Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Het huwelijksaanzoek

Ergens op een plein viel wat te gebeuren en wij waren daar ook bij.

Na de voorstelling, neemt iemand de microfoon over en vraagt -en plein public- zijn vriendin ten huwelijk.

De hele meute begint in de handen te klappen, ik had zin om “awoerd!” te roepen, omdat het gebeuren zelf er niet meer leek toe te doen, al was het dan wel dat waarom wij op dat plein waren.

Wat heb ik er een hekel aan dat ze mij ongevraagd tot toeschouwer voor hun leven gaan bombarderen. Romantisch vind ik dat niet.

Ik zei het al meer, een huwelijksaanzoek is een zaak tussen twee mensen. Dat één van beiden -meestal mannelijk- dan nog op één knie gaat zitten als moet hij er om smeken, wat ook al een overgewaaide gewoonte is, maakt het hele voorval nog idioter. Want eens getrouwd staat er niemand meer op een pied de stalle maar mag je opruimen, het kot kuisen, eten maken en verwachten ze dat je hun vuile onderbroeken wast.

Previous

De uitingen van blijdschap

Next

Criminele geesten

22 Comments

  1. Ik zou me zeer ongemakkelijk gevoeld hebben als ik ongevraagd getuige was van zo’n aanzoek.

    • Verveeld, op het randje van ergernis. Het was een hele groep die daar een prestatie had neergezet maar dat werd dan weer terzijde geschoven voor maar weer eens een aandachtszoeker.

      Op FB doen ze wat ze willen, dat is hun recht, maar zelfs dat is niet groot genoeg voor hun uit de kluiten gewassen ego.

  2. Dat heb ik nooit meegemaakt en zou niet weten hoe het is om daar bij te zijn. Gegeneerd misschien. Of lacherig.

  3. Ik zou me dood generen moest mijn aanstaande mij en plein public ten huwelijk vragen. Dat heeft hij trouwens niet gedaan want als er één iemand totaal on-romantisch is, dan is het mijn man wel. We hebben gewoon gezegd ‘we gaan trouwen’ en een datum geprikt.

    En wat dat opruimen, het kot kuisen, eten maken en vuile onderbroeken wassen … da’s een kwestie van opvoeden hé. Daar is mijn on-romantische man vele keren beter in dan ik.

    • Mijn ex en ik hebben ook gewoon gezegd: “we gaan trouwen”. Dat vond ik wél romantischer dan al dat gedoe. Het zet je op gelijke hoogte. Niet dat zweverige nonsensgedoe.

      Luc heeft me op de ideale manier ten huwelijk gevraagd: helemaal niet dus. Omdat ik na mijn scheiding te kennen heb gegeven dat ik geen eigendomsbewijzen meer wil tolereren.

  4. elsjeveth

    Dat zijn van die gemene instinkertjes. Je wordt gevraagd en plein public, je kunt dus niet anders dan JA zeggen anders ben jij de foute heks en hij de zielepoot.

  5. Gênant voor alle partijen… het is ook niets voor mij, maar ik hou sowieso niet van onrealistisch romantisch gedoe.

    • Onrealistisch romantisch en maar zwijmelen, dan wordt de realiteit ineens wel een opdoffer want zo zit het niet.

      Jammer dat ze meer aandacht hebben voor de uiterlijke schijn dan voor wat echt telt.

  6. Mijn man (toen nog verloofde) zou in lachen uitbarsten als iemand zoiets voorstelde. 😀

  7. Kakel

    Ik zou me kapot schamen en hard wegrennen. Dan maar niet trouwen… Man heeft me ook niet gevraagd. We hebben “gewoon” een datum geprikt.

  8. ik weet zelfs niet meer hoe het bij ons geweest is , ik denk gewoon onder ons en zeker niet plein public .

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: