Weet je nog toen
De dag dat ik al mijn juwelen verkocht
Ik had geen grein chagrijn
Geen spijt, geen pijnVraag ik me af
Vanwaar dan nu door gewetensbezwaren
Twijfel -die ik verdring-
Wil dat ding … Die ring[© ms – 28 januari 2020]
Ongerijmd wil dat zeggen:
Vraag ik me af
Vanwaar dan nu die gewetensbezwaren
Als ik voor mezelf
Nog maar eens een ring of oorhangers koop
Gewoon doen, die ring kopen. Je mag toch altijd eens iets voor jezelf kopen ?
Zeker, maar ik moet mezelf altijd overtuigen.
Gun het jezelf maar! Je moet zeggen ‘want ik ben het waard.’
Dat is het juist. Ik vind van niet. Ik ga niet uit werken. Waarom heb ik nog ringen nodig om thuis te zitten, naar de Colruyt te gaan of uit wandelen (waar ik ze meestal toch niet aan heb).
Het maakt niet uit. Ik doe iedere ochtend mijn ringen aan, ongeacht of ik naar buiten ga of niet. Het is belangrijk dat je je goed voelt in je plunje. Als ik mij wat minder voel, dan dos ik mij zelf extra op, dat helpt mij…
Dat doe ik dus ook, maar nog een ring? Straks heb ik een vingertekort. Luc zegt dan wel dat ik kan afwisselen en dan denk ik dat ik inderdaad ook niet alle dagen dezelfde kleren aan heb.
Niet te diep doordenken. Gewoon kopen!
Zeg je tegen de grote doordenker …
Maar ik heb mezelf overtuigd. Kwam wat overtuigingskracht aan te pas.
Omdat het kan en je je niet meer hoeft te verantwoorden tegenover wie het je niet gunt.
Dat is een goed argument. Dat moet ik onthouden voor de volgende keer.
In elke vrouw schuit een ekster…blijf vooral schitteren en voel je niet schuldig.
Vandaag nog een ringmomentje. Een onbekende kerel vond mijn ringen super.