Wizzewasjes

Te lezen en te zien

BPM

Toen jaren geleden de aerobics stopten in de sporthal, vond mijn toenmalige medesportster het een goed idee om naar een fitness center in Leuven af te zakken.

Voor dat kon moest je een bewijs van de dokter voorleggen. Het was een slag in mijn gezicht toen die van de fitness me vertelden dat ik enkel op de binnenhuisvelokes mocht rijden aangezien mijn hartslag veel te hoog was en een risico inhield voor de rest.

Ik was in mijn Q gebeten, effenaf. Wat mijn hartslag, daar had ik nu nog nooit bij stil gestaan en ik had me altijd al ferm fit gevoeld.

De sportdokter bij wie ik te rade ging, dat was ook al een gag. Die zette dat binnenhuisveloke altijd zwaarder en zwaarder en toen ik het niet meer getrapt kreeg, weet hij dat aan mijn hart.

Na twee keer fitnesscenter besloot ik dat ik niet wou betalen voor op zo een veloke te rijden, dat ik er dan beter een kocht voor thuis. Dat deed ik. De eerste kwam van een rommelmarkt, de tweede van de Collishop. De eerste genoot mijn voorkeur maar is volgens mij nu te licht of ik te zwaar.

Over mijn hartslag maakte ik me geen zorgen. Ik voel me nog ferm fit.

Ergens deze week kwam de hartslag ter sprake. En omdat de mijne nu eenmaal aan de hoge kant is ging ik toch maar eens googelen. Als je dat gelooft, zou ik ter plaatse doodvallen. Maar het nare gevolg was wel dat ik wél wat ongerust werd ondanks mijn rustige tikker me nooit zorgen baart.

Door dat googelen echter vestig je de aandacht er op en krijg je nieuwsberichten die daar op inspelen. Dus kreeg ik een bericht van 17 december voorgeschoteld1, waarin een app werd aangeprezen. Gisteren was de laatste dag -wat toevallig- dat je de app gratis kon krijgen.

Maar de waarnemingen van de app zijn wel evenwaardig aan de metingen door een dokter en indien nodig, zijn ze zelfs acceptabel als je er mee verder moet.

Ik laadde de app: “FibriCheck”. Ik verwachtte al een oranje signaal. Maar neen, alles was groen: niet te hoog, mooi regelmatig.

Eigenlijk had ik het moeten weten, aangezien ik bij het fietsen op Real Wild Child aan Iggy’s tempo niet buiten adem geraak.

1 Het Nieuwsblad

Previous

Tijd voor mezelf

Next

De nieuwe Carrefour

20 Comments

  1. Grote schrik?
    Ik houd me toch liever bij de eigen huisarts.

    • Die vertrouw ik zeker niet, Ik vertelde hier al meer over zijn strapatsen.

      Eén keer heb ik hem verteld over stress. Ik kan stress hebben om een futiliteit of zelfs om helemaal niets, waarop hij antwoordde dat een beetje vermageren ook wel zou helpen. Terwijl ik toch maar ben bijgekomen van -maar weer eens- vuiligheid die ze hebben ingespoten.

      Heeft hij mijn bloeddruk gemeten? Mijn hartslag genomen? Neen.

      Met mijn gehoor ben ik onmiddellijk naar de kliniek gegaan. En ik denk dat ik dat een beter idee vind dan een tussenpersoon die me wandelen stuurt, al is hij dan een arts.

      • Dan heb ik geluk met mijn huisarts. Ze is accuraat en doet jaarlijks de gewone dingen als bloeddruk opmeten en contact houden met de longverpleegster en laat bij de meeste klachten een bloedonderzoek doen.
        Bovendien is ze op de hoogte van de nieuwste googlepraatjes. ☻

        • Wij wilden een jaarlijkse controle. Hij nam enkel bloed af en liet dat onderzoeken. Nu moet je daarvoor zelfs niet meer bij de dokter zijn. Op bepaalde tijdstippen komt er blijkbaar een verpleegster die die bloedafnames doet. Maar daarna moet je wél een afspraak maken bij de dokter om de uitslag te bespreken. Dat kon vroeger telefonisch, nu blijkbaar niet meer.

          Maar een jaarlijkse controle is, volgens mij dan toch, meer dan een bloedonderzoek alleen.

  2. elsje

    Laat je niet gek maken door alle berichten via google. Als ik die moest gevallen was ik al twee keer doodgevallen of behoorde ik tot een walking dead zombie.
    Als jij je fit voelt dan is dat het enige signaal waarop je moet vertrouwen

    • Dat vind ik ook. Als je je zorgen gaat maken, jaag je jezelf op en gaat die tikker nog een tikje sneller kloppen.

      Bovendien is de maximale bpm die ik heb bij het sporten dan weer een pak lager dan de maximum toegelaten.

      Er is een reden waarom men zegt dat ieder mens anders is.

  3. elsje

    geloven bedoel ik natuurlijk. je ziet mijn hersens zijn wel wat aangetast 🙂

    • Zoiets komt met de jaren. Gisteren zei ik de naam van mijn broer (half) tegen mijn zoon, maar hij had het door. De eerste keer! Nu extra opletten dat het niet weer gebeurt.

      😆

  4. Ik heb echt last gehad dit jaar van een op hol slaand hart. Daar moet ik nu dagelijks een pilletje voor nemen om te voorkomen. 1 op 4 mensen van 50-60 jaar krijgt zoiets. Het vervelende is inderdaad dat ik er nu soms teveel ga op letten en dat is zeker niet goed. Het is angst geworden. Nu moet ik nog van die angst zien af te raken. Akelig hoor als je hart in rust plots naar 160 en meer gaat. Blij met het pilletje dus. Volgens de cardiologen, ik bezocht er twee, kan het verder geen kwaad. Ik zal ze maar geloven…

    • Ik heb een hoge hartslag maar 160 haalt het zelfs bijlange nog niet als ik echt doorrijd op dat fietske.

      Dan zou ik me ook niet gerust voelen.

      Ik gebruik nu even die app. Luc zou willen dat ik ook regelmatiger mijn bloeddruk meet. Dat doet hij ook (op aanraden van de dokter).

      • Dat is ook verstandig. De bloeddruk bij de dokter is maar een momentopname. Thuis krijg je een juister beeld.

        • Ik heb in tegenstelling met die hoge hartslag dan wel altijd een lage bloeddruk gehad. Die is nu genormaliseerd. Maar ik wil eigenlijk niet zo constant in het oog zitten houden of het karkas nog functioneert. Ik vrees alleen dat je dan sneller iets abnormaals gaat gaan voelen.

          Soms denk ik: “hij staat te laag”, ik meet niet maar slik een handvolleke zout in en het probleem is verholpen.

          Ik wil enkel serieus genomen worden als er wél iets scheelt en dat is die maag. Maar daar heb ik zelf ook al wel één en ander van ondervonden.

          • Ik heb er vroeger nooit op gelet, maar nu moet ik na die aanvallen echt leren om er niet meer op te letten. Vooral in rust ga ik mij teveel focussen en dan ga je inderdaad van alles voelen. Beste voor mij is bezig zijn en afleiding zoeken. Die heb ik niet ‘s nachts natuurlijk. En slapen is ook al mijn beste niet.
            Aan lage bloeddruk doe je weinig. Die van mij staat gewoonlijk 10 of 11 op 6 Of 7. Soms maar 9. Dan voel ik me slap. Weinig aan te doen. Beter te laag dan te hoog, zegt de dokter.
            Het is heel ambetant als men je niet serieus neemt. Een mens gaat niet voor zijn plezier naar de dokter. Aan mij is al zo vaak gezegd dat het overgangsklachten zijn. Dat ben ik ook een beetje beu gehoord. Enfin, dat kunnen ze van een maag in ieder geval niet zeggen. Veel sterkte ermee.

            • Toen ik ooit, bij een medisch onderzoek op het werk, slechts 9 bloeddruk had vertelde die dokter me ook dat ik daarmee 100 jaar kon worden. In die tijd had ik daar geen last van. Maar nu staat die dus wel hoger, op een meer normaal peil.

              Toen ik ooit, kapot van de stress omwille van de breuk met mijn moeder, naar de dokter ging, weet die dat aan de menopauze. Toen ik wel in de menopauze zat, was dat iets waar iedere vrouw door moest. Ik moest maar efkes doorbijten.

              Verder hoor je niks anders dan verhalen van vrouwen die pads en hulpmiddelen kregen/krijgen tijdens de menopauze. Ik heb doorgebeten.

              Ik weet dus niet waarom ik niet geloofwaardig lijk te zijn. Ik ga zelfs niet alle jaren naar de dokter omdat dat niet nodig is. Maar gaan als het wél nodig is, haalt in mijn geval dan ook niets uit.

  5. Jarenlang had ik hartkloppingen, tot 180 en meer, waarbij de bloeddruk daalde en zelfs flauwvallen voorkwam. Pilletjes hadden weer andere bijwerkingen, ik weet niet meer welke.
    Tot ik een ablatie (zie google) onderging, ongeveer 20 jaar geleden.
    Kleine ingreep, nooit meer last gehad.
    Een grote opluchting.

    • Dat zijn pas cijfers waar je gaat van duizelen.

      Waarom al die pietjes precies nu gaan doen alsof de mijne te hoog is, ik zou het niet weten.

      Hij flirt in ruststand met 100. Op de fiets tegen ± 30/u op stand 7 gaat hij naar 135.

      Eén keer heb ik 153 geweten, maar toen stond die fiets écht te zwaar. Ik geloof dat dat toen het equivalent van de Mont Ventoux moet geweest zijn.

      • Ik zou me er absoluut niet druk om maken!

        • Dat deed ik niet, doe ik niet maar blijkbaar vinden anderen dat ik het wel zou moeten doen.

          Om Luc tevreden te stellen heb ik gisteren ook mijn bloeddruk gemeten (iets van een 13), vandaag 12.4 over 8 (blijkt daarbij te moeten).

          Ik voelde me haast een hypochonder.

          😂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: