Weet je, al twee maanden denk ik dat deze dag er aan komt. Al twee maanden denk ik dat het nu toch geen belang heeft of het nu twee jaar is of twee jaar min een maand, min enkele dagen …
Toch kijk ik niet uit naar deze dag. Hij veranderde veel. Niet zoveel als ik toen vreesde maar toch meer dan wenselijk.
Ik kreeg het bericht toen pas op de zeventiende, weet je wel, maar toch is het vandaag twee jaar geleden dat je wegging.
Max, nog steeds denken we aan je.
Ja..die data..die staan in je hart gegrift hè. Twee jaar alweer..de tijd gaat voor de achterblijvers nog even snel.
De jaren vliegen voorbij … sommige wonden helen traag …
Ivm je vorig postje : zo een mentaliteit haar ik, ben echt allergisch aan, helaas is het dagelijkse kost!
Vele bloggroeten, doei
De tijd verzacht maar doet niet vergeten…