Ik weet niet hoe Broer het doet of deed, maar hij had overal vrienden. Met overal bedoel ik dan de plaatsen waar we ooit woonden. Ik? Neen, ik niet. Ik had één vriendin. In grote groepen voelde ik me altijd dwaas en uitgesloten.
Broer was en is dan ook veel socialer dan ik was en ben.
Vorige dinsdag smste Broer dat Jan overleden was. Hij was op een wandelconcert zomaar in elkaar gestort en de MUG had zijn hart niet meer op gang gekregen.
Broer heeft al die jaren contact gehouden, ik niet. Ik zou niet geweten hebben hoe ik het aan boord moest leggen.
En toch steekt het, zowel dat Jan nog te jong was als dat andere, dat maakt dat ik soms schrik als ik ineens wel écht contact met iemand kan hebben.
Het is niet omdat je niet vlot vriendschappen onderhoudt, dat je niet sociaal bent. Je bent veel socialer dan je denkt.
Of ik woon op de verkeerde plaats, of ik praat tegen de verkeerde mensen, of ik ben te dikwijls gekwetst, of we zijn te dikwijls verhuisd, of …
Er zijn eigenlijk teveel of’s. Feit is dat ik pas tot rust kom als ik het laat zijn.
Wat jammer dat je het zo aanvoelt… dat moet heel lastig zijn voor jou.
Ik ben vaak naïef geweest en daardoor werd er misbruik van mij gemaakt, maar ik sta er niet bij stil. Het zij zo. Ik bedoelde het goed, zij slecht. Ik blijf zoals ik ben.
Het probleem zit bij mij. Ik vraag me dus af waarom het een ander zo vlot afgaat -zoals bij mijn eigen broer- maar dat het lijkt of ik tegen een muur aanloop als ik nog maar iets zeg.
Introverte mensen zijn niet persé niet-sociaal. Ik ken meer extraverten die niet sociaal zijn omdat ze vaak niet kunnen luisteren. Tenzij naar zichzelf…
Dat is waar! Maar ik heb het al meer aangehaald, ik had goede oren. Maar daar is een einde aan gekomen. Ik werd overstelpt met alle miserie die ze maar kenden. Maar het omgekeerde … dat was gezaag.
Ik heb er echt wel tegen gevochten omdat ik “normaal” wou zijn, erbij horen.
Wat is normaal? Gewoon jezelf aanvaarden zoals je bent en niet willen voldoen aan beelden die mensen verwachten. Het is de enige manier om gelukkig te zijn.
Het is niet dat ik zou willen zijn zoals de mensen zouden willen dat ik ben.
Het is dat ik zou willen zijn wat ik wil zijn en het niet ben.
En dat het dan ineens -heel uitzonderlijk- wel gaat.
Oei, dat is behoorlijk diep… willen zijn wat je wil zijn en het dan toch niet zijn… het zou toch moeten kunnen? Maar hoe?
Als ik dat eens zou weten.
Vind je het echt zo erg? Aan therapie werd vroeger niet gedacht, zeker niet voor kinderen, jammer. Een paar sessies doen soms al goed.
Toch vind ik je sociaal, je staat stevig in de maatschappij gezien je opmerkingsgave. Dat hebben niet alle vlotterikken.
Af en toe knaagt het. Zoals wanneer Broer een sms stuurt dat Jan overleden is.
Kan ik me voorstellen,iets herken ik wel behalve dat ik me schuldig zou voelen.
Zelf had (en heb) ik meestal 1 vaste vriendin, soms liep ik in een groepje mee. Meer wilde ik niet, zelfs de vaste vriendin was me soms teveel.
Nu ik weduwe ben voel ik me af en toe eenzaam maar vrienden erbij zou ik toch niet willen.
Dat hangt van mijn stemming af. Soms wou ik zus, dan weer zo.
Ik ben dan ook een weegschaal.
Ik voel me niet schuldig, ik vraag me alleen af hoe Broer het deed/doet.
Het siert je dat je nu stilstaat bij het overlijden van een vroegere bekende, kennis, vriend? Ook al zie je jezelf als introvert het is nu eenmaal zo dat we soms mensen uit het hoog of gedachte verliezen. Je broer heeft zeker en vast ook personen waar hij pas weer aan denkt als hij hoort van hun overlijden.
Ships that pass in the night.
Het kan ook anders: terwijl ik worstelde met mijn moeder, had Broer tijd voor andere zaken.
Heel herkenbaar.