Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Page 2 of 1075

Herfst 2021

Herfst

Vol kleur

Rood en goud

En geel en bruin

Bomen in vuur en vlam

Verliezen uiteindelijk toch hun wilde bladeren

Dreigende luchten, donderkoppen zo zwart en wolkenvluchten

Zware tractoren met grote wielen en machines allerhande

Aardappels rooien en groenten oogsten is een hard labeur

En de komende winter staat al bijna voor de deur


[© ms – 11 november 2021]

____________________
E.d.i.t.

Leugentjes om bestwil

Weet je dat ik daar een hartsgrondige hekel aan heb, aan die leugentjes om bestwil. Net nu ze langs alle kanten gepromoot worden. Jawel, men promoot ze. In geval je ergens niet naartoe wil omwille van corona maar je niet wil laten belachelijk maken -wabliefteru?- kan je een leugentje om bestwil gebruiken.

Een leugen is een leugen, een verkleinwoord maakt het, voor mij, niet minder acceptabel.

Hoe dikwijls hebben ze al geen plezier beleefd aan die stomme trien die dat geloofde terwijl die zelfde stomme trien wel -zo goed als- alle grote leugens doorziet. En waarom gelooft die stomme trien die leugens om bestwil? Omdat ze niet inziet waarom je voor zoiets zou liegen. Simpel hé. Simpel kan ‘eenvoudig’ betekenen maar ook ‘niet al te slim’. Een simpele stomme trien dus.

Ga ik niet naar een trouwfeest omwille van corona of een andere gegronde reden, dan zeg ik dat. Neemt men mij dat kwalijk, dan li(e)gt dat niet aan mij.

Is iemand niet gevaccineerd dan accepteer ik dat, behalve als men leugentjes om bestwil als excuus op een plateau gaat aanbieden.

Het is simpel, eenvoudig dus, het leven is al gecompliceerd genoeg zonder dat je telkens moet gaan nadenken wat je de vorige keer aan de ene of de andere hebt wijs gemaakt.

Recht door zee is al moeilijk genoeg.

____________________
Uitgelichte afbeelding: Fragment van boek: Liar, Liar – K.J. Larsen

Beste aankopen 2021

De beste aankopen van 2021, en dankzij corona ook van 2020, daar moest ik niet over nadenken. Daar denk ik zelfs niet over na, maar ze popten zo maar op onder mijn hersenpan.

Ergens in september de eerste en nu ja, ik moet toegeven, de tweede was relatief snel mede-favoriet.

Ik ben dus nu al in staat om een eindejaarsbericht over mijn beste aankopen van 2021 met het blog te delen.

De laureaten, mijn lens en de Plopsa abonnementen, staan eensgezind op het hoogste schavotje. Twee en drie blijven leeg.

Heb ik nu geen lichte voorkeur voor de lens? Misschien wel, maar aan het tempo dat wij gaan zwemmen hebben we nog vóór het einde van 2021 onze investering terug verdiend.

Wat voorrang heeft

Het leven was weer leefbaar geworden, maar er werd te snel meer geleefd, volgens ons. Wij deden verder zoals we bezig waren. Zolang we konden doen wat wij wilden doen waren wij al lang tevreden. We bleven het mondmasker trouw en keken vol argwaan naar de grote evenementen van de zomer. We vreesden het ergste.

De boekenmarkt werd terug maandelijks, tot ons groot plezier, behalve die van vorige zondag. Die werd afgelast wegens corona bij de organisatoren.

We waren ingeschreven voor een rommelmarkt voor volgende zondag. We hadden een rommelmarkt van diezelfde organisator gaan bekijken: ruime hal en gelukkig binnen zodat we niet in de kou dienden te staan. We betaalden op voorhand. We hadden nochtans gezworen dat we dat nooit nog zouden doen.

Maar zoals Luc het zei: “Als je dat niet doet kom je nergens nog in aanmerking”.

Vorige week kwam de lucht naar beneden, zo leek het wel. De dingen die we hadden voorspeld gebeurden, er was paniek op alle fronten. Halfvergeten woorden à la lockdown doken weer op en nieuwe begrippen à la 2G deden hun intrede.

En wij deden verder zoals we bezig waren. Zolang we konden doen wat wij wilden doen waren wij al lang tevreden.

Maar die rommelmarkt ging ons toch een beetje op de maag liggen. Waar we eerst tevreden waren omdat de rommelmarkt binnen was en niet buiten zouden we ze nu omschrijven als: ruime hal maar jammer genoeg binnen.

We begonnen te doen alsof we overwogen of we ze zouden doen of niet. Maar geen van de aangehaalde redenen of half-redenenen of naastliggende redenen volstond om de knoop door te hakken.

Toen informeerden de kleindochters of we volgend weekend thuis waren …

Mondmasker? Vergeten!

Op al die tijd dat het mondmasker hier ingeburgerd is, hebben wij dat meer gebruikt dan nodig, veel meer dan verplicht was.

Nu eerlijk gezegd, in veld en wei en bos droegen we het niet, op straat -voor zover dat niet verplicht was- ook niet, als het er niet te druk was.

Sedert het niet meer verplicht werd bleven wij op dezelfde manier doorgaan, behalve bij de patattenboer, daar zette ik het ook niet meer op. Die winkelen namelijk buiten.

Maar! Toch zijn we op dat meer dan anderhalf jaar, met ons twee drie keer dat mondmasker vergeten.

De eerste keer was het in Sunparks, bij het ontbijt. In de ontbijtzaal houd je het op behalve als je zit en eet. Toen Luc nog een bordje bij haalde kwam hij terug. Toen pas zag ik dat hij zijn mondmasker op tafel vergeten was. Hij probeerde dat de dag nadien nog eens, maar ik had hem in de smiezen.

De eerste keer dat we gingen zwemmen, neem ik in het kleedhokje mijn mondmasker af, stop dat in mijn zak en ga zwemmen. Na het zwemmen loop ik -opgelucht en ontspannen- doodgemoedereerd naar de uitgang, de parking over en stap de auto in om tot de conclusie te komen dat het masker nog steeds in mijn zak zit.

De laatste keer waren we al voorbij het brood in de Aldi toen Luc geschrokken de winkelwagen mijn richting uitduwde en zei: “mijn mondmasker! Ik ga dat halen”.

Noemenswaard? Neen toch. En ja toch wel. Want geluk dat wij toch gehad hebben. Tonnen geluk!

Want zie, meestal zie je veel overtredingen en fouten gebeuren en niemand zegt er wat van. Maar als het ons overkomt hebben ze ons in de smiezen.

Het zou er nog aan gemankeerd hebben: de voorstanders van de mondlap op de vingers getikt!

Prikken door de flikken

Bezig over de voorspelde acties in de komende twee maanden1, ging ons gesprek op één of andere manier ineens over een mogelijke controle ergens onderweg. Want dat zit er in, in van die verrassingsacties.

Zegt Luc ineens: “Ik geloof dat wij geen verbanddoos in de auto hebben” en ik schrik me rot. Ik heb een beeld van een witte blikken doos voor ogen en vraag me af waar die naartoe is. Was dat die uit de vorige auto?

“Wat ik me wel afvraag” zegt Luc “is wat die uitstulping op de gevarendriehoek is”. Wel ja, in deze auto zit de gevarendriehoek in een gele hoes die met velcro aan de hoedenplank bevestigd zit en er zit ook een -eveneens geel- klein etui bevestigd, eveneens met velcro.

Weet je dat wij dat etui geopend hebben op de parking van Plopsaqua? Weet je dat dat de EHBO-voorziening van onze auto is? Weet je dat die zelfs volledig en compleet is volgens de wettelijk geldende normen?

Dat laatste hebben we natuurlijk niet op de parking gecheckt, maar thuis, na ontvangst van een whatsappeke met de url met de juiste richtlijnen.

Vraag ik me ineens af of we wel genoeg fluovestjes hebben. Er moet er maar één in die auto zitten voor de chauffeur maar het zou toch beter zijn als elke ingezetene … We hadden er drie. De twee van ons en dat ene dat bij in dat gele etui zat.

Nu hebben we er zes. Er waren er wel meerdere in de Kringwinkel waarvan drie zonder opdruk, waarvan twee nog in de originele verpakking. Die laatste drie zijn van eigenaar gewisseld. Er zijn namelijk vijf zitplaatsen in onze auto en dan nog eentje voor diegene die in de koffer moet.

Mooi moment om de inboedel van de auto eens in ogenschouw te nemen en op te frissen. Ik begrijp de frustraties helemaal, al zit ik nu ook niet echt te wachten om tegengehouden te worden. Ik denk, eerlijk gezegd, dat ik dat zelfs niet prettig zou vinden.

Onderweg ben je om ergens te geraken. En tijdens corona vind ik praten en contact met vreemden sowieso al niet erg aangenaam.

Iemand zin om iets anti-flikken te schrijven? Niet doen. Er zijn nu eenmaal families waar dat een familieberoep is.

____________________
1 Het Laatste Nieuws

Met de dokter in bad

Soms reageer ik ergens en voor ik op “verzenden” klik, denk ik: “ik kan daar zelf wel een log over schrijven”. Niet dat zulke feiten niet elders mogen staan, maar er gebeurt zo weinig in ons leven of anders gezegd, ik kan het ook niet dagelijks over zwemmen, haken en bakken en braden hebben. Twee dagen na elkaar over bijwerkingen op internet vond ik al kantje boordje.

Maar soms is het te laat. Dan staat de reactie er al. En dan denk ik: “het zij zo”.

Maar nu, nu denk ik niet: “het zij zo”. Het is jammer dat het niet op dit blog staat. Want telkens over de gewone dagelijkse zaken leuteren en de plezante er uit filteren omdat ik ze elders vertelde …

Nu ja, de reactie staat bij Elsje, maar ik ga het voorval hier nog eens vertellen. Het hoort hier.

Tijdens het zwemmen merk ik de man met het kind en zeg tegen Luc: “dat lijkt de dokter wel”. Maar de zwembril is dan wel met versterkte glazen maar niet multifocaal. Luc mompelt: “dat weet ik niet hoor”.

Even later wuift de man naar ons, zet zijn zwembril af en zegt: “Ik ben het. De dokter”.

En ik moest spontaan aan “It is I, Leclerc” denken.

De stabiele PHP

Zoals gezegd, het vervolg op dat log over de lijntjes. Er was toen namelijk nog wat met de PHP ook.

Dat was al langer gaande. Ik had de e-mail van de host al gekregen op 29 september, zeggende dat ze de eerste weken van november de nieuwste stabiele versie van de PHP gingen installeren op Wizzewasjes. Dat zou dan wel zonder problemen verlopen maar als er toch iets was kon ik handmatig terugschakelen naar de voorgaande versie.

De laatste keer was dat inderdaad zonder problemen gegaan. Nu niet. Plots ging het fout met een smalle tekstkolom en een fotoloze zijkolom.

De oplossing, volgens een uitleg in de e-mail, was dat je er moet voor zorgen dat de plugins bijgewerkt zijn. Maar het waren de plugins niet want ze alle deactiveren hielp niet.

Ik besloot het -voorlopig- maar voor bekeken te houden en schakelde terug naar de vorige versie. Ik ben er nochtans voorstander van om alles up-to-date te hebben.




Twee dagen stond die vorige versie er terug toen ik, op Wapenstilstand, een e-mail kreeg van WordPress dat ze de site bijgewerkt hadden. En ik dacht: “Zou het …”

Ik zette de laatste stabiele versie terug en alles functioneerde naar behoren.




Tot ’s avonds zo rond den achten. Toen sloeg ik zo terloops nog eens een blik op de laptop en zei: “Ten kan niet waar zijn, maar ’t is weer van dat”.

Luc zweeg in alle talen. Dat is het slimste wat hij kan doen, tenzij hij de oplossing kent.

Ik vlooide die hele uitleg uit, als avondliteratuur kan dat tellen. Die was namelijk in code. Ik begon al even te zweten toen een gegoogelde Engelse uitleg -klaar en duidelijk door een onduidelijke vertaler gehaald- en het woord “malicious” me de daver op het lijf joegen.

Uiteindelijk was het niet malicious. Het was een snippet die overbodig geworden was.




Code is poetry1? Maar volgens mij rijmde het daar toch efkes niet.

The Joy of Programming
with Bob Ross
Creative Commons Attribution-Noncommercial 3.0 United States License.

____________________
1 Code is Poetry – Torque

Gelijnd

Iedereen kreeg wel al te maken met het eeuwige spel van de dingen die goed zijn te willen verbeteren en een hele groep te dwingen die verbeteringen te volgen: “updates” noemt men dat in het Schoon Vlaams.

De blockeditor was er ene van. En al kan ik er wel mee werken, soms krab ik me ook wel eens aan het hoofd bij weer een futiliteit die vroeger een fluitje van een cent was en nu -zo goed als- onmogelijk werd/wordt.

Neem nu de lijn die je soms ziet voor de voetnoten. Ik wou dat. Ik weet het, ik wil soms rare dingen. Een scheidingslijn kan wel, maar die staat dan in het midden gecentreerd. Zo:


Het kan ook in puntjes, maar die staan dan wat rebels wanordelijk. Zo:


Kort verteld, ik heb gefoefeld. Als ik zeg dat ik een lijn boven de voetnoten wil, dan krijg ik een lijn boven de voetnoten al is het dan met eigen html. Zo:

____________________
Wordt vervolgd …

Lichtfestival Gent

In tijden van energiecrisis en massaal toenemende coronabesmettingen: “Lichtfestival in Gent1+2+3“.

En wat me ook verwondert zijn zij die zelf zeggen dat het er druk was, té druk en zeggen dat ze, als ze nu geen corona opliepen über-immuun4 moeten zijn. Hebben ze bij al die drukte niet gedacht: “Ik ben hier weg”?

Of dachten ze dat de anderen maar naar huis moesten gaan?

Wij zullen dan ook nooit zoiets spectaculairs als een lichtfestival zien, we zijn geen vragende partij. Wij zijn al blij als de straatverlichting5 werkt.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/11/11/drukte-lichtfestival-gent/
2 Het Nieuwsblad
3 Het Laatste Nieuws
4 Het Laatste Nieuws
5 Het Laatste Nieuws

Page 2 of 1075

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén