Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Een verhaal voor kerstmis

Sedert die dag dat ik besloot nooit nog op commando om een aangetekende zending te rijden, heb ik dat ook niet meer gedaan. Het gaf nooit problemen aangezien het gangbaar is dat een schrijven én per gewone post wordt gebracht én per aangetekende wordt aangeboden.

Een evenement of twee geleden lag er bij ons thuiskomen toch een nota in de brievenbus -op mijn naam- maar geen brief die een aangetekend schrijven zou verantwoorden.

“Foert!” dacht ik. “Alles is in orde” zei ik. We negeerden het bericht.

Vorige week vrijdag lag er een gewone brief in de bus, meldende dat we op een bewuste dag niet thuis waren en dat we ook het aangetekend schrijven niet afhaalden.

Een gewone brief? Niets van. De mannen die normaal bruine enveloppen met een vensterke sturen -in Nederland zijn die blijkbaar blauw- schrijven geen gewone brieven.

Ze waren niet akkoord met onze aangifte. We moesten die staven, maar dat binnen de maand vanaf de datum van dat aangetekend schrijven. Uiteindelijk betrof het een zaak voor Luc. Die heeft in zeven haasten alle nodige papieren bij elkaar gezocht. We hebben die omslag met die papieren vorige zondag persoonlijk in hun brievenbus gestopt.

Op woensdag lag er een nota in onze brievenbus. We hadden weer een aangetekende. En dat terwijl wij hier geen van beiden de postbode hadden horen aanbellen. Niet moeilijk! De batterij van de bel was leeg. Na een beetje gefoeter en een nieuwe batterij in die bel, besloten wij deze keer toch maar langs de post te passeren. Je weet nooit wat ze nog voor ons in petto hadden.

Zij weer! Jawel. Bewijzen geweigerd. Iemand is daar zeer naarstig aan het werk. Post die ze op maandag pas ontvangen, op woensdag al beantwoord bij ons?

Nu ze eens een keer snel zijn, is het ook niet goed.

Previous

Atsjoem20

Next

Kerst 2016

4 Comments

  1. Dat van de bel niet eens gehoord hebben… Bij ons bellen ze NOOIT aan met pakketjes en aangetekende brieven, wij moeten daar elke keer om bij het postpunt! 🙁

    • Pffft! Ik heb daar dus echt geen zin in. Daarom halen we geen aangetekende brieven meer af, blijven we thuis als er een pakket op komst is of laten we het leveren bij een het afhaalpunt hier over de berg. Daar moeten we toch voorbij als we naar de Colruyt rijden.

      Wat mij ergert is dat die klungels die hier de elektriciteit vernieuwden, de bel vergaten en wij daarna besloten dat ze hier nooit ofte nimmer nog een poot over de drempel mochten zetten.

      Nog eens: pffft! Zitten wij nu met een bel die we af en toe eens testen. Maar ja, als de test de laatste “ding” is die die bel kan uitblazen, zijn we daar ook vet mee.

      • Als ge het zo kunt regelen is dat handig natuurlijk.
        Hahaha herkenbaar. Professionals zijn nog zo professioneel niet he.
        Onze bel maakt wel een beetje geluid, maar ge moet al in de gang (onder de bel, en 2 meter van de voordeur) gaan staan om ze te horen.. Heel nuttig is dat ding dus niet! Deurbellen, het is toch iets he…

  2. Vredige, veilige en voorspoedige feestdagen!

    Vrolijke groet,

Wat denkte daarvan?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: