Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Dom voorval

Ik, in mijn snelheid niet te stuiten
Liep met mijn snuit
Tegen de ruit
Stop met kuisen van grote ruiten

Ik had die ruit echt niet eens gezien
’t Was clandestien
Niemand te zien
Ik voelde me toch een lompe trien

[© ms – 5 oktober 2022]

Previous

Het zwemabonnement

Next

Ik ben kleurloos

10 Comments

  1. Ha! Mooi vers. Ik heb dat ook wel eens gehad. En het klopt, je voelt je zéér onhandig en je bidt dat niemand het opgemerkt heeft. 🙂

    • ms

      En dan kijk je zo bewust niet om, om niet te zien dat ze lachen als er iemand staat. Ik heb het uiteindelijk in de ruit zelf gezien.

  2. Dat kan pijnlijk en beschamend zijn, maar het is toch de schuld van die ruit. Gelukkig brak ze niet, dat was erger geweest… ik bedoel voor jou.

    • ms

      Ik vond het pijnlijk maar niet dat het pijn deed. Het was pijnlijk tussen mijn oren. Maar ik vraag me af: “waarom heb ik die niet gezien?”

  3. Dat is vooral schrikken als je zo tegen een ruit aanloopt. En dan maar hopen dat niemand dit gezien heeft.

  4. 😂 Ik voel met je mee. Je het het mooi beschreven.

    • ms

      Dank je. Ik vraag me af waarom ze voor vogels wél en voor mensen geen silhouet op die ruiten plakken.

      Niet dat er ene voor vogels opzat, dat ook niet.

  5. elsjeveth

    Oh oops…het gebeurt iedereen weleens, maar dat gevoel dat je eraan overhoudt…

Wat denkte daarvan?

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén