinsdag te verschijnen- over en wacht op de postbode. Want de track & trace van Bpost laat weten dat mijn pakje vandaag -maandag dus- gaat geleverd worden.

Haalt die postbode een puzzel uit zijn auto, zeg ik: “dat klopt niet”. Ge kunt niet geloven wat er op dat ogenblik door mijn hoofd ging. Allerlei scenario’s hobbelden door elkaar en de gedachten gingen in ijltempo van Matroos over Lucs zus om tot het besluit te komen dat niemand ook maar iets van die puzzelderij afwist, net op het ogenblik dat de postbode zei dat het toch voor Maria S. bestemd was.

Nu ja, ik moest niks betalen en er stond toch ons adres op. Ik opende de doos, wat we gewoonlijk niet doen. Gewoonlijk gaan pakjes in de quarantainedoos en openen we die pas 24 uur later, maar in dit geval …

Het was wél mijn pakje! Een spaarzaam iemand had namelijk het door mij bestelde in een recuperatiedoos van een puzzel gestopt. Over hergebruiken en toeval gesproken.

De puzzeldoos ging daarna fluks in de quarantainedoos en ik ging mijn handen wassen en gellen.

Zoals gezegd, te onbelangrijk voor een log, maar te toevallig voor geen log.

De puzzel

Blogs lezen … het brengt je op ideeën. Want er was een puzzel in huis. Ooit gekocht voor Amke en Ella, die er met volle moed aan begonnen. Hij is nooit af geraakt. De tijdspanne tussen twee bezoeken deed de puzzel de das om en ik ruimde hem op.

Ik dacht er pas aan toen Matroos me een duwke ging geven en ik me stond voor te bedenken wat ik zou gaan doen aangezien ik geen zin had in lezen, geen zin had in stofzuigen, niet alle dagen moest gaan staan bakken en ik mijn kleren liever zou aanpassen als het echt zomer wordt.

Stond die doos nog waar ze hoorde te staan? Of had ik ze misschien al bij de spullen van de rommelmarkt gezet? Dat was het punt waarop ik zou beslissen. Want ik kon niet echt zeggen dat ik zin had in puzzelen. De doos stond waar ze hoorde te staan.

En de microbe beet. Gelukkig was het geen virus. Puzzelen smaakt dus naar meer.

Deze ga ik inkaderen. Eventuele volgende denkelijk niet. Ik ben echt niet zinnens om het huis vol puzzels te hangen, maar weet je … op de gastenkamer, waar Amke en Ella slapen hangen enkel een paar posters van Amika. Daar zijn ze nu toch wel te oud voor … denkte ni?

Kinderzaken

Al een hele poos geleden kwam ik weer het boekje tegen, daterend uit mijn derde kleuterklas. Ik kan me niet herinneren hoe het ooit terug in mijn bezit kwam, tenzij in een doos die mijn moeder me meegaf toen ik thuis verhuisde.

In elk geval, sedertdien is het me overal gevolgd en zodoende, zoals gezegd, kreeg ik het een poos geleden terug in handen toen ik dozen ging sorteren.

Derde kleuterklas, 5 jaar oud zoiets en het deed me wat schamper lachen toen ik de hoeveelheid kerkelijkheid er in zag. Ik wou er wat over zeggen, scande een paar pagina’s in en dacht: “ach waarom?” en het kwam nooit in de concepten terecht.

Nu, met die bedenking over die Afrikaanse hut, dacht ik aan het boekje en bij het opnieuw bekijken ervan vond ik zo precies dat ik wat overdreef met de hoeveelheid kerkelijkheid erin. Je kan allerheiligen en kerstmis en pasen toch niet verwijten dat ze kerkelijke feestdagen zijn. Letterlijk en historisch gezien wel natuurlijk, maar die stelling paste niet in de tijdsgeest van toen.

Het boekje is uiteindelijk op de rekken voor de bibliotheekkast terecht gekomen. Dat is toch al een stuk beter dan in de bananendoos waar het nu al jaren in zat.

De tweede ronde …

… en dat voor de tweede keer.

Het begon maar weer met een reeks op TV, die Luc opgenomen had: “Just One Look”, naar Harlan Coben, wist hij me te vertellen, maar dan op zijn Frans.

Ik zette me ervoor, kreeg stress en foeterde wat af. Ze moeten niet woordelijk een boek volgen als ze verfilmen maar als ze in de eerste aflevering al de clou van het boek gebruiken …

Maar wat wist ik nu nog van dat boek? Zo goed als niks.

Ik heb alle boeken van Harlan Coben, behalve de twee laatste nieuwe, net omdat ik op zeker ogenblik gestopt was met hem te lezen omdat ik er wat op uitgekeken was. Vandaar ook dat ik die twee -nog- laatste niet kocht al speelt daar ook de prijs een rol bij, met mijn zelfstandigenpensioen kan ik beter wachten tot ik koopjes kan doen in de Kringwinkel.

Terug naar “Just One Look”, ik zocht het boek en begon het te lezen en vroeg me af of ik het wel gelezen had of diagonaal of terzijde had gelegd, want zie je, bepaalde zaken herinnerde ik me, andere helemaal niet.

Toen het uit was bedacht ik dat ik evengoed al de boeken van Harlan Coben eens kon triëren want er zaten er op zijn minst twee bij, waarvan ik wist, dat ik ze niet had gelezen omdat, wel ja, ik er op uitgekeken was.

Het volgende boek dat ik vastpakte wou ik eens opnieuw lezen, het volgende ook … zodoende heb ik tot nu toe enkele boeken herlezen maar ben ik nog steeds de ongelezen exemplaren niet tegen gekomen.

Gelukkig doe ik het ditmaal anders. Als ik ze nu lees, leg ik ze op een stapel apart. Dat scheelt voor de volgende trieerbeurt.

Boeken herlezen, ik deed het wel meer: soms hele boeken, soms zocht ik enkel bepaalde passages, Agatha Christie …

Voor sommige van die boeken haar gaat het Chinese spreekwoord* op, dat zegt:

Wie een boek voor de eerste keer leest, leert een vriend kennen; wie het voor de tweede keer leest, ontmoet een oude vriend.

Hoofdzaak was: ik las … met nadruk op “làs”. De zin in lezen was namelijk vorige zondag ineens weer over.

*Behoudens enige twijfel over de oorspronkelijkheid van al die Chinese spreekwoorden.

Op gevaar van eigen leven

Deze week heb ik iets héél gevaarlijk gedaan: een afspraak gemaakt bij Hans Anders voor de reparatie van mijn linkeroor en alsof het nog niet op kon had Luc ook nog een afspraak gemaakt voor het onderhoud van de auto.

Gisteren was het zover, wat het hoorapparaat betreft.

Gecamoufleerd achter masker en buff begaf ik me naar de winkelstraat van Landen, waar je de blauwe voetstappen moet volgen, het voetpad is er namelijk éénrichtingsverkeer. Luc zette me af achter de hoek en ik liep snel tegenstrop, die winkel is de tweede winkel van die kant en anders moest ik de omleiding volgen tot waar de blauwe voetstappen de straat oversteken om dan terug naar de hoek te wandelen.

Erg kon het niet zijn, er was geen kat op straat, behalve de samenscholing van drie man die op het trottoir stonden te overleggen. Ze stoven als mussen uit elkaar toen ik naderde … of … dat had je gedacht. Ze bekeken me of ik kierewiet was of ze hadden me helemaal niet gezien achter mijn camouflage uitrusting en bleven gewoon verder samenscholen.

Ik mocht in de winkel binnen, er stond niemand op het matje. Normaal gezien word je op het matje geroepen, nu moet je éérst op het matje staan eer je geroepen wordt.

Ik sloop door de ruimte, keek om elke hoek, wat belachelijk was, want alle hoeken waren in doorzichtig plexi, maar kom, het geeft je toch maar een kick: dat doen alsof je in oorlogszone terecht bent gekomen. Ik moest wel even vragen om te herhalen want de winkeldame sprak op winkeltoon en ik kwam niet voor een bril maar voor een kaduuk hoorapparaat.

Tja, ik kan nog doorgaan en beschrijven hoe de rest verliep maar ik kan ook gewoon zeggen dat alles goed geregeld was, geen direct contact, een plexiruit tussen klant en audioloog en geen directe aanraking van dingen die de ander direct had aangeraakt.

Waarom ik dit vertel? Je kan niet geloven hoe zenuwachtig ik me daarover gemaakt heb. Zo belachelijk zenuwachtig alsof het inderdaad een kwestie van leven en dood betrof.

Volgende woensdag is het onderhoud van de auto aan de beurt. Dat belooft.

Voor de autocontrole wachten we nog even tot de grote sloef door is en je moet niet te veel risico in één keer willen nemen of je wordt de zenuwen nooit meer de baas.

Page 1 of 1039

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén