Tijd voor mezelf

Tijd voor mezelf

Tijdens de grote opruimactie in de kleine vijfde slaapkamer vond ik een overblijfsel van vroeger, van lang geleden, nog net geen artefact.

Het dateert uit een tijd dat ik, met twee pubers in huis, wel eens tijd voor mezelf wou. Zo een half uurtje per dag ongestoord met dat binnenhuisveloke rijden vond ik niet te veel gevraagd.

Omwille van de overeenkomst dat niemand zijn muziek zo luid zou zetten dat anderen er hinder van ondervonden, zette ik zelf ook een koptelefoon op en ik hing een waarschuwing aan de deur. Die heb ik nu dus terug gevonden.

Ik rijd nog met dat binnenhuisveloke en al doen Luc en ik veel samen is dat toch maar ergens zo gegroeid dat hij ook niets komt vragen terwijl ik fiets.

Een waarschuwing hoeft niet meer. Hij hoort de muziek wel, de koptelefoon is niet meer nodig, overeenkomsten over het volume ook niet.

8 comments on “Tijd voor mezelf”

    1. Ik herinner me echt niet meer met wat het te maken had. Daar is het echt veel te lang geleden voor.

      Ik vraag me nu eerder af hoe het tussen de boeken geraakt is.

    1. Daarom zijn ze dan ook nooit binnen gekomen tijdens het fietsen.

      D.T. zou ik er nu misschien bij kunnen zetten, maar die zou er toch zijn voeten aan vegen.

      ?

Wat denkte daarvan?