Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Geen fun maar foeter

Het was een goed en hygiënisch systeem. De kleedcabines van een zwembad staan zo opgesteld dat ze als sas dienen. Je gaat aan de ene zijde binnen met je schoenen aan en je komt er aan de andere kant uit op je blote voeten. Eigenlijk kon/kan je moeilijk per ongeluk in de foute gang terechtkomen.

Het verwonderde me dan ook dat ik, die eerste dag in Sunparks, boven de doorgang tussen het sas met de haardrogers en de cabines de Engelse tekst zag staan dat er voorbij die doorgang geen schoenen waren toegelaten, enkel blote voeten. Dat kon volgens mij niet kloppen omdat je dan in die ruimte sowieso geen scheiding kan houden tussen met en zonder schoenen.

Maar ik kon daar nu al geen kanten uit omdat die ganse ruimte vol stond met zwembadverlatende jeugd, met hun schoenen aan wel te verstaan. Bovendien was ik Luc kwijt.

Ik ging terug naar boven, vond hem aan de kassa -zijn ticket had niet gewerkt- en legde het probleem aan de medewerksters voor. Die vielen uit de lucht en zegden dat we toch in het kleedhokje moesten geraken en dat we dus gewoon door konden lopen.

We liepen dus gewoon door. Op maandag deden we dat, op dinsdag en woensdag ook.

Op donderdag stond het pleintje voor het zwembad (zie foto hieronder) afgeladen vol met wachtende zwembadverlatende jeugd. De ruimte aan de kassa stond vol met drummende zwembadverlatende jeugd die allemaal gelijk door die draaideur wilden. De draaikant naar binnen toe was leeg. Ik liep er dus in. Aan de andere kant bleef de opzichter maar kinderen in die draaideur proppen. De deur blokkeerde en bokte tegen mij aan. Luc heeft die deur tegen gehouden. Ik zat klem. Toen pas stopte die opzichter met kinderen in dat compartiment te duwen.

Daarna moet je je ticket scannen om door een draaistang te geraken naar het bad zelf. Aan de binnenzijde stonden nog massa’s kinderen aan te schuiven om naar buiten te kunnen. Ik vroeg het eerste kind: “jij eerst of ik?” Gezien het aantal kinderen dat daar nog door moest zei de leraar dat ik eerst mocht gaan waarop het kind op de knop drukte om die draaistang naar buiten te laten draaien, waardoor die -omwille van tegenstrijdige opdrachten- blokkeerde. Ik zat klem.

Ik kreeg een enorme zin om me om te draaien en weg te gaan. Ik heb een hekel aan mensenmassa’s, zie je. Niet moeilijk als het altijd zo moeilijk moet gaan. Maar ik ging niet weg. Ik beet door, eens in de kleedcabine zou het gedrum wel stoppen. Ik wurmde me tussen de tientallen kinderen in de bespiegelde en haardrogende zone en liep door. Eens in het water zou ik de opgekomen stress wel verzuipen.

Dat was buiten die ene kerel gerekend, die me in het Frans een uitbrander gaf -effenaf uitfoeterde- omdat ik mijn schoenen nog aan had in die gang. Ik legde uit dat … en daar ging die even op zijn achterste benen staan en eiste dat ik mijn schoenen on-mid-del-lijk uit zou doen. Dat had die gedacht. Die vloer was zo smerig als maar zijn kon. Ik riep Luc terug die poeslief aan het heerschap vroeg: “En in het Nederlands?” Dat kende hij niet.

We zijn terug gegaan en niet gaan zwemmen. Het personage aan de kassa smaalde wat toen ik het vertelde en zei dat het al jàren zo in het reglement stond. Aan de receptie vielen ze terug uit de lucht maar niet helemaal. Dat waren namelijk de twee dames van maandag en die beaamden dat ze het op maandag nog niet hadden geweten, dat het een gloednieuw reglement is.

Ik volg reglementen. Kan ik niet leven met een bepaald reglement dan mijd ik die plaats. Als ze me zeggen bijvoorbeeld dat ik mijn tas aan de ingang van de winkel moet onbewaakt achterlaten, dan ga ik die winkel niet binnen en zien ze me daar later ook nooit meer terug. Moet ik mijn schoenen uitdoen in een ruimte waar anderen de hunne aantrekken waardoor je wel degelijk met je blote voeten door de achtergelaten aarde en andere mogelijke viezigheid moet, dan ga ik niet binnen.

Misschien hebben ze wel een reden om deze regel in te voeren, de gezondheid van mijn voeten vind ik echter een uitstekende beweegreden om daar mijn voeten aan te vegen. Ze hadden ons daarvan op de hoogte moeten brengen vóór het boeken. Nu stonden we voor een voldongen feit. Of het gescheiden gedeelte bij de hygiëne voor zwembaden beschreven staat zou ik niet weten, al denk ik van wel.

Die avond had ik ideeën voor negatieve antwoorden op hun weerkerende vraag om een recensie, voor een recensie bij Zoover, voor brieven schrijven naar wie-weet-ik-al. Zeker is wel dat hun regel niet correct, zelfs niet wettelijk, staat aangegeven. Hij stond er enkel in het Engels maar in geen van de drie landstalen.

Na het avondeten hebben we ingepakt en zijn vertrokken. Dat vonden we logisch. De volgende ochtend zouden we enkel opgestaan zijn om uit te checken en een laatste keer te gaan zwemmen. Wat we daarna zouden doen wisten we nog niet, met het oog op de aangekondigde klimaatstaking en wij die over de Brusselse Ring moesten. Dat vroegere vertrek was ook daarvoor een oplossing.

We hebben dus geen foto van die tekst. Wie gaat nu zwemmen met zijn smartphone …


Foto van Luc

Previous

Dagen aan de kust

Next

De overschot

8 Comments

  1. Vreselijk. Ik zou het ook aftrappen…

    • Ergens ongehoord aangezien dat ten tijde van de boeking niet zo was. Een mens voor voldongen feiten stellen, noem ik dat.

      Het was de beslissing van de “Manager van de Housekeeping”. Zo legden ze dat uit.

      Hopelijk beginnen ze daar in Mol ook niet mee.

      Ik veronderstel dat die op poetsen wil besparen en dat zie je er dan ook aan.

  2. Ik zou het ook aftrappen. Hygienisch is het in ieder geval niet

    • Absoluut niet. Volgens mij wordt er bespaard op poetsen. Maar dat gaan ze niet ten koste van mijn -propere- voeten doen.

  3. Wat een raar gedoe, groot gelijk dat jullie vertrokken, schone voeten zijn belangrijk, punt. Zeker een nieuwe manager?
    Deze draaistangen zijn trouwens ook niet vriendelijk in gebruik, ik had er een hekel aan.

    • Ik ga ervan uit dat het een nieuwe manager is die denkt dat hij het warm water heeft uitgevonden, maar ik hoop dat hij snel tegen de lamp loopt bij de jaarlijks inspectie.

      Van mij moeten ze niet bang zijn, ik zal ze niet aangeven. Ik heb mijn voeten al in veiligheid gebracht. Ze zullen daar de kans niet meer krijgen me te behandelen als een overjaarse kleuter.

      In Mol weigeren die draaistangen nogal dikwijls dienst maar dan zit je er nog niet tussen. Er is meestal een medewerker in de buurt en het is er echt wel proper. Daar is zo goed als altijd iemand die gangen aan het poetsen terwijl we in Oostduinkerke op vier dagen tijd maar twee keer iemand van de poetsdienst zagen (rondlopen, niet poetsen) al was die tweede er ene te veel.

      We vonden die midweken altijd een prima combinatie van wandelen en zwemmen. Hopelijk blijft dat in de toekomst (bij de andere parken) zo.

  4. elsje

    huisreglementen en de uitleg ervan. Kan ik zo moe van worden doe je dan met of zonder schoenen en de voeten

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: