Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Page 2 of 1001

Twee in één slag

Eerst een woordeke uitleg:

Ergens in de loop der tijd had ik nog een foto genomen van een varken en was dat glad vergeten bij het schrijven van het varkensrelaas. Het omslachtige gedoe en het welles/nietes verhaal ga ik niet uit de doeken doen. Maar die foto op overschot is een eigen leven gaan leiden.

Bovendien wil ik toch ook altijd de dingen proberen en stond een villanelle1 bovenaan op mijn conceptenlijst.

Aangezien wij niet aan zee wonen zoals Matroos, zullen we het dus met varkens moeten doen. Maar ik kan wel beamen wat zij ook zegt:

Weer heel leuk om te doen!

Al zou ik dan het woord “plezant” gebruiken.

(Lees verder onder de foto)

Dat was me hier toch een zottekesspel
Ik zou niet meer over varkens schrijven
Wat ik maken wou was een villanelle

Maar wat mij zinde was hier niet van tel
Stil wilden die beesten toch niet blijven
Dat was me hier toch een zottekesspel

Ze zaten niet goed in hun varkensvel
De hele dag liepen ze te kijven
Wat ik maken wou was een villanelle

Het werd een regelrechte varkensrel
Morrend over blog en blote lijven
Dat was me hier toch een zottekesspel

Het was niet simpel, hoor wat ik vertel
Met al die varkens mijn tijd verdrijven
Wat ik maken wou was een villanelle

Ik maakte een einde aan dat gekwel
Ze zouden me zo tot wanhoop drijven
Dat was me hier toch een zottekesspel
Wat ik maken wou was een villanelle

[© ms – 7 april 2019]

1 Schrijven Online

11:14

Vooraleer te beginnen wil ik iedereen waarschuwen. Het werd me al meer en meer klaar en duidelijk dat wat ik goed vind, echt niet goed gevonden wordt door anderen.

Vermits ik niet wil beweren dat anderen dat uit dwarsigheid doen en ik zeker weet dat ik dat ook niet doe, moet het wel een kwestie van smaak zijn, waarbij onze smaak dus volledig afwijkt van wat we -wat films betreft- op MovieMeter1 en Rotten Tomatoes2 kunnen lezen.

We hebben het gewaagd. We hebben “11:14” in de DVD-speler gestopt en we hebben gekeken.

We merkten al op dat we films, die we vroeger als goed bestempelden, ineens niet meer zo geslaagd vonden. In dit specifieke geval hadden we een herinnering aan een film zonder er ook nog maar het minste benul van te hebben wat er in gebeurde.

De eerste paar minuten dacht ik dat het een ontgoocheling zou worden, maar toen zat ik in de film, verstand op nul om terug te keren in de realiteit toen de aftiteling begon.

Verkeerde herinneringen, ze waren er. Zo kregen we ergens halfweg de scene te zien die ik me herinnerde als de afronding en vroeg Luc verbaasd: “Maar waar zaten die motorrijders?”, die er echt niet waren. Waarschijnlijk passeerden die ooit wel eens in een andere film.

Geen kunst met een grote “K”, maar gewoon een gekke film met gekke voorvallen.

Hij staat al bij de andere DVD’s. Hij blijft.

Noteer wel dat ik niet zeg dat het een aanrader is, noch dat ik zeg dat je die moet gezien hebben. Dat doe ik niet. MovieMeter1 en Rotten Tomatoes2 zijn daar beter in. Maar ik heb er van genoten.

1 Wikipedia
2 Wikipedia

De verspilling

Met een beetje aanmoediging krijg ik het apparaat aan de praat. En ik denk dat ik maar eens naar een nieuwe batterij op de boodschappenlijst moet zetten.

Ik googel even CR2032 en krijg resultaat bij het Kruidvat waar er twee in één verpakking zitten voor de prijs van 3,49€, maar waar een actie loopt van 1+1 gratis.

Ik krijg ook resultaat bij Colruyt waar er vier in één verpakking zitten voor de prijs van 9,99€.

Vier batterijen dus voor een apparaat dat al enkele jaren meegaat met de oorspronkelijke batterij er nog in.

Maar bij het zien van die batterij denk ik: “Die hebben we in huis”. Wie zoekt die vindt -in dit geval: wie rommelt in de kleine prutsenschuif- en ja, Luc vindt vier CR2032 batterijen. Het spijtige ervan is dat die batterijen sedert december 2018 over datum zijn en geen van ons beiden zich kan herinneren voor welk toestel die ooit werden gekocht.

Over datum of niet over datum, als de huidige batterij de geest geeft, gaat één van die vier er eerst in. Vier batterijen kopen en er drie moeten van weggooien is een beetje van de zotte.

Deprimerend log

Het nieuws is deprimerend. Gaat het niet over de TV-programma’s die je niet wil zien, dan gaat het wel over corruptie en over taksvoorstellen en over verkiezingspropaganda, moord en doodslag niet te vergeten. Gewoonweg deprimerend.

Kort samengevat: ik ben gedeprimeerd.

Neem daarbij dat geleuter van die aan de overkant van het kanaal. We gingen dit jaar niet in de zomer op vakantie maar we gingen de langere zomervakantie opsplitsen in twee kortere, zo rond ons beider verjaardagen.

Dat houdt in dat we in mei naar de Schotland wilden, ook omdat onze Schotse landlady op Skye ons vertelde dat het dan de beste periode is. Dankzij May in mei gaan we niet.

Vermits het in mei Lucs verjaardag is moest/mocht/kon/zou hij de locatie kiezen. Hij hield het simpel. Hij wou eens een langere vakantie in de Ardennen.

Wat lees ik gisteren in de krant? Er worden vanaf morgen 16.000 ha wandelgebied vrijgegeven die waren afgesloten omwille van de varkenspest1. Dat is goed nieuws … ware het niet dat er nog veel niet werden vrijgegeven.

We zullen eens moeten informeren waar het nog afgesloten is vermits we niet steeds ter plaatse zouden blijven. Feit is blijkbaar dat we sowieso bleekwater zouden moeten voorzien.

De vakantie rond mijn verjaardag ligt al lang vast. Het stond al langer op mijn verlanglijst als uitwijkplaats voor Schotland.

Wat nu? Gaan we op zoek naar nog een andere locatie voor mei? Gaan ze daar dan ook geen problemen voorzien? Is die bestemming later op het jaar wel beveiligd tegen onheil?

Want neem nu gewoon de drie voorbije dagen. Dat we er ondanks alles een heel tof verblijf van maakten heeft niks met de omstandigheden te zien. Want:

  • Bij het vertrek reden we van omleiding in omleiding in omleiding.
  • Het weer was drie dagen minder.
  • Bij het terugkomen reden we van omleiding in omleiding in foert-we-rijden-naar-huis.

Gedeprimeerd! Nog iemand?

1 Het Laatste Nieuws

En dat is …

wat ervan komt.

Voor ons vertrek plan ik altijd een paar pietluttige postjes over nogal oppervlakkige dingen, zodat er toch elke morgen een nieuw logje klaar staat.

En dan, eens ter plaatse, blijkt in één van deze pietluttige logjes een blunder van formaat te staan en is verwijderen de enige oplossing.

Makkelijk op te lossen? Niet echt, neen. Op vakantie of op uitstap ga ik geen logjes schrijven. Dat doe ik thuis. Daar ben ik dus nu.

Voor volgende keer zal ik een paar reserve pietluttige postjes over oppervlakkige dingen moeten voorzien.

Legummen zijn lekker

Allee vooruit. Wij Belgen zijn dan toch in iets koploper. En dan bedoel ik in iets positiefs.

We eten namelijk op Europees vlak, samen met de Ieren, het meeste groenten1. Het verwondert me een beetje aangezien je, als je in het buitenland bent, toch overal groenten bij geserveerd krijgt.

De vraag is natuurlijk hoe ze dat weten want meekijken op mijn bord zou ik niet dulden.

1 Het Laatste Nieuws

Twee op twee april

Op zondagavond las ik in de krant dat een school opgeroepen had om gisteren de kinderen in uniform naar school te sturen omwille van pesterijen over kleren. Sommige ouders schoten in hun portemonnee en haalden al voor een hele week kledij als blijkt dat het een één aprilgrap1 is van de school.

Is dat een één aprilgrap? Eén die begint de laatste week van maart? Eén april duurt maar één dag, namelijk op één april zélf. En die grap wordt al bekend gemaakt nog voor één april begonnen is. Vroeger toen ik kind was noemde men dat “zenderkesdag”. Dus de eerste april stuurde je iemand naar ergens of het bos in. Zelfs dat vond ik soms geen grap. Als ze je zeggen dat je naar de directeur of naar de baas moet, dan moet je er naartoe. Want de directeur/baas zou dat écht wel kunnen gezegd hebben.

Maar blijkbaar moet het altijd straffer en straffer en als zelfs scholen de impact van zo een nota niet zien is het hek helemaal van de dam.

Het tweede vind ik plezanter. Ik las gisteren dat er mensen zijn die geluidloze gifjes kunnen horen2. Ik dacht aan bovenstaande, vond het absolute nonsens, maar wou dat toch eens proberen al was het maar om te kunnen zeggen: “Onnozelaars”. Bizar echter is dat wel dat wel klopt. “Ik hoor niks!” zei Luc. Letterlijk genomen hoor je dan ook niks, maar toch hoorde ik het. Ik voelde het zelfs.

1 Het Nieuwsblad
2 Metrotime

Een volksverhuizing

Scenario voor het wandelen: na de nodige zjatten koffie en het gebruikelijke bijlezen van kranten en blogs, pakken wij ons boterhammekes in. Die zijn voor onderweg. Want al die zjatten koffie en dat bijgelees nemen toch wel een deel van de ochtend in zodat wij zo tegen ten noenen op de plaats van onze bestemming geraken.

Afhankelijk van het aantal geplande kilometers eten we ofwel de boterhammekes op voor we vertrekken of we eten ze op als we terug zijn. Het kan ook gebeuren, bij mooi lenteweer, dat we ze meenemen om ergens op een genoeglijke rustige bank of boomstronk te gaan zitten en te eten.

Soms hebben we dan ook nog een Eigenbak wafel bij. Die is voor als we het traject in drie kunnen delen, je weet wel genoeglijk en rustig.

Laat ons nu onze boterhammen op hebben en ons langzaamaan terug in gang waggelen als Luc zegt: “Kijk eens wat achter ons komt”. Wel alle … een heel volk komt aangeschoven ginder nog ver op de lange baan terwijl stofwolken rond hun oren omhoog stuiven. We koesteren de hoop dat ze zullen rechts gaan waar wij links kiezen. Verkeerd gedacht.

En ja, aan het geziene tempo halen die ons al snel in, of toch niet, want eens ze op een meter of tien genaderd zijn verliezen ze tempo, gaan treuzelen, gaan slenteren … om dan terug uit de startblokken te schieten en ons terug bij te benen.

We stoppen om een paard door te laten. De meute stopt ook. We stoppen om een foto te nemen. De meute stopt ook. We stoppen om iets te filmen. De meute stopt ook.

Het is ons duidelijk dat ze gewoon niet voorbij willen. Voor ons niet echt een probleem al hebben we het liever anders. Maar waarom moeten mensen zo kwekken, kwaken en/of mekkeren? Elk dier dat die hoort komen denkt dat er een stampede aankomt en maakt zich uit de voeten of ook uit de veren.

Het resultaat is dat we de wafel maar hebben opgegeten bij de auto.

De tennisballen

Indertijd toen Luc te maken kreeg met de peesplaatontsteking moest hij oefeningen doen met een tennisbal. Dat mocht een andere bal ook zijn, daar niet van, maar een tennisbal had de juiste stevigheid en het perfecte formaat. Wij hadden nog een tennisbal – oorsprong onbekend.

Toen hij zijn steunzolen had, stopte hij met de oefeningen maar laatst, bij het inzetten van de nieuwe lente, greep hij terug naar die bal want naar zijn zeggen voelde hij terug iets.

Laatst, tijdens de midweek in Oostduinkerke, wou hij naar de kringwinkel, kijken of er geen tennisbal lag want hij had de zijne vergeten.

Natuurlijk was er geen bal te zien. We zijn dan maar even tot naar Sportsdirect gereden en kochten een set van 3. Daarmee kan hij een bal in zijn valies, in zijn eendagskoffer en in de picknickmanden steken. Dan zou hij, logischerwijze, altijd een tennisbal bij de hand voet hebben.

Sedertdien hebben we al in alle kringwinkels -en het zijn er heel wat, met het oog op de zoektocht– tennisballen gezien. In één ervan lagen zelfs meer setjes tennisballen (van 4 stuks) dan we in de Sportsdirect zagen. Uiteindelijk hebben we nog zo een set meegenomen.

Ook langs de autosnelweg zagen we ze al in de zijkant liggen. Gaat daar iemand tennissen? Of gaat het om een camionneur met een hielspoorontsteking?

Vrijdag, tijdens de wandeling, riep Luc uit: “Nu niet overdrijven hé!”

Hoe lang de bal er al lag valt een beetje op te maken uit de staat waarin de voetbal ernaast zich bevond.

De recensies

“Wacht” zei ze “als jullie toch DVD’s zoeken, ik heb er nog enkele die jullie mogen hebben”. Ze dook in haar kast, rommelde wat en kwam met vier DVD’s op de proppen en vertelde erbij dat we ze, als we ze niet goed vonden, mochten verkopen op de boeken- en/of rommelmarkt.

“Goeie films” zei ze. Ik nam de eerste en begon de achterflap te lezen. “Goeie film, want Jack Hughman speelt er in mee” vertelde ze. “Jake Gyllenhaal ook” zei ik, maar ze bleef erbij. Jack Hughman speelde er in mee, dus was het een goeie film. Ik zou die thuis wel bekijken.

Ik bekeek de achterkant van de tweede DVD. “Ook een goeie film” zei ze “Colin Firth speelt er in”. Ik weet niet waarom, misschien was ik niet enthousiast genoeg over Colin Firth want ze vroeg: “Je kent Colin Firth toch wel?” Colin Firth speelt wel in meer films, dus jà, ik ken hem wel.

“En die” wees ze op de derde film “die is ook heel goed. Antonio Banderas speelt er in mee. Dat is toch zo’n mooie man”. Ik bekeek de achterkant van de DVD al niet meer.

Speelt mijn mening over die films een rol? Ik denk het niet. Mijn mening over mooie mannen daarentegen … Op dat gebied ben ik waarschijnlijk abnormaal, maar ik wil experts ter zake wel geloven.

Maar ik weet wel dat ze echt niet volstaan voor het maken van een goeie film.

Page 2 of 1001

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén