Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Een hand geven

Ik was nog een heel klein ukske toen men mij zei: “Geef die of die eens een schoon polleke”. Ik kan me niet herinneren dat ik de variant: “Geef die of die eens schoon een polleke” ook te horen kreeg, waarbij we het hier over het Vlaamse “schoon” hebben en niet dat we niet met vieze poten handjes moesten gaan geven.

Eens ouder kregen we in de school nog lessen in wellevendheid. Daarin leerden we dat we bij een ontmoeting een hand moesten geven. De etiquette daaromtrent bepaalde zelfs in welke volgorde iemand zijn hand mocht/kon uitsteken. Een hooggeplaatst persoon ging voor op een mindere -zonder bepaling van geslacht- en een vrouw had voorrang op een man.

Ik leerde mijn kindjes ook een handje geven.

Ooit was er een politieker, hij had me een mes in mijn rug gedumpt en slijmde daarna bij mijn vader. Hij stak zijn hand uit. Ik weigerde. Die weigering was symbolisch en hij snapte het.

Later ontmoette ik de Spaanse acteur die wat lachte met onze handdruk ter begroeting. Hij vond dat nogal stijf. Hij vond Vlamingen op zich ook wat stijf. De Fransen en Spanjaarden zijn niet zo stijf, ze kussen. Dat raakt hier ondertussen ook wel ingeburgerd maar het is nogal omslachtig. Want deze en gene geeft één kus, iemand die van wat verder komt geeft er drie, bepaalde streken in Spanje geven er vier.

Stijf of niet stijf, een handdruk is beleefd, niet te familiair en universeel.

Begrijpen jullie nu waarom ik niet begrijp dat bepaalde politiekers niet begrijpen dat het weigeren van mensen die een handdruk weigeren geen gemiste kans is, dat zij die dat beweren maar weer eens bewijzen dat ze het met de gelijkheid tussen man en vrouw zelf niet zo nauw nemen.

Gelukkig moet ik die politiekers geen hand geven. Misschien ben ik nu milder en zou ik niet meer in publiek weigeren, maar ik zou daarna toch de ganse dag de indruk hebben dat ik iets vies had vastgegrepen dat niet zo schoon was, deze keer in de Nederlandse betekenis dan.

Previous

A hair in the butter

Next

Nogal onzijdig

5 Comments

  1. Ja, ik snap je maar ik hecht minder waarde aan het geven van een hand. Dat doe ik makkelijk.
    Iemand moet me tot op het bot beledigd hebben wil ik iemand weigeren.
    Meer hekel heb ik aan dat gezoen, ook al zijn het luchtkusjes.

    • ms

      Het gaat me meer over de handdruk bij officiële gelegenheden of kennismakingen. Daar is het echt wel onbeleefd om te weigeren om iemand een hand te geven.

      Onofficieel bij bekenden en familie hoeft het allemaal niet zo met regeltjes.

  2. Sommigen weigeren een vrouw de hand te drukken omwille van hun geloof of cultuur.
    Wie moet zich aan wie aanpassen vraag ik me dan af.

    • ms

      Ik stel me daar het volgende bij voor: hij valt in een waterput en gaat verdrinken, ik ben de enige in de buurt en ik steek mijn hand uit …

  3. elsjeveth

    een kushandje wil ook weleens helpen. niet echt uiteraard maar heeft iets vriendelijks en je handen blijven ‘schoon’ op z’n Hollands gezegd.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: