Zalige zaken, zorgen & zever … Zelf geschreven
Als het sneeuwt moet je je trottoir sneeuwvrij maken. De voorbije week heeft Luc daar zo zijn bezigheid mee gehad.
En dan is hij licht verontwaardigd als zijn inspanningen niet naar waarde worden geschat. Vorige woensdag deed hij de eerste keer zijn beklag.
Vorige donderdag deelde hij de foto met mij en ik heb hem een hart onder riem gestoken.
Dat mogen alle volgers en niet volgers nu ook even. Want zeg nu zelf …
Die volgende dag komt Francis bij de vrachtwagen om maar weer een rit aan te vatten en daar staat Lode. Die zegt: “Ik rijd met je mee. Ik wil die zaak tussen ons opgehelderd hebben”. Waarop Francis zegt: “Of je dacht dat ik niet meer zou opdagen?” Maar hij ziet aan Lodes ogen dat dat niet de reden is. Dus zegt hij gewoon dat hij geen afleiding wil onderweg.
Dus rijden ze in stilte tot Francis de vrachtwagen stopt en zegt: “Koffie en plaspauze”.
Bij de koffie zegt Lode dat hij geen excuses zoekt en ook niet heeft en hij vraagt zich af hoe het ooit zo fout kon gaan na hun gezamenlijke afspraak.
Francis heeft geen woord gezegd, zet zijn lege tas op het afdruiprek en loopt naar de vrachtwagen.
Pas op de middag stopt hij weer en zegt: “Lunch”. En Lode gaat verder waar hij gebleven was. Hij vertelt hoe hij Louise had ontmoet, hoe ze de vrouw van zijn leven was en hij haar vertelde over zijn dromen en over hun afspraak, wat zij aan haar vader had doorverteld en hoe die met het voorstel op de proppen was gekomen om het “in de familie” te houden want een vriendschap kan zomaar overgaan. Dat een huwelijk ook kon stranden had Lode toen niet durven opwerpen.
Hij had gehoopt dat Francis er wat op tegen zou gehad hebben. Maar, zo zegt hij, Francis was altijd de begripvolle geweest. Hij had het gewoon geaccepteerd.
“Ik wil niet zeggen dat het jouw schuld was” zegt hij. Ik had jouw acceptatie niet zo gemakkelijk moeten accepteren. Echt waar, ik probeer het niet in jouw schoenen te schuiven”.
En toen werd Louise zwanger en zei de ouwe heer dat het hém toekwam om peter te zijn wat ook helemaal niet klopte. Maar Louise had gezegd dat haar vader toch maar geld in de zaak had gestoken. En weer had Francis begripvol geknikt maar niets gezegd, al had Lode de ontgoocheling wel in zijn ogen gezien.
“Werkelijk Francis” zegt hij “ik neem echt het volledig op mij. Ik wou dat ik de hele geschiedenis kon overdoen”.
Daarna rijdt Francis het hele verdere stuk in één ruk door, nog steeds zonder één woord te zeggen.
Die avond bij het avondeten vraagt Lode: “Wil je nu alsjeblieft iets zeggen? Ik word er gek van dat ik niet weet of ik dit kan oplossen of hoe ik dit kan oplossen”.
Francis bekijkt hem en zegt: “Je was mijn beste vriend. Ik heb het allemaal geaccepteerd omdat het dat was wat jij wou. Maar ik had toen weg moeten gaan. Ik had moeten zien en accepteren dat we op een verschillend spoor beland waren”.
“Moest het te herdoen zijn” vervolgt hij “dan zou ik dàt doen. Dat weggaan. Maar ik deed het niet omdat ik het nooit echt onoverkomelijk vond”.
En hij steekt zijn hand op als Lode iets wil zeggen. En hij vervolgt: “Maar dit, dit met Nathalie? Dat is er zo flagrant over dat ik dat niet kàn accepteren en dat niet wíl accepteren, wat je ook zegt”.
“Als het je een troost kan zijn of je enig leedvermaak kan bezorgen” zegt Lode “Marielle heeft Simon al gedumpt de avond van het personeelsfeest. Het was dus gewoon ergens een gemeen opgezet plan”. Maar dat interesseert Francis niet.
“Ik was een dwaas” zegt Lode “ik zei het in een opwelling om grappig te zijn, maar dat was het niet, dat is het niet en ik begrijp je volkomen. Maar ik wil wél proberen de zaken recht te zette. De ouwe heer kan op pensioen en als jij beslist dat je die verre ritten niet meer wil doen, dan is dat jouw plaats en word je gewoon mede-eigenaar, wat je eigenlijk al bent door jouw inbreng van die twee vrachtwagens, waarvoor ik je nooit genoeg heb bedankt. Want dat weet schoonpapa niet en Louise ook niet” en hij verbetert “Louise nog niet”.
En als Francis zijn hoofd schudt zegt hij: “Probeer het eerst eens te overdenken vóór je een beslissing neemt”.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Was het dat? Was het de moeite waard? Om al die kerstversieringen in huis te halen. Zoals ik al zei had Luc dat allemaal in zijn eentje wat gefikst, behalve de ballen in de kerstboom.
Vorige dinsdag was het Driekoningen. We aten driekoningentaart, we hadden er zelfs twee gekocht en hadden die met beetjes opgegeten, en dachten: “Nu is het weeral tijd om alles op te ruimen” en ik dacht: “Zou Luc dat nu ook in alle stilte doen, behalve de ballen van kerstboom?”
Hoe dan ook, de kerstspullen zijn nu verdwenen, dat deden we gisteren. Alleen hoop ik dat we, zoals naar jaarlijkse gewoonte, niks hebben vergeten, zodat we nog eens extra naar de zolder kunnen.
En dan kijken we nu uit naar Verloren Maandag, Maria Lichtmis en Valentijn, weeral eetfestijnen en een gelegenheid om kadootjes te kopen … gelukkig zonder dat we daarvoor het hele huis op zijn kop moeten zetten.
Diezelfde morgen was Francis het bureau van Lode binnen gelopen, had een dossier op het bureau gelegd en gezegd: “Enkel lezen en teruggeven”. Zijn stem klonk niet al te vrolijk, zelfs niet vriendelijk en bij het openen van het dossier had Lode al snel begrepen waar de schoen wrong. Er zat een verslag over een grensoverschrijdende leraar in.
Simon had Lode ook verteld over wat Marielle hem -en iedereen die op dat feest aanwezig was eigenlijk- had verteld en gezegd dat hij dat toch niet achter Nathalie had gezocht. En Lode? Die had precies hetzelfde gedacht en ja, hij had het óók gezegd.
Nu met het dossier vóór hem kijkt hij Francis vragend aan. Die zegt: “Ik wil maar dat je weet dat feestjes bij ‘Nonkel Lode’ voor Nathalie verleden tijd zijn.
En als Lode zijn mond opendoet om iets te zeggen, zegt Francis koud en gebiedend: “Léés!”
Hoe verder hij leest hoe roder de kop van Lode wordt tot hij stamelt: “Ik had hier geen idee van”.
“Ze is minderjarig, die kerel is ontslagen, maar zij wordt er nog steeds voor gestraft door wezens zoals die Marielle en soortgenoten. Het spijt me zeer dat ik mijn beste vrienden daar ook toe moet rekenen” zegt Francis koud. “Het spijt me ook dat ik mijn woord getrouw ben gebleven en jouw heb gevraagd om peter van haar te zijn, ik had beter moeten weten toen jij excuses vond om het jouwe te breken”.
Hij draait zich om, maar keert even op zijn stappen terug om te zeggen: “Misschien moet ik maar ander werk zoeken en die twee vrachtwagens die hier van mij zijn verkopen want dit hoeft voor mij niet meer. Mijn dochter is belangrijker. Ze heeft meer dan genoeg meegemaakt. En nu is ze gewoon publiekelijk te schande gezet”.
En Lode realiseert zich plots hoezeer hij in het verleden in de fout is gegaan tegen zijn beste en enige échte vriend. Ze hadden afgesproken dat ze met twee dit bedrijf zouden stichten, ze hadden elkaar beloofd dat ze peter van elkaars kinderen zouden worden, maar toen was zijn schoonvader op de proppen gekomen met het plan om te investeren in de zaak en werd het plots ook logischer dat hij dan ook …
Lode zit met de handen in het haar. Waarom heeft hij Nathalie vorige zaterdag scheef bekeken toen hij het hoorde? Had hij niet moeten weten dat dat haar stijl niet was of tenminste eerst niet moeten informeren? En nu zit hij met een driedubbele kater. Hij ziet ineens wat hij door zijn eigen schuld mogelijk verloren heeft laten gaan.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
We waren met oudjaar niet zo laat in bed gegaan dat we het nieuwe jaar moesten binnen laten. Dat niet. We hadden die avond ook geen alcohol gedronken. We drinken dat eigenlijk niet meer, behalve misschien eens een glaasje wijn, maar dat is dan eerder in de zomer bij een slaatje.
Ik heb die nacht goed geslapen. Zeer goed geslapen zelfs. Dat ik de nachtelijke berichtjes niet had horen binnenkomen kwam deels omdat ik mijn telefoon op ‘niet storen’ zet ‘s nachts en anderzijds omdat ik mijn hoorapparaten ‘s nachts laat opladen.
Die morgen, 1 januari, met alle tijd van de wereld voor mij werd ik gewekt door een stem die naast mijn bed klaar en duidelijk “Hallo” zei, een vrouwenstem.
Ik vocht me omhoog uit mijn diepe slaap en ergens halfweg begon ik me af te vragen wélke vrouw daar ‘s morgens naast mijn bed kon staan. Er was niemand.
Ik weet dat er rare dingen zijn in dromenland maar Tinnitus heeft nooit eerder met zulke heldere duidelijke stem tegen mij gesproken en zeker nog nooit als vrouw. Dus ik geloof niet dat hij dat was.
En ik werd boos omdat iets aangedurfd had me uit een zalige slaap te wekken terwijl ik eigenlijk nog best niet wakkerwordensklaar was.
Uitgelichte afbeelding:Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Deze keer zit Nathalie een beetje verdrietig en zwijgzaam aan de tafel. Na enig aandringen vertelt ze wat op haar lever ligt.
Ze zegt: “Je weet, Simon, de zoon van mijn vaders vriend en werkgever?”
Na het beamen van de drie anderen gaat ze verder: “Wel, Simon en ik zijn al zo wat ons hele leven erg goeie vrienden. Maar vorige zaterdag was er een bedrijfsfeestje en dook hij ineens op met Marielle aan zijn zijde, die hij voorstelde als ‘zijn vriendin’. Het eerste wat ze zei was: ‘Ach kijk hier heb je Nath, die het met de tekenleraar deed’. Zo! Voor de hele aanwezige meute. En die Simon stond daar zo wat onnozel bij te lachen en zei iets over smaak en goesting waarna hij nog wat in haar nek ging staan sabbelen”.
Nathalie had daar op geantwoord met een knikje naar Marielle: “Ja, smaak en goesting, zo ziet dat er inderdaad uit” en was waardig weg gestapt. En terwijl ze weg stapte had ze nog gehoord hoe Marielle zowel Kasia als Frederik als Thomas zwart maakte.
Een beetje verbolgen zijn de drie anderen wel. Hoe gemeen en hoe typisch Marielle is dit. Maar kunnen ze er wat tegen doen?
Maar nu wringt het bij Nathalie. Simon en zij waren altijd twee handen op één buik geweest tot de dag dat ze zijn pépé tegen Simon had horen zeggen dat hij zo familiair niet moest zijn met het personeel en sedertdien was de vriendschap wat verwaterd. Maar hun beider vader hadden die vriendschap wel altijd als iets vanzelfsprekend gevonden, al was zijn moeder er dan weer tegen gekant en nu voelt het wel aan als een gemis, als een verraad en ja, net alsof zij hààr vriendje kwijt is.
En bovendien had hààr peter, hààr Nonkel Lode, bij het afscheid gezegd: “Awel Nathalie, dàt had ik nooit van je gedacht”. En dat had ze als zulk een onrecht aangevoeld, dat had haar zo’n pijn gedaan, dat ze tegen haar vader had gesnauwd dat die belachelijke personeels- en andere feestjes met “die mensen” voor haar niet meer hoefden.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Ondertussen heb ik niet meer ‘stil’ gezeten. Als ik aan een liedje of een zanggroep denk, ga ik uittesten. Ondertussen kan ik toch al meer dan anderhalf uur bijeen fietsen met mijn playlist op youtube.
Wat me verwonderd is wel dat zowel Slade als Queen goed scoren, je zou denken …
Nu was Queen eigenlijk al een beetje ‘achter mijn tijd’, maar ik vond die altijd wel goed. Meer was het niet. Maar nu, nu ze dagelijks passeren -of beter dat ik hén dagelijks passeer- tijdens mijn fietsen ben ik ze steeds meer en meer gaan appreciëren. In die mate dat ik me verdiept heb in ‘Bohemian Rhapsody’, maar dan zonder fiets. Daarop fietsen zou mijn benen in de war brengen.
En ja, ik heb een theorie die ik jammer genoeg niet meer aan de waarheid kan toetsen. Maar soit, ik ben er content mee en ik vind het stuk er nog des te beter door.
Maar eigenlijk wou ik vertellen dat ik, niks maar dan ook niks, goed kan gaan vinden of een ander begint er over. Dat is ook zo met de namen van mijn personages. Geef ik ene een naam, dan duikt die gegarandeerd in de media op. Ongehoord! De afkijkers.
Toen ik dus de voorbije week las dat ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen boven aan de Top 2.000 van Radio1 2 staat, was ik dan ook niet verbaasd.
Ik ga gewoon moeten proberen dat lek in mijn laptop ergens te vinden.
pske van mske:Ik houd die uitleg voor mezelf, ik ben er content mee en ik heb er geen nood aan dat iemand die het ook niet weet, me komt vertellen dat ik verkeerd denk.
Zo centureert Bing. Je vraagt een rockgroep, hij maakt er ene, maar een man in blote bast? Dat kan niet volgens Bing. Dan trekt hij die toch snel een Romeinse kamerjas aan zeker.
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Het begon bij een reactie bij één van Suskes blogs, waar ik voor de tweede keer had gelezen over kwantitatief vs kwalitatief. Gelukkig ben ik die commissie nog niet tegengekomen, want ik krijg een beetje juksel van die uitdrukking. Maar ik schreef daar zo maar zonder veel nadenken bij:
Want ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en ik ga de mussen geen eten weigeren omdat vinken mooier zingen.
Dat was niet mijn laatste bedenksel van vorig jaar. Er was er nog een, maar ik schreef daar in die reactie bij dat ik die wel voor de derde januari zou houden … omdat ik ook aan mijn kwantiteit moet geraken (ziede 🤔 )
Nu heb ik toch eigenlijk geen zin meer om het er nog over te hebben, maar kom, de bedenking hier efkes in het kort moet kunnen:
als iemand iemand anders bestookt met argumenten om zijn/haar gelijk te halen, maar gelijktijdig zegt dat de persoon in kwestie moet zwijgen …
… dat te vergelijken is met …
een stoomtrein die die iemand tot staan wil brengen terwijl hij/zij constant verse kolen in het vuur staat te scheppen.
Wil ik nu nog wat stoom aflaten kan ik even iets aanhalen uit ‘Vrede op Aarde”. Ik keek daar niet naar, Luc wel. Deze keer liet ik me overhalen, maar ja, ik had wel een beetje gelijk, wat plagerijen die soms wat wegkrijgen van iemand uitlachen, het is niet mijn ding. Maar op zeker moment gaan ze het over toelating vragen hebben, ge weet wel zoals: “Mag ik u kussen?” en nog een stap verder ook.
En wat weet één van die deelnemers te zeggen? Dat dat voor bepaalde leeftijdsgroepen wel eens een probleem zou kunnen geven in hun oude dagen met een artrozige heup en dat dan die man zou zeggen: “Seg Maria” … Moet het nóg persoonlijker worden?
Maar eerlijk? Ik dacht dat die toelating bedoeld was voor de nieuwe rage van met iedereen gewoon onmiddellijk de koffer in te duiken. Ze zouden zich daar beter mee bezig houden dan met een man die hélemaal geen toelating meer dient te vragen, zolang ik maar niet in een kokende kom rijstpap sta te roeren.
____________________Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
“Wat scheelde Pawlina vanmorgen” vraagt Thomas aan Kasia.
Hij kijkt haar met zeer verbaasde blik aan als ze antwoordt: “Komaan Thomas, doe nu niet of je dat niet weet”.
“Ik heb dus iets gedaan waarvan ik niet weet dat ik het heb gedaan” stelt hij vast.
“Wel” begint Kasia … en dan ziet ze dat Frederik zijn elleboog op tafel zet en zijn kin er op legt om zijn luisterend oor meer ruimte te geven. Ook Nathalie draait haar stoel een kwart om zowel Kasia als Thomas in het oog te hebben.
“Goed” zegt Kasia “eerst een beetje uitleg”. Dat doet ze. Pawlina kookt in het Grote Huis, maar niet alleen voor de vier bewoners: “Madame, Thomas, Frau Schachmann en Mike Baker”. Maar ze kookt ook voor Sebastien, voor Kasia en voor zichzelf.
Omdat iedereen zo eens een vreemde zin kan hebben, hangt er een lijst, waarop ieder van hun zevenen een suggestie kan doen. En allen die daarmee instemmen, mogen daar dan een kruisje achter zetten.
“Situatie duidelijk?” vraagt Kasia. De twee toehoorders knikken.
“En nu heeft één of andere onverlaat” en ze kijkt Thomas fronsend aan, daar: “Hamburger à la McDonald’s op geschreven. Maar …”
“Dat zag ik” zegt Thomas “maar ik heb daar alleen maar een kruisje achter gezet”. “Ach” zegt Kasia “dat deed ik ook.”
“Maar eigenlijk zijn wij niet de enigen” zegt Thomas “want er zijn wel meer kruisjes”.
“Mama dacht eerst dat het een grap was” zegt Kasia. “Maar vanmorgen stonden er vijf”. En zo was Pawlina blijkbaar tot het besef gekomen dat de voorstanders in de meerderheid waren.
“Ze deed haar beklag tegen Madame, zeggende dat zij, als kok, daar toch geen eer van haalt” zegt Kasia. En toen had Madame lachend beweerd dat Pawlina altijd eer van haar werk zou halen, wàt ze ook klaar maakt.
Madame had de pen genomen én er, tot Pawlina’s verontwaardiging, een kruisje bij achter gezet. Dat wil zeggen dat slechts één iemand van hen zeven géén kruisje had gezet. En vermits Pawlina zelf anti was …
“En nu zou ik wel eens willen weten wie hiermee begonnen is” had Pawlina gezegd. “De aanzetter!” zei ze en ze had wat bozig met opgestoken wijsvinger naar de opengaande deur gekeken waardoor Thomas net binnenkwam, klaar om naar school te vertrekken.
Wordt mogelijk vervolgd …
pske van mske:Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in de lijst van “line-height:150%”>Alle stukjes van deze reeks zijn in de juiste volgorde in deze lijst terug te vinden.
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).
