Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Page 2 of 1058

Het offensief! Ten aanval!

Ik trok de achterdeur open en dacht: “Echt?

(Lees verder onder de foto)


Met een strijdkreet sprong ik in mijn woudlopersuitrusting. Mijn compagnon, opgeschrikt door mijn kreet, deed hetzelfde en we trokken de jungle in. Met het grote hakmes en de machete baanden we ons een weg en creëerden ons een pad.

Het groot obstakel moest opzij. Met ons twee labeurden we en maakten we een open plek.

Heet water!

riep ik uit bij het zien van de horde wilde vraatzuchtige beesten die plots in grote getale voor mij opdoemden.

Ik wil héét water!

En ik kiepte de inhoud van mijn kokendhete thermosfles over hun donder. In paniek vluchtten ze weg.

Mijn compagnon begon de lamp te herstellen die de winter niet had overleefd. En scharrelen in het donker doen woudlopers niet.

Terwijl hij druk doende was zag ik iets. Geordend kwamen de beesten terug en inspecteerden de gekookte eieren. Hier en daar pikten ze er eentje uit en kropen er weg mee, dieper de holen in.

Toen de zon in het zuiden ging staan, het broeiend heet werd en de lamp brandde, zijn we over het gebaande pad terug door de achterdeur gevlucht en hebben vers water gekookt voor de koffie.

De duivelse sfeer

Landen verkeert in duivelse sfeer dankzij stadsbestuur1.

Ik stond erbij en ik keek ernaar, maar ik weet niet wat ik er moet van denken.

Ik ben momenteel ook des duivels, maar dàt ga ik niet aan het stadhuis hangen.

1 Het Laatste Nieuws

A. Boschmans

Zoals gezegd in een reactie op een vorig log heb ik twee boekjes: “Speuren en Ontdekken”, auteur: A. Boschmans. Ik had al wel eens gegoogeld maar zonder gevolg.

(Lees verder onder de foto)

Door die reactie echter begon het toch te kriebelen om meer te weten over -de mij onbekende- A. Boschmans. Het werd een tocht door googelland.

Eerst vond ik informatie op een blog1 dat ook beide boekjes vermeldde. Blijkbaar stond de A. voor August, afgekort naar Gust. Het log was geschreven naar aanleiding van het benoemen van Gust Boschmans tot ereburger van Holsbeek.

De Standaard leerde me dat er een Gust Boschmansprijs2 bestaat.

Uiteindelijk vonden we nog een volledig curriculum vitae3.

Gust Boschmans werd 103 jaar oud (9 februari 1902-23 september 2005). Als ik lees wat hij verwezenlijkte begrijp ik niet dat hij niet meer bekendheid genoot. Ik vind hem -zonder hem te kennen- een zeer interessant mens.

Waarom het me interesseert? Ooit had ik het hier al over “Bewustwording” en de dingen die je op school niet leert.

Misschien moet ik maar eens een lijstje gaan maken van mensen die voor mij ooit belangrijk zijn geweest zonder dat ik ze persoonlijk kende en zonder dat zij ook maar het minste besef hadden hoeveel goed zij betekend hebben.

1 A. “Gust” Boschmans
2 De Standaard
3 Gust Boschmans – Ereburger

Onderweg naar Floordam

Op de E40 richting Brussel zag ik de grote radar en al is het ridicuul, het zicht van die grote radar gaf me een klein binnenpretje.

Simpel uitgelegd: die radar is daar al jaren, we zien die al jaren maar we hebben ons nooit ook maar iets of wat aan die radar gelegen laten liggen, tot nu dus.

Bertembos, zoals ik al meer vertelde, leek voor ons wel tot de onmogelijkheden te behoren. Telkens we die wandeling inplanden kwam er iets tussen. We deden Bertembos vorige week, op pinkstermaandag in de natte periode en plots stonden we pal vóór die radar en ik zei: “Aha! Hier sta je dus”. Hij antwoordde niet. Het tegendeel zou me verwonderd hebben.

(Lees verder onder de foto’s)

Onderweg naar Floordam dus, waar heel andere zaken te bespeuren en te horen vielen, maar veel ga ik daar niet over vertellen. Ik kan niet blijven zeggen hoe mooi een bos kan zijn. Dat moet je -ik dan toch- zelf beleven.

Deze keer viel ons wel een extraatje te beurt. We hadden dan wel al padden zien paren, slakken zien paren. Nu zagen we kikkers hetzelfde doen. Maar lawaai dat die beesten daarbij maken. Padden en slakken doen het tenminste in stilte.

De taalgrens

Wonen op de taalgrens is een beetje zoals hinken op twee benen.

Waar we in 2010 onze auto wegdeden om het met het openbaar vervoer te gaan doen, kregen we een abonnement van “De Lijn”. En waar anderen daarmee overal geraken moesten wij ons beperken tot de helft van de 360° rond ons.

In het Franstalig landsgedeelte rijdt de TEC en dat is, jawel, een andere firma.

We hebben het vier jaar volgehouden en doorgezet en het was niet De Lijn of TEC die ons deden overstag gaan om terug een auto te kopen, ook niet het feit dat we zeven uur nodig hadden om van hieruit in Leeuwarden te geraken, mits we nergens een aansluiting zouden missen -wat een tijdverlies en dat voor het werk- maar wel dat het openbaar vervoer ging staken net voor we het Kanaal zouden oversteken en wij dan wel met een boeking zaten maar er nooit ofte nooit zouden geraken.

Nu is het wat anders. Willen we gaan wandelen en willen we iets zuiders proberen dan onze woonplaats, vangen we bot. Vlaams-Brabant en Limburg bieden mooie wandelingen aan, maar hoeveel kan je er doen in dezelfde streek zonder met een déjà vu gevoel naar huis te gaan?

Wat afwisseling kan af en toe wel eens deugd doen. Maar in de Walen? Meestal moet je je oor te luisteren leggen bij de lokale diensten voor toerisme waar je kaarten kan kopen. Alléén zijn die niet steeds open, nu zeker niet door corona of ze zijn open maar op afspraak.

Websites? Juist. Routeyou is een alternatief, maar je moet er wel een account aanmaken én de pro-versie betalen om de satellietkaart te bekijken. Dat is nodig om niet steeds tussen huizen te lopen.

Cirkwi is een andere. Daar vonden we de wandeling van gisteren en nog dichtbij huis ook nog. Maar eigenlijk vind ik hun aanbod voor België maar aan de magere kant.

Het voordeel is dan wel dat zelfs op die luttele kilometers van hier, het wandelen al heel wat anders in petto heeft.

Tweeënhalfde keer …

Al lang stond de Heimolen op het verlanglijstje. Het kaartje had ik al overgetekend en er een gpx-bestand van gemaakt.

De TomTom begeleidde ons op onze wegen tot we plots voor een spoorwegovergang zonder overgang stonden. Doodlopende straat. Natuurlijk stond dat aangegeven toen we de straat inreden, maar hoeveel wandelingen vertrekken er niet in het centrum van Nergens?

We keerden om. Twee keer heeft die TomTom nog geprobeerd om ons zo’n doodlopende straat in te krijgen. Wij weigerden. Je weet wel, dat van die ezel en de steen.

Wat verder reden we gewoon via de Steenweg de spoorweg over en moesten daarna naar links. Ah ja? Dat was buiten de waard gerekend. Dat was daar plaatselijk verkeer. En aan de overzijde van de spoorweg stonden de blauwe mannekes.

“Terug naar huis” zei ik, maar eens wat verder bedacht ik dat we dan maar beter de wandeling konden herdoen die we ergens in het begin van de maand ook al deden, maar dan deze keer met een paar andere knooppunten. Dat deden we. We kwamen er dan wel een blauw manneke van een ander kaliber tegen maar die zijn ogen keken niet zo argwanend.

We plozen de reisweg naar de molen zelf maar uit en vertrokken gisteren opnieuw. Via het rondpunt met de batterijen zouden we over de spoorweg kunnen en zo over Gijmel …

We mochten niet naar rechts aan de batterijen. Geen doorkomen aan. De handelaars waren dan wel bereikbaar maar Gijmel niet.

“Terug naar huis” zei ik, maar eens wat verder bedacht Luc dat we dan maar beter de wandeling konden proberen te bereiken via die reeds gekende spoorwegovergang en vandaar de route proberen die ik ook al even had uitgevlooid.

Dat ging, dat ging beter dan verwacht zelfs. We bereikten de molen. Luc ging al snel een kijkje nemen en kwam met een donderwolk op zijn gezicht terug. “Die molen staat hier zonder wieken” grommelde hij en hij stampvoette zowaar.

Alle geluk bij wat minder geluk, het was een mooie wandeling. En die molen zal mét wieken zeker de moeite waard zijn om die derde keer, goeie keer te vervolledigen.

Blauwe billen

Je komt wat tegen onderwegen.

Zo draai je een hoek om en staat voor een naakte reus, blauw van de kou met een vogelkot op zijn kop. Zijn versie van:”Blijf in uw kot”?

“Ik heb daar niet zo lang geleden nog iets over gelezen” zegt Luc. Dat had ik ook. En al had ik er toen niet veel aandacht aan geschonken, ik ging het artikel maar eens terug opzoeken.

Het is een kunstwerk, jawel. Ooit een naakte blauwe man, nu een vogel-locker1.

En vóór dat kunstwerk staat een bankske. Om alles goed te bekijken, natuurlijk.



1 Het Nieuwsblad

Mag ik eens zagen?

Weet je nog? Bij het begin van de vaccinatiecampagne? Eerst de mensen vaccineren uit de WZC? Daarna de 65-plussers?

Wel, ondertussen met alle heisa en trammelant lijkt het wel of deze 65-plusser bij de laatsten zal zijn die volledig gevaccineerd zal zijn.

Stoort me dat? Niet echt …

  • We gaan toch niet op vakantie in juli of augustus.
  • Zoneke, met zijn risicoberoep en QVAX krijgt vandaag zijn tweede … en daar ben ik blij om.
  • Volgende week krijgt Luc zijn tweede … en daar ben ik ook blij om.
  • En … en … en … En daar kan ik toch ook niet niet-blij om zijn.

Maar toch … Waarom dan zagen?

Wel, ze hebben het altijd over mentaal welzijn en over de jeugd die het zo moeilijk heeft.

Wat met het mentaal welzijn van diegene die door allerlei aanpassingen1 aan de vaccinatiestrategie het gevoel gaat krijgen dat hij/zij er niet -meer- toe doet?

Méér is het niet. Het is gewoon het “ja-làp” gevoel.

1 Het Nieuwsblad

Je zou er maar voor thuisblijven

Het is toch iets met het weer. Alle dagen dezelfde zever over mogelijk zware buien en mogelijk onweer en wat weet ik nog meer welk onheil ze over ons afroepen. Mochten we het weerbericht gevolgd hebben, waren we de voorbije week niet uit ons kot gekomen.

Gisterenmorgen echter, bij het opstaan, was het al goed bezig en het was geen buitje, het duurde en bleef duren en het was een ferme langdurige drasj die pas overging tegen elven aan.

We sprongen in ons kleren, gooiden de wandelschoenen in de auto en waren weg. We zouden het noodlot tarten. Want zeg nu zelf, als je eerst nog even langs de lokale Kringwinkel passeert omdat dat handiger is om die drukke ringweg geen twee keer te moeten oversteken …

Afin, ik liet de rugzak toch in de auto. Als die niet nat wordt moet ik hem achteraf ook niet laten drogen en dan komt dat omslachtig gedoe met het aantrekken van zijn regenfrakske er ook niet aan te pas. Voor een kleine zes kilometer is dat echt niet nodig.

Jammer dat we de eerste kilometer tussen de huizen moesten. Echt jammer. Daarna werd het mooi en vielen er hagelbolletjes. We waren snel onder de bomen, maar al bij al duurde het buitje niet lang.

Eens op de aquaduct, die er niet meer is, begon het weer, iets harder. Maar we zaten nog steeds onder de bomen. Daar voel je de regen niet zo … maar die enorme donderslag hoorden we des te luider. Gelukkig was het er maar ene. Die bui duurde dan wel wat langer, de buitenkant van mijn vest werd nat, maar uiteindelijk stopte die ook.

We waren blij toen we het kasteel weer zagen opdoemen, we waren blij toen we het dak van onze auto boven de aanplantingen zagen opduiken en we waren vooral blij dat we in die auto zaten toen een gewelddadige hagelbui de auto en de ruitenwissers geselde.

We zijn altijd nogal eensgezind maar deze keer toch dubbel toen we zegden:

Zjust op tijd!

Verkeerde gedachte

Toen we op wandel de ree in de verte zagen dacht ik even: “Verdorie, nu ik beter kan inzoomen, gaan die beesten verder staan”.

Maar dat klopt niet echt.

De waarheid is dat ik, nu ik beter kan inzoomen, de beesten verder kan zien.

En dat is een heel verschil in perceptie.

Page 2 of 1058

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén