Er zijn van die dagen dat je liever niet thuis zou zijn. Er zijn gradaties in de redenen waarom. Bij sommige denk je: “doe zo onnozel toch niet”. Bij andere weet je gewoon dat je, als je thuis blijft, de miserie op je dak krijgt.
We zouden vandaag naar de Tour de Wallonie gaan kijken en in het naar huis komen even bij de McDonald’s van Hannut halt houden. Ze hebben ons de laatste weken al genoeg verlekkerd met die publiciteit voor hunne Maestro Generous Jack en Maestro Generous Jack Junior dat we van grote goesting ons zo een koppel wilden halen aan de McDrive.
We gaan niet. We hadden verwacht dat ze de Tour de Wallonie zouden afgelasten. Dat doen ze niet. Maar ergens heb ik het gevoel dat het niet erg getuigt van veel respect moesten wij daar naartoe gaan, al komt de etappe van vandaag niet aan of omtrent de rampzone.
We zullen vandaag wel iets anders doen. En onderweg zullen we misschien wel een McDonald’s tegenkomen.
Of we gaan gewoon vanavond naar die van Hannut … dat is een rustige.
Het is inderdaad niet zo respectvol.
Ik vertrek zo. Ga in de buurt van Kwaremont wandelen met mijn dochter.
Wij rijden straks de andere richting uit, noordwaarts.
Dat is een mooi gebaar! Dan hebben jij en Luc een Maestro Generous Jack dubbel en dwars verdient.
En smaken dat dat deed. Zolang geleden.
Ik weet niet wat het is maar iets lekkers was verdiend nu je begrip toonde voor de narigheden van de overstromingen.