Wizzewasjes

Gebubbeld

Sensibilisering

Ik wou het er niet over hebben maar ga er toch eens naar verwijzen.

Telkens een zaak slecht afloopt, met een zelfmoord als gevolg, lees je dat ouders hun kinderen moeten sensibiliseren voor de gevaren van het internet.

Het staat er niet expliciet in maar ergens geven die -weliswaar goedbedoelde- artikelen de indruk dat ouders hun kinderen zouden moeten behoeden voor fouten die ze zouden kunnen maken, iets waar ze zelf de oorzaak van zijn dus.

Nu het over volwassen mannen gaat, staan de artikels vol en bol want die mannen deden niks fout, het zijn de verspreiders die strafbaar zijn.

Hoe kunnen ouders hun kinderen sensibiliseren als dat kind kan antwoorden: “Daar is toch niks mis mee, het zijn de verspreiders die in de fout gaan”.

En vertrouwenspersonen? Ik weet het, ik heb een argwanende geest. Eén vertrouwenspersoon voor meerdere mensen? Of drie vertrouwenspersonen met zelf een vertrouwenspersoon? Een wijsheid zegt: “Vertel nooit een geheim aan je beste vriend, die heeft zelf ook beste vrienden”.

Zou er eens actie kunnen ondernomen worden om jongeren te sensibiliseren dat ouders -meestal, jammer genoeg niet altijd- goede vertrouwenspersonen zijn.

Toch even mijn mening? Ik vind het niet erg slim om niet te zeggen: dom. Wat? Die foto’s? Daar heb ik niks aan, noch over te zeggen. Maar andere mensen op die manier vertrouwen … dàt vind ik dom.

Als mijn ene vertrouwenspersoon mijn blootje wil zien … gaan we gewoon naar boven. Of zoals hij zelf zegt: “Waarom boven?” Hier kan ook”. En als mijn tweede vertrouwenspersoon mijn blootje wil zien … euh … dan zou ik al aan Oedipus gaan denken.

Maar ja, ik? Zoals één van mijn T-shirts zegt: “I like coffee and maybe 3 people”.

Previous

Het kan verkeren

Next

Bureau der afgewerkte zaken

14 Comments

  1. Een hele generatie ouders zit nu met kinderen die met de smartphone in de hand leven. Zo anders dan in hun eigen jeugd. De ouders zelf kunnen er ook niet mee om, hoe zouden ze dan kunnen sensibiliseren. Tegenwoordig is het schering en inslag dat ouders, en ja ook een ouder én leerkracht van 40 op mijn werk, ergens in hun nakie op internet opduiken. Ik begrijp hen sowieso niet. Van mijn nakie zou ik nooit, ook vroeger niet, een foto hebben gemaakt. Maar ja, ik ben dan ook van een andere generatie. Het exhibitionisme teelt wierig. En daarna blèren dat het per ongeluk was en dat het niemand wat aangaat.

    • Zoals gezegd, of ze nu in hun blootje op de foto gaan of niet, dat is hun probleem. Dat ze zomaar Jan en Alleman vertrouwen eigenlijk ook wel.

      Maar dan achteraf zo geschokt zijn dat van hun vertrouwen misbruik werd gemaakt?

      Er is een spreekwoord dat zegt: “De gelegenheid maakt de dief”. Als je je deur open laat staan en je huis wordt leeggeroofd, is het je eigen schuld. En niet alleen je deur, zelfs het venster op de kiep is al genoeg.

  2. Makkelijk gezegd: sensibiliseren! De tijden zijn ook voor ouders erg moeilijk.

    Vertrouwenspersonen? Die in een kringetje beroepsvertrouwenspersonen bijeen komen om de onderwerpen te bespreken die hen in vertrouwen verteld zijn? Nee dank je. Want zo gaat dat met vertrouwelijke hulpverleners, ze werken in een of ander bureau voor psychische hulpverlening.
    Ook niet-beroepsgerealteerden zou ik nooit vertrouwen. Nog minder, eigenlijk.

    • Er bestaan blijkbaar whatsappgroepjes met allemaal mensen die je vertrouwt. En die zitten dan weer in andere whatsappgroepjes met allemaal mensen die zij vertrouwen. En die zitten dan weer in andere whatsappgroepjes … En die … En die …

      Ik ben misschien een raar mens maar het meervoud van “vertrouwenspersoon” vind ik al een gevaarlijk woord.

      • Niet raar, realistisch.
        Maar ja , de een uit zich makkelijker dan de ander.
        Zelf klets ik er op los maar neem niemand in vertrouwen over persoonlijke zaken. Wat ik vertel zijn dingen die iedereen toch al weet of kan weten.

        • Ja. Precies, maar aangezien we niet veel mensen spreken, zijn er ook niet veel dingen die iedereen al weet.

          Maar nu lijkt het wel of ze alles naar buiten moeten brengen. Vertellen over je scheefschaatsende levensgezel is blijkbaar erg hip. (Er zijn nog dingen die echt wel tot de private levenssfeer behoren, maar momenteel kan ik er geen ander bedenken.)

          En als de ene iets straf vertelt, wil de volgende nog straffer.

  3. Mij moeten ze niet vragen naakt te poseren. Subiet sluiten ze het internet. Ze zoeken het zelf maar uit. Achteraf een klacht tegen onbekenden indienen vind ik ook maar niets. Ze weten toch wie die foto’s genomen heeft ?

  4. Ik herinner mij nog de steeds terugkerende vraag van mijn moeder.
    Zij wilde graag weten of ik mee deed aan de spelletjes achter het schuurtje van die mensen waar ik niets mee had en waar ik nooit kwam.

    Een ieder maakt eigen keuzen.
    En kinderen moeten nog leren om zelf de juiste keuzen te maken.

    Ik houd van koffie.
    Met heel veel mensen drink ik koffie, maar niet met iedereen.
    Persoonlijke zaken deel ik met weinig mensen.
    Maar ik ben dan ook van nature erg gesloten …

    Stille groet,

    • Kinderen moeten nog leren …

      Maar het is ook een gekend fenomeen dat, wanneer de ouders iets gaan afraden, kinderen dat precies gaan doen. Vooral in de apenjaren dan.

  5. Het zijn de ouders die verantwoordelijk zijn en als ze ergens niet genoeg afweten moeten ze informatie inwinnen. Een goed voorbeeld begint bij de ouders. Daarnaast denk ik dat het verstandig is met kids te praten. De gevolgen uit te leggen en daarbij duidelijk te zijn. Veel van die telefoontjes worden nog altijd (deels) door de ouders bekostigd dus dan moet afpakken niet moeilijk zijn. Net als nakijken wat ze doen.

    • Ik weet zo niet, enerzijds kan je op die manier de groei naar zelfstandigheid van een meegaand kind fnuiken, anderzijds zal een rebellerend kind helemaal in de contramine gaan.

      Ik denk niet dat een ijzeren hand de juiste oplossing is.

  6. elsje

    Het is een erg moeilijk en lastig bespreekbaar onderwerp. Eerlijk gezegd lijkt het me moeilijk om in deze tijd ouder te zijn. Maar wellicht was het in onze tijd ook zo. Verbood mijn moeder iets, dan werd het alleen maar spannender om het toch te doen…
    Ieder moet zijn eigen builen vallen, maar sommige builen zijn onomkeerbaar.

    • Ik ben blij dat ik er niet meer mee te maken heb.

      Maar ik denk wel dat ze nu mogen stoppen met het opvoeren van BV’s voor het sensibiliseren van de bevolking, ook over corona.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: