Wizzewasjes

Te lezen en te zien

De grappenmaker

Vaststelling:

Wij harken onze border en die heeft nog nooit gebrand1.

Zoals altijd bij het lezen van artikels houd ik rekening met een snuifje overdrijving, een dosis tendens en een mespuntje nep, maar toen ik gisterenmorgen beide artikels1-2 aangaande las ben ik in de lach geschoten, niet enkel over de laconieke reactie van de Finnen maar ook over de opmerking over een fantastisch/geweldig klimaat.

De man heeft ongekende talenten.

1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/11/18/finnen-steken-draak-met-trump-we-leren-harken-vanaf-onze-geboor/
2 De Standaard

Incognito

Luc en ik leven gescheiden van tafel en bed … niet in realiteit natuurlijk, maar wel op internet. Want waar mijn laptop beweert dat hij zich in Malle bevindt,

beweert die van Luc dat hij in Boechout zit.

In de reële wereld zit er 51cm tussen de beide laptops in en kan ik, als we beide onze arm uitsteken, Luc een hand geven.

We moesten eens vermist geraken, ze zouden nogal verkeerdelijk in Malle en Boechout gaan zoeken.

De telefoons echter wonen wel nog samen en dat op de juiste locatie, tenminste voor zover wij thuis zijn. Gelukkig zie je in van die feuilletons toch dat ze zich altijd op gsm-masten richten.

Aanbevelen? Ikke? Tsss …

Het is een ervaring die ik al heel vroeg opdeed. Ik moet nooit iets aanbevelen aan anderen want achteraf komen ze dan bij mij zagen als ze een probleem hebben of verwijten ze mij dat het hen niet zo goed verging.

En toch liet ik me weer vangen. De vrouw was nog geen vijftig maar moest een hoorapparaat. Maar als alleenstaande … en mijn luisterend oor stond weer paraat. Het kwam er op neer dat het te veel kostte, zeker dat ze er aan beide kanten eentje nodig had, het was veel te duur en enkel voor rijke mensen.

Idioot die ik was, negeerde ik mijn algemene ervaring en legde uit waar ik de mijne haalde, de terugbetaling van de ziekenkas, de voordelen van de bijkomende verzekering, …

De volgende morgen zag ik haar terug, ze stevende recht op mij af, herinnerde me aan de uitleg over dat hoorapparaat en zei bozig: “Maar dat is niet juist!” Ze had het nagevraagd en het klopte niet. Tja, ze had er de terugbetaling van de ziekenkas niet afgetrokken. Ik heb niets meer gezegd. Ze zocht het zelf maar uit. En ik vroeg me maar weer eens af wanneer ik het eindelijk eens zou leren.

Bij een interventie van Proximus krijg je sowieso achteraf een tevredenheidsenquête van enkele vragen. Zo ook over de laatste strubbeling. Ik kon kiezen tussen: “Uiterst tevreden – zeer tevreden – tevreden – niet zo tevreden – helemaal niet tevreden” Ik koos: “tevreden” en legde in het commentaarvak uit dat ik “uiterst tevreden” was over de interventie van hun medewerkster maar integendeel “helemaal niet tevreden” over de oorzaak. Dit terzijde, dat heeft hier met dit log eigenlijk niks te maken.

De laatste vraag echter wel. Die luidde: “Zou u proximus aanraden” waarop ik: “helemaal niet” aanvinkte en er als commentaar bijschreef: “Ik ben een tevreden proximusabonnee maar ik beveel nooit iets aan”, waarop ik twee dagen later opnieuw een enquête ontving, waarvan de eerste vraag luidde: “Als u in het algemeen terugdenkt aan uw ervaringen bij Proximus, hoe tevreden bent u dan over Proximus?”

Ik vond dat ze me beter een antwoord op die ene vraag naar de oorzaak zouden geven in plaats van om schouderklopjes te bedelen, sloot de e-mail en kiepte de hele reutemeteut in de virtuele prullenbak.

CenterParcs en Sunparks doen dat ook. Telkens vragen ze je een recensie te schrijven. Ik doe dat meestal wel omdat wij nogal rap tevreden zijn -een geslaagde vakantie hangt bij ons niet af van een gebarsten plinttegel naast de deur- en de recensies van anderen soms wel sterk overdreven tot grof zijn. Deze keer had ik geen zin om die enquête in te vullen. Die eindigen toch ook allemaal met de vraag of wij hen zouden aanbevelen. De e-mail ging de Proximusenquête achterna al is het dan een andere virtuele prullenbak.

Wat ik dus nu mezelf voorhoud is: ik heb zelf alles uitgezocht en ondervonden, een ander kan dat ook. De vraag is alleen hoelang ik het nu weer volhoud.

Tis geen muziekprogram!

De doorlopende opdracht werd op de 24ste oktober uitgevoerd. Het geld ging van de rekening af. Op 31 oktober kwam de herinnering waar ik geen aandacht aan besteedde. Die had de betaling gekruist, dacht ik.

Vorige maandag kreeg ik een mail van het oude bankkantoor dat ik dringend het bedrag moest overschrijven. Ik nam de telefoon, belde het hoofdkantoor waar men mij zei dat die betaling àl sedert 6 november bij hen was.

Luc, die zich eigenlijk nooit zenuwachtig maakt, begon te paternosteren: “Dat we verdorie 2018 zijn” zei hij en “Zijn die nog in de prehistorie?” vroeg hij. “Dat is tien dagen om geld over te maken” foeterde hij. Hij ging zo nog een pozeke door tot hij door zijn moppervoorraad was en gewoon van begin af aan herbegon. “Is dat niets voor op het blog? vroeg hij. “Met als titel: De Prehistorie” zei hij er nog bij.

Ik had er eigenlijk niet over gedacht om het op blog te zetten, maar Luc oppert niet zo vaak iets, zo dat ik dacht: “Laat het me toch maar doen”, maar dan wel met een andere titel, want “De Prehistorie” was een muziekprogramma.

We wisten wel waarom indertijd Geachte Heer Luc beter van bank zou veranderen. We hadden gelijk.

Nachtelijk gesprek

Droom of werkelijkheid? Wie weet dat?

Heb jij daarnet nu echt naar een mug of een vlieg gemept?

Wanneer dan?

Als ik niet weet of het echt gebeurd is, hoe kan ik dan weten hoe laat dat was.

De -denkelijke- droom was dat Luc ‘s nachts naar iets zat te meppen, de werkelijkheid dat ik het hem wel vroeg.

Hartmint is harde munt

Ik had het als kind niet voor karamellen, wat eigenlijk een verzamelnaam was voor alle snoep in een papiertje, waarop ik natuurlijk een uitzondering maakte voor sugus, die ik dan ook geen karamellen maar sugussen1 noemde.

Karamellen, in dit geval dan die welke met een plakkerig karamel vervaardigd waren, vond ik eng net precies omdat ze aan mijn gehemelte bleven plakken.

Waar ik de grootste hekel aan had? Aan die pepermuntgevallen van Hartmint. Die waren te scherp van smaak, waren te scherp in mijn kindermond als ze braken. Ik moest ze niet.

Wat nu gebeurde is dat we, bij de verkoudheid in het begin van het jaar, benevens de kippenbouillon, ons tegoed deden aan een paar muntkaramellen van Hartmint die we los in de Colruyt hadden gekocht. Die deden goed, de scherpe smaak verspreidde zich in mijn hele hoofd en verzachtte de verkoudheid, waarop we er natuurlijk nog meer meebrachten. De verkoudheid genas snel.

Tot ik dit jaar de verkoudheid kreeg die er misschien geen was. Hoe het ermee zit, weet ik trouwens nog altijd niet. Feit is dat het hoesten op en neer gaat, maar nooit volledig weg is. “We hebben nog van die muntbollen van vorige keer” wist Luc en diepte het zakje op uit zijn wandelrugzak. Plakken dat die dingen deden. Natuurlijk, ze waren ook al een hele hete zomer mee op stap geweest.

We kochten er weer een voorraadje van en ik zuig er meer van op dan eigenlijk goed voor me is en dat tussen de thee en de kippenbouillon door.

Vorige mandag namen we de laatste uit de bak en dat lieten we ook weten aan de kassa. Gisteren ging Luc terug naar de Colruyt en zei dat ze nog niet werden aangevuld. Ik dacht dat ik mijn dagelijks gebruik moest terugschroeven of anders op zoek gaan naar een andere leverancier: een andere Colruyt of een andere supermarkt.

Natuurlijk noem ik die nu geen karamellen meer. Nu zijn dat gewoon hartminten.

1 Wikipedia

De anonieme kennis

Zondagnamiddag, Luc kijkt veldrijden, ik lees.

Ik krijg een melding dat er een e-mail binnenkomt. Ik bekijk, lees, lees opnieuw en zeg iets in de trant van: “awel verdomme”.

Luc zet zijn koptelefoon af en vraagt wat er is. Wat er is?

Eén of andere anonieme kennis, zoals hij zichzelf noemt, vertelt eerst dat hij niemand veroordeelt en het ook niet verkeerd is om af en toe eens in het zwart te werken.

Hij voegt er aan toe dat hij het jammer -eigenlijk gebruikt hij het woord: “helaas”- vindt dat hij me moet meedelen dat hij mij en mijn naaste in de gaten heeft gehouden en zo genoeg bewijs verzamelt (sic) heeft om me te veroordelen. De boetes daarvoor beginnen vanaf 7.500€ weet hij.

Maar geen nood, als ik wil verhinderen dat hij het meldt moet ik gewoon, binnen de drie dagen na het openen van de mail, 250€ in bitcoins betalen, waarop een hele uitleg volgt wat bitcoins zijn en hoe ze te gebruiken en vooral hoe ze bij hem te krijgen.

Betaal ik niet geeft hij me aan, betaal ik wel wordt het bewijs vernietigd.

Hij voegt er ook nog aan toe dat het geen zin heeft om aangifte te doen, de e-mail is op geen enkele manier traceerbaar en op die manier geef ik enkel mezelf aan … om te besluiten met:

Met vriendelijke groet,
Je anonieme kennis

Dat haat ik sé. Dat mensen me voor een dilemma zetten. Ik bedoel niet het dilemma: betalen of niet. Daar is geen twijfel. Ik betaal nooit aan zotten.

Wat is dan wel een dilemma? Wel aangeven of niet. Ik overweeg, zet voordelen tegen nadelen, … want zie je, de politie kan die denkelijk niet vinden en leg ik klacht neer geef ik die mensen meer werk. Verwijder ik de e-mail, heeft er niets plaatsgevonden.

Na veel wikken en wegen (gedurende een minuut of twee) besluit ik de keuze aan de politie zelf te laten. Ik telefoneer op maandag. Ze laten mij de vrije keus maar stellen voor om de e-mail niet gewoon weg te gooien, maar ook geen klacht in te dienen. Ze raden aan om het gewoon te melden. Handig is dat. Ik stuurde de e-mail door met opgave van mijn eigen gegevens en kreeg even later het meldingsnummer in de mailbox.

Luc had ondertussen ook niet stilgezeten en het hele geval secuur onderzocht en gegoogeld. Hij vond een Nederlands forum waar het dan over pornofilms kijken1 gaat. Hij vond ook een artikel in Het Laatste Nieuws met nog een andere variant2 van de e-mail.

Gelieve me te excuseren maar nu moet ik gaan uitzoeken wanneer ik zwart gewerkt heb, ik was me namelijk alle dagen.

1 Nederlands forum
2 Het Laatste Nieuws

Boeketje bloemen

Soms weet je wel iets, maar je staat er niet echt bij stil. Zo noteerde ik wel al dat de bloemen uit onze bloemenhal uit Nederland geïmporteerd werden. En ooit had ik wel eens iets gelezen over bloemen die uit Afrika kwamen. Ook zijn er de vruchten die hele zeereizen maken vooraleer ze bij ons terecht komen.

Nu had ik al jaren geen bloemen meer in huis gehad en dan als ik beslis dat ik toch eens meer een boeket ga halen blijk ik toch ineens een grote boosdoener1 zeker.

Na mijn eerste: “ja làp!” dacht ik echter onmiddellijk da het toch maar handig is als je een medium reclame voor je zaak kan laten maken en ik vroeg me af wat voor iemand uit eigen gewin een ander zijn plezier wil gaan vergallen.

Weet je, een mens kan altijd kiezen. Ofwel haal ik geen bloemen meer, ofwel pluk ik ze wel in de wei, ofwel blijf ik ze halen in de -niet zo ecologische- bloemenzaak als ik er passeer of gewoon bij Colruyt -of de Aldi– als ik er toch ben.

Wat ik zeker niet ga doen is in de auto stappen om in de Vlaanders een boeket te gaan halen dat dan wél ecologisch is/zou zijn, maar erg vervuilend om het hier te krijgen.

1 Metrotime

Rustpauze

Zo een midweek er tussen uit is een welkome rustpauze op zich. Niet dat we ons thuis doodwroeten, niet dat we op vakantie geen eten maken, maar het is een periode van andere rust, meer een inwendige. We zijn dan weg van te dichtbebouwde kommen en de zaken die we nog moeten regelen. We genieten van open ruimtes, prachtige wandelwegen, bossen en laat ons ook het bijhorende zwembad niet vergeten.

Maar zelfs tijdens deze rustpauze lassen we rustpauzes in. Niets moet, alles mag, zodoende kan het zijn dat we gewoonweg een dag zwemmen overslaan omdat de zin ontbreekt.

Waar we ook telkens een rustpauze inlassen is tijdens onze wandelingen. Niet dat we met hele kwartieren op een bank gaan zitten, neen, we stoppen even, laten de omgeving op ons inwerken en eten een versnapering die we meenamen. Meestal -zo goed als altijd- is dat een banaan. Maken we hele lange wandelingen, lassen we zo twee tussenstops in en nemen we natuurlijk twéé bananen mee.

Niet altijd vinden we een bank die tot pauzeren noodt, maar als het toeval een beetje helpt kunnen we zelfs de ballast even afgooien. Dat doen we niet op modderige of vuile ondergrond wel te verstaan.

Rustpauzes die ook adempauzes zijn.

Kouwe kak

In april las ik een bericht op mijn Flickr-account dat ze gingen samengaan met SmugMug. Op 24 mei kreeg ik er een e-mail over waar onder andere in vermeld staat:

Nothing will change immediately with regard to your Flickr account. The Flickr product and brand will live on under SmugMug ownership. You will still access the same Flickr you know and love at www.flickr.com and via our mobile apps. SmugMug and Flickr will remain separate brands and you will continue to have options for free and Pro Flickr accounts. Until we notify you otherwise, you will continue to use your current login credentials.

Ik voelde nattigheid, begon eens te kijken naar alternatieven maar deed er niets mee.

Dan zitten we genoeglijk vakantie te houden als ik bij Suske lees dat ze wel degelijk de gratis dienst gaan inperken. Ik wist nog van niets, had geen bericht noch e-mail gekregen. Nu nog niet trouwens. Voor zover ik weet is er nog steeds geen vuiltje aan de lucht.

Ooit heb ik voor een betalend blog gekozen omdat ik het beu was dat een ander met zijn pollen in mijn blog zat te wroeten. Dat is met die foto’s ook zo, alleen kost die fotodienst van de provider wel 4€ per maand, dat is iets meer dan het blog zelf. Op zich genomen is het dan nog niet overdreven veel voor een hobby als je de prijzen van andere hobby’s bekijkt, maar toch is 500MB nog steeds minder dan 1TB, maar heb ik bij Flickr nog geen 2% van mijn 1TB gebruikt. Al dit gebrabbel dient enkel om te staven dat ik er nog lang niet uit ben.

Maar het is dringend … of niet? Want ik had niet het minste benul van de hoeveelheid tijd die me rest om alles weg te halen en het account op te zeggen. Dat zou in één klik kunnen gebeuren maar ik wil eerst de linken die op het blog staan kunnen aanpassen en dat is het handigst als ik de oorspronkelijke link nog kan zien. Dank zij wat gegoogel heb ik de data gevonden. Er is nog wat tijd. Gelukkig heb ik de foto’s ook nog eens op de schijf opgeslagen zoals ze op Flickr staan. Nog meer gebrabbel om nog meer twijfel uit de doeken te doen.

Al dat werk om weeral aan te passen wat een ander verpest, al dat werk dat ik mezelf heb aangedaan om nog iets anders aan te passen, het is allemaal gene kouwe kak.

Meer foto’s van vijf dagen Vulkaneifel zijn trouwens hier te bekijken. Dat is een link naar de galerij op de 5GB die ik gratis bij het blog heb.

Page 1 of 988

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén