Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Je kunt een schorpioen niet verwijten dat hij bijt

Nog maar een lange over nog maar een desillusie.

Hoe lang werk ik nu bij het Boekenfestijn? Meer dan een jaar? Meer dan een jaar konden Peggy en ik best op schieten. Niet dat ik er bij stilstond en dacht: “wij zijn maten” maar toch, ik mocht haar.

Toen ze dan in Gent haar ongeboren baby verloor en daarbovenop haar vriendje nog zijn ontslag kreeg na een vechtpartij in de ontbijtzaal van het hotel vreesde ik even dat ze niet meer zou komen.

Toen had ze wel gesneerd na een sms van hem met de dreiging dat hij ging springen dat “niemand wat deed”, waarop ik vroeg wat ze wou dat ik deed.

Ze was er weer in Rotterdam. Geen vuiltje aan de lucht.

In Leuven echter … vertelde ik dat er een bepaalde losse medewerker was aan wie niet veel te zeggen viel. Ze sneerde of we het dan maar zo moesten laten.

Later zocht ze de kassiersters bij elkaar. Ik wist dat er eentje achter de gele folie zat, zij beweerde van niet. Ik keek en jawel, maar die had al gehoord dat ze moest pauzeren. Ik vertelde het aan Peggy. Ze sneerde: “dat weet ik ondertussen ook al. Altijd dat zelfde verhaal”.

Derde keer, goeie keer. Zondagavond valt ze me regelrecht aan want ik heb mijn gele polo nog aan. Die worden normaal door een losse medewerker opgehaald, maar deze keer had het kind gezegd dat ze enkel de t-shirts mocht meenemen en de polo’s niet.

Dus Peggy boos want haar kast was al ingepakt en nu zat mijn polo daar niet in. Ik kon die in het vervolg wel vroeger naar haar brengen. Ik ben niet echt een doeteke dus heb ik efkes heel hard terug gebeten en gezegd: “gelieve me dan in de toekomst op tijd op de hoogte te brengen van veranderde regels”.

Ik zat alleen in die tent hé, van de vaste ploeg dan toch. En mogelijk hebben ze het gewoon vertikt om die polo te komen halen.

Ik heb het ding uitgetrokken, het in Ramon zijn handen geduwd en gezegd dat ik dat zo beu werd, altijd dat gedoe van baas boven baas.

Peggy is komen dag zeggen toen ze vertrok. Te laat. De aardige mske bestaat voor haar niet meer. Ze zal het met de collega moeten doen, die het enkel en alleen over het werk wil hebben en bij wie ze zeker niet moet gaan zitten om te pauzeren of om ‘s avonds de boeken netjes te gaan leggen.

Ze zei dat ik het niet zo persoonlijk moest opvatten. Als dat niet persoonlijk was …

Er zijn er nog, écht aardige mensen, maar dat zijn altijd maar gewoon heel aardige collega’s geweest.

En toen zag ik de titel, hij stond bij iets over politiek, maar ik vond hem wel goed. Je kunt inderdaad een schorpioen niet verwijten dat hij bijt … maar je kan je wel uit de voeten maken als hij er aan komt natuurlijk.

Afstand nemen is hier de boodschap.

Previous

Probleem en oplossing

Next

We muizen er nog eens van onder

6 Comments

  1. Heeelemaal terug naar het begin van je verhaal..dié opmerking is duidelijk niet aangekomen zo ie bedoeld was, die vraag van wat ze wilde dat je deed. Díé zit naar mijn mening nog dwars klaarblijkelijk bij haar..en daarmee verzuurt ze jullie hele relatie. Maar best om afstand te houden en haar links te laten liggen..als mensen niet om uitleg vragen en een opmerking van iemand die het altijd goed met haar voorgehad heeft zó verkeerd uit moeten leggen zonder na te denken, zonder te bedenken dat die vraag zéér waarschijnlijk góéd bedoeld was gezien de persoon die hem plaatste..die mensen zijn je vriendschap niet waard.

  2. ms

    Waarom dan niet in Rotterdam? Daar ging alles zijn gewone gangetje.

    Ach ja, vorige week kwam dan ook nog alles samen. De minder erge dingen komen nog wel.

    Al bij al was het een leuke beurs maar deze twee zaken waren er echt wel te veel aan.

  3. Gettie

    Ah, maar een schorpioen die steekt hé en dat is zeer venijnig!
    Ik zou die Peggy qua vriendschap op haar honger laten zitten hoor.
    Die flauwe opmerkingen “het is niet persoonlijk” geven mij de krollekespis, had ze het misschien tegen een imaginaire persoon die naast je stond of wat?
    Geen warmte aan verspillen en behandelen als een collega inderdaad.

  4. Mja..geen flauw idee waarom in Roterdam nog niet..misschien heb je toen in je onschuld ook weer iets gezegd dat ze verkeerd uitgelegd heeft? en dat is bij elkaar opgebotteld en kwam er in Leuven pas uit? ik weet het ook niet. Maar ik hou niet van zulke ‘ verrassingen’..als haar iets dwars zit aan jou had ze het ook gewoon kunnen zeggen of vrgaen hè..als jullie het best goed met elkaar konden vinden? Op zo’n manier reageren is gewoon onfatsoenlijk.
    En die vergelijking met die schorpioen gaat mank..zij ís geen schorpioen..waarom zou ze moeten bijten?

  5. ms

    Ze heeft het na Gent nooit over die situatie gehad.

    En ja, dat van die schorpioen, dat is maar om te zeggen dat ik dat niet hoef te slikken en het dus ook niet doe.

    Ik zal wel zien wat ze maandag doet, zij zal wel zien wat ik dan doe.

  6. de zin waarin staat dat jullie wel met elkaar konden “op schieten” was dus waarschijnlijk geen typefout? er zijn inderdaad mensen waar je op zou willen schieten…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: