Wat is me dat nu weer?
We waren gisteren op trot, kwamen thuis, aten en zaten hier alle twee wat te suffen. Ik zei niets van de lome vermoeidheid maar voelde me eigenlijk meurreg.
Toen Luc iets voor 8u ineens zei dat hij doodop was en we tot de conclusie kwamen dat we alle twee stikkapot waren vroeg hij : “Gaan we niet slapen?”. En dat deden we.
De volgende keer dat ik op de klok keek was Luc dat net ook aan het doen. Het was 8.03u vanmorgen.
Dat is de klok rond en we zouden niet weten wat de oorzaak kan zijn.
De klok rond?! Dat is wel heel lang. Daar moet iets in de lucht hebben gezeten.
Toen we thuis kwamen dacht ik eigenlijk dat het van honger was. Het ging niet weg met het eten.
Ik zou dus echt niet weten wat de oorzaak was.
Wat de oorzaak ook moge zijn, jullie hadden de rust nodig. Hopelijk heeft h et langslapen deugd gedaan.
Dat wel, ik voel me nu wel uitgerust. Hopelijk blijft het zo en is er niks aan het sluimeren.
Heerlijk, de slaap der onschuldigen! Klokje rond.
Heerlijk inderdaad, het lijkt wel of we het nodig hadden. Bizar.
Dat gebeurt ons allemaal weleens. Als het maar deugd heeft gedaan daar gaat het om.
Ik maakte het nog niet mee, behalve een keer toen ik me niet 100% voelde.
Lekker toch?
Ik denk ook dat een mens het nodig heeft. Af en toe. Helemaal tot rust komen.
Het heeft ons in elk geval goed gedaan. En we hadden zelfs geen middagdutje nodig. Dat had Luc vanmorgen al grappend al voorgesteld.
Het kan maar deugd gedaan hebben!
Zalig, toch?
We hadden er zoveel deugd van dat we het zo zouden herdoen, maar dat lukt niet zomaar.