Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Saint-Hubert

Een poosje geleden zei Luc dat hij eigenlijk wel eens naar Saint-Hubert wilde. Op de feestdag van St. Hubertus is daar namelijk heel wat te beleven, maar wat Luc het meest interesseerde waren toch de jachthoorns.

Ik zei geen neen, ik vond het ook wel een tof idee en ging op zoek naar een geschikte overnachtingsmogelijkheid. Die vond ik al snel.

Maandag zijn we dan vertrokken om tot de conclusie te komen dat het hotel zich op de site van de aérodrome van Saint-Hubert bevond.

Na een avondwandelingetje in Saint-Hubert zelf -mensenlief, wat was het steenkoud nadat die zon er niet meer was-

besloten we dat we de volgende ochtend niet te veel moesten talmen. De ene mobilhome na de andere kwam zich daar een plaatsje zoeken.

Uiteindelijk viel dat allemaal best mee. Wij hadden de tijd om rustig een zjatje koffie te drinken alvorens de grote massa opdook.

Iedereen kent zeker wel de legende van St. Hubertus, de jager die op een zondag een hert wou schieten en tot inkeer kwam toen het dier een kruis tussen zijn gewei had.

Vandaar dat op de feestdag van St. Hubertus de dierenwijding plaats vindt, nà de hoogmis in de basiliek. In die basiliek echter kon niet zoveel volk als er aanwezigen waren. Hoe jammer het ook klinkt, de zijbeuken zijn onveilig en zijn dus afgesloten.

Toen we die maandagavond de basiliek bezochten hadden we de aankondigingen bekeken en volgende nogal opmerkelijk gevonden:

Maar nog opmerkelijker was dat de volgende ochtend vele honden die basiliek binnengingen, waarop wij ons afvroegen of die dat bordje niet hadden gezien. Maar toen zag dat aankondigingenbord er zo uit:

En ja honden waren er massaal aanwezig. Alle kleuren, alle maten, alle rassen. Paarden ook, maar niet zoveel.

Ik had tegen Luc gezegd dat hij de hoogmis kon bijwonen als hij wou, die zou namelijk opgeluisterd worden door de jachthoornblazers, ikzelf zou dat niet doen. Luc zag het echter ook niet zitten, wij zijn geen kerkgangers. En de hoornblazers stonden gewoon buiten. Ook voor hen was de basiliek onveilig. De trillingen zouden vallende stenen kunnen veroorzaken. “Stel je voor” zei Luc “dat ik daarvoor in die kerk gezeten had”.

En op het blog van Saint-Hubert vonden we ook nog foto’s.

Bovendien, zoals naar gewoonte, heeft Luc ook voor een filmpje gezorgd.

Voor wie zich afvraagt waarom de hoornblazers zowel blauwe als rode jassen droegen: alle jachthoornblazers zijn welkom, dus die met de blauwe jassen kwamen uit het GDL, één enkele uit Jumet en alle rode waren uit Saint-Hubert zelf.

Previous

Het is geen stalken

Next

Koude voeten

3 Comments

  1. Ik heb enkele jaren geleden ook een keer de festiviteiten in Saint-Hubert meegemaakt en ik herinner me vooral een ladderzatte vent met een jachthoorn, die tijdens de hoogmis de basiliek binnenkwam en daar met zijn toeter de hele boel op stelten zette. Gelachen dat ik heb!

  2. We hebben ooit ook eens zo’n ‘viering’ meegemaakt in de Ardennen maar ik ben vergeten waar precies. Zeker niet St-Hubert, ‘t was ook niet zo groots. Een tiental blazers maar. Ene keer op een jaar mogen de honden binnen…godgeklaagd 😀

  3. In 2010 zijn wij daar twee weken op vakantie geweest. Was een fantastisch vakantiehuis! En de omgeving daar is prachtig! Maar deze festiviteiten hebben wij in de zomervakantie uiteraard niet gezien.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: