Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Page 2 of 1023

Mijn voorgevel

Toen ik vele jaren geleden -van een dokter, wegens een lichte vorm van acné- de stempel vette huid opgedrukt kreeg, troostte men me, zeggende dat iemand met een vette huid later geen rimpels kreeg. Dat klopte wel.

Maar toen ergens tijdens de periode dat wij de evenementen deden ik -van een dokter, wegens een lichte vorm van rosacea- de stempel gevoelige huid kreeg -mijn gezicht was er een beetje gecraqueleerd gaan uitzien door de gedurige overgang van koud naar warm- ik meer en meer crèmes -zowel bij de dermatologe als de apotheker- haalde en probeerde, maar hoe slechter het ging.

Tot de dag dat ik niks meer deed, behalve het wassen met lauw water en mijn reinigingsgel. En dat ging best goed.

Tot ik, door het vermageren, rimpels zag verschijnen in mijn kaken en ik ging ingrijpen.

Toen ik -door een dokter, wegens beginnende slechthorendheid- amandelolie kreeg voorgeschreven, die ik dagelijks in mijn oren moest druppelen, haalde ik me bij de apotheker een fles van het goedje. Die ging langer mee dan verwacht met zo twee druppeltjes per avond.

Toen ik las dat amandelolie goed was voor de huid … inderdaad.

Twee dagen …

Tot de avond dat Luc me zei dat mijn gezicht een beetje naar frituurvet rook, ik ‘s morgens het gevoel had of mijn hele gezicht afgebrand was, ik de fles amandelolie besnuffelde en het ding bij het KGA zette. Ze rook wat ranzig en was, volgens mij, over datum.

Gelukkig bracht een herstellende crème, die ik zelf kocht nadat de dermatologe beweerde dat die voor mij niets gunstig kon betekenen, soelaas.

Het duurde een wijle vooraleer alles genezen was en ik weer aan de veldslag tegen de rimpels begon te denken.

Weet je, hoe gek het ook mag klinken, ik haalde me een flesje amandelolie bij de Action. Die zijn kleiner dan eentje van de apotheker en het voelt weer aan als een pezzevelleke.

En dat, mijn waarde lezers, is de reden waarom ik heden ten dage liever in de regen ga wandelen dan in de vrieskou.

Modderbaden

Door alle regen en alle veldactiviteiten wordt het dagelijks toerke rond het blog een hachelijke onderneming. Aan de bietenhopen glibber je van de ene modderpartij naar de andere, in het open veld drijf je van plas naar plas.

Ik trek in elk geval mijn goeie regenjas niet meer aan voor deze tochtjes sedert deze, mij zeer nauw aan het hart liggende, Schotse jas met de verraderlijke Duitse modder te maken kreeg, waarna ik hem slechts met de grootste moeite terug proper kreeg.

Maar gààn doen we! Regen noch wind kan ons deren … maar het zou wel eens mogen minderen.

Nu nog …

Eind november en nog liggen er bietenhopen.

Meer dan een maand geleden, voor onze midweek Eifel, denderden de tractoren hier naast ons de bergaf zodat wij de indruk hadden dat we uit ons bed zouden worden geschud. Want ja, die oogsters rijden rinkaneen, om zo te zeggen haast dag en nacht.

Die monsters van tractoren worden ook altijd maar groter en imposanter en of ons oud huis nog lang tegen dat geweld bestand gaat blijven is een vraag die we ons al meermaals stelden.

Na onze midweek Eifel waren er zo nog twee nachten.

De boeren uit onze buurt hun oogst is blijkbaar binnen bij het suikerfabriek maar in de naburige dorpjes liggen de hopen nog te wachten.

Ooit vertelde men mij dat die volgorde van binnenbrengen bepaald werd door lottrekking.

Herinnering aan voorbije dagen

Toen we thuis kwamen uit vakantie had de bewaker van het huis de toegang professioneel versperd en was trouw op post.

Terwijl de zonnebloemen hun beloften waar maakten en bloemden.

Of de spin nog terugkomt weet ik niet.

Maar de groter wordende klad mussen en de uitbreiding van de familie mees heeft ondertussen het hele koerke vol met zonnebloemzaden gestrooid voor een heel veldje volgend jaar.

Lage frekwentie

Laatst las ik over een onderzoek naar geluidsoverlast1. Mensen horen een storende bromtoon.

Wat is nu het -voor mij- interessantste uit dat artikel

Het is een laagfrequent geluid […]. “Sommige mensen zijn daar supergevoelig voor; dit is een reëel probleem.”

Wat raar! Toen ik, twintiger zijnde, te horen kreeg dat ik de hoge tonen minder goed hoorde maar ter compensatie wel de heel erg lage, had ik er eigenlijk weinig last van, behalve bij bepaalde bassen in muziekstukken.

Nu echter heb ik er wél last van. Zeg ik dat ik liever niet binnenga in een bepaalde Colruytwinkel, wil ik ergens met mijn handen over mijn oren -wat ook niet echt kan aangezien mijn hoorapparaat dan gaat fluiten- naar buiten lopen, op de vlucht voor de pijn die het me bezorgt, dan lijk ik wel de eigenaardige, laat staan onverdraagzame.

Of misschien word ik dan wel gerekend bij de

[…] onnozelaars of pezewevers.

Misschien moet ik mijn oor eens in Lanaken gaan te luisteren leggen.

1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/11/15/op-zoek-naar-de-bron-van-de-brom-nieuw-onderzoek-naar-geluidsov/

Het fototoestel

Sedert die ene dag tijdens van onze vakantie van 2018 op het eiland Skye, waar ik een reeks foto’s had met een probleem

(Lees verder onder de foto)

heb ik de indruk dat mijn toestel een mankement vertoont.

En al duurde dat probleem van die wazigheid maar één dag daar op Skye, ik vermoedde dat er vocht was binnengedrongen in het toestel, ging ik er toen in oktober 2018 mee naar de Check & Clean van Konijnenberg.

Maar waar ik er de eerste keer mooi geholpen werd door de expert, werd ik nu -door een andere expert dan wel- afgepoeierd en belachelijk gemaakt, zodat ik mijn toestel maar bleef gebruiken met zijn mankement.

De foto’s zien er niet meer zo uit zoals die op Skye maar er blijft een merkwaardigheid. Bij het afdrukken namelijk heb ik de indruk dat het toestel zich nog een fractie verzet vooraleer de klik komt.

Ik overwoog een ander toestel aan te schaffen. Uiteindelijk ga ik het niet doen. Soms heb ik de indruk dat bij het inzoomen met de lens de foto’s niet zo’n helder zijn, niet bij echt zonnig weer maar bij elk ander weertype. Bij de kitlens heb ik de indruk niet, maar die zoomt dan weer niet.

Alleszins … aan mijn ogen ligt het ook niet, dat weet ik nu ook, na de aanschaf van een nieuwe bril.

Waarom ik het niet ga doen? Ik ben nogal behoudsgezind, dat is één. Maar verder ontdekte ik, tijdens de rit naar zee, nog enkele verborgen mogelijkheden in het toestel, waarmee ik nu eerst nog wat verder wil experimenteren.

De minst slechte van die experimenten, waarvan ik bij sommige wel blij ben met het resultaat en de zee-foto’s staan samen op Flickr.

En mocht ik er ooit anders over denken, dan zien we dat dan wel.

Meer foto’s

Afgezaagd

Als ik zeg dat de tijd sneller en sneller gaat, klinkt dat nogal afgezaagd.

Toen we vrijdag naar huis reden over de Brusselse Ring na een uitstap naar zee, vroeg ik me af waarom we nog de moeite deden, het leek zo zonde van de reistijd voor één dag die voorbij was voor we er erg in hadden.

En zeggen dat we vroeger nog, na het werk, afspraken met vrienden aan de andere kant van Brussel en dat we dat toen wel nog zagen zitten.

Over de daguitstap naar zee op zich is geen slecht woord te vertellen. De zee was waar ze altijd is, zoals ze altijd is. En bovendien was het een mooie zonnige dag.

En toen we thuis kwamen bedacht ik dat we de 22ste waren en dat op de 23ste het al een jaar geleden was dat Sloef stierf. En vertel me nu eens waar dàt jaar gebleven is.

De kouwelijke telefoon

Mijn telefoon ligt elke nacht op het nachtkastje naast me en wij slapen met het raam open.

Bij de eerste vrieskou van deze winter liet mijn telefoon me weten dat hij het koud had. Hij meldde namelijk dat bij erg koude temperaturen het kon gebeuren dat de batterij niet zo goed werkte. En dat terwijl hij daar de vorige winter helemaal geen last van had of toch tenminste er zich niet over beklaagd had.

De oplossing? Ik stop hem in het een paar bedsokken die ik in de Eifel kocht om ‘s avonds op bed te lezen. Lekker warm aan zijn Q.

Het enige nadeel is dan weer dat ik niet weet of ik de wekker wel zou horen … in de veronderstelling dat ik die al zet natuurlijk.

De feesten

Als we een dag op stap gaan kan het gebeuren dat we gemakkelijkheidshalve onze benen onder andermans tafel -een eethuis natuurlijk- schuiven. Het kan ook zo zijn dat we -ook gemakkelijkheidshalve- de dag voordien voor twee dagen koken. Stoemp leent zich daar erg goed toe.

Soms, vooral als we niet echt weten waar we terecht gaan komen of hoe laat we ergens of thuis zijn, kopen we eens een kant- en klare maaltijd. Dat wilden we vorige dinsdag doen. Maar, blijkbaar was wat wij op het oog hadden niet voorradig. Of wij zochten niet goed. Daar zijn we ook nogal straf in.

Luc vroeg het even na. Oh maar, voor de feesten moesten ze plaats inruimen en gingen bepaalde zaken niet meer aangevuld worden.

We dachten aan een alternatief, maar ken je dat, als je je zinnen ergens op gezet had.

Ik was deze keer de mopperaar: “Voor de feesten? Nu al” zei ik. “Dat wil zeggen dat je geen gewone kost meer mag eten?” ging ik verder. “Moeten we nu al aan de champagne en de chocoladebonbons en het wild?”

Ik kreeg een idee. Ik keek niet meer naar de schappen met alternatieven. Ik nam Luc bij de arm en zei: “We gaan naar de Lidl”. Dat deden we maar blijkbaar was wat wij op het oog hadden niet voorradig. Of wij zochten niet goed. Daar zijn we ook nogal straf in.

We vroegen niks, we kochten niks, we pakten onze biezen en reden naar de Aldi.

We vonden het ook niet zo direct. Of wij zochten niet goed. Daar zijn we ook nogal straf in. Maar dat was ondertussen wel al geweten zeker.

Luc zei: “Als je wil, kunnen we nog naar de Carrefour, terwijl we toch bezig zijn”.

Maar ik had al een alternatief in het wagentje toen ik het gewenste zag en heb het alternatief netjes terug gelegd.

Meestal ben ik erg flexibel, maar op sommige momenten ga ik echt steigeren.

De feesten? Half november? Allee nu …

In gesprek met mezelf

Waarom blog ik nu eigenlijk nog? Ik hebt niets wereldschokkends te vertellen sedert we op pensioen zijn.

  • Ik blog toch voor mezelf zeker. Voor het plezier van ‘t schrijven. Wereldschokkends of niet, het is mijn blog.

Maar er lezen wel andere mensen mee, die er -waarschijnlijk- niets aan hebben.

  • Mogelijk. Maar dan is er nog niets fout aan … buiten het feit dat ze me misschien nogal seutig of truttig of oppervlakkig gaan vinden.

Mja, zo ken ik mezelf weer. Dat heeft me nog nooit gestoord, maar toch … het gaat hier de laatste tijd enkel nog over mij en ons.

  • Als ik het over anderen wou hebben, zou ik wel journalist of royalty-watcher geworden zijn. Mogelijk had ik dan wel in de boekskes mogen schrijven.

Toch eens overdenken …

  • Afwegen wat het zwaarste weegt? De alledaagsheid van het blog of het plezier aan het schrijven?

Juist ja. Maar daarmee ben ik er nog niet uit hé.

  • Ach, ‘t is maar een bui. Het waait wel weer over.

Page 2 of 1023

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén