Soms is het vervelend als ik een vraag stel en Luc die blijkbaar niet heeft gehoord.
Niet dat Luc selectief doof is, maar zijn gehoor is ook niet meer wat het moet zijn.
Maar die keer dat we de amandelkoeken meebrachten en ik vol afgrijzen naar het aantal kcal keek dat op de verpakking vermeld stond en dan maar besloot dat ik die koek in twee keer zou opeten, vroeg ik voor de tweede helft -luidop- aan mezelf:
Eet jij die koek nù op?
Waarop Luc, deze keer onmiddellijk, antwoordde:
Moet jij die niet meer hebben?
Dan zijn ze niet hardhorend zé, ook niet selectief.
Gerelateerde Berichten:
Ze zijn erg lekker maar ik eet ze ook zelden wegens te calorierijk.
Vroeger at je zoiets zonder nadenken. Maar ja, vroeger bleef ik dan ook zo mager als een mes.
Ja… herkenbaar. Ik kon eten wat ik wilde… en glipte nog door het sleutelgat. Helaas is dat tijdperk onherroepelijk voorbij.
Ha, met een lekkere hap in het vooruitzicht, dan wordt het gehoord. 😉
Het is waar hoor! Ik ondervind dat bij mezelf ook. Iets dat je niet moet horen, hoor je wel. Pech voor diegenen die denken dat ze veilig iets kunnen zeggen.
Nu was de pech voor Luc. Ik at die halve koek zelf op.
??
Selectieve doofheid. Ook de echtgenoot heeft er last van. ?
Rare kwaal.
Soms ben ik ook selectief doof thuis als op mijn werk.
Je zal maar geconcentreerd met iets bezig zijn.
Wel ja, maar dan zeg ik dat gewoon. Uitzondering: lezen! Dan moet je mijn naam zeggen om de aandacht te trekken.
Oost Indisch doof heet dat bij ons in de familie…alleen horen wat je wenst te horen
Dat stond er eerst maar ik heb het aangepast. Stel je voor dat iemand uit Oost-Indië klacht gaat neerleggen wegens niet politiek correct.