Paardentaal

Paardentaal

Met mijn handen vol met de eetbakken voor de paarden kom ik buiten en schrik. Het majestatische zwarte paard staat me op te wachten met haar hoofd over de poort.

En ik lach … luidop.

Het paard ook.

Ik vertel Zoneke over de zwarte schoonheid die met mij mee lachte. Die haalt me uit mijn droom en lacht: “Maar neen, moeder, dat wil zeggen: ‘kan het niet wat rapper, ik heb honger'”.

Tja, zo’n hoogheid is ze wel.

13 comments on “Paardentaal”

    1. Dieren kunnen je echt wel duidelijk maken wat ze willen, maar dat ze begon te hinniken toen ik lachte, vond ik eerder teken van gedeeld plezier. 😉

      Dank je, ik zal het haar zeggen. Misschien kan ze ook glimlachen.

    1. Karboenkel (zwarte kater – lang geleden) maakte vroeger een kraaiengeluid als ik begon te niezen, maar niet voor zijn eten.

    1. De katten begreep ik, de honden vroeger ook. Paarden zijn niet zo heel verschillend al zijn ze -volgens mij dan toch- niet zo snel aanhankelijk.

      Het is nu de tweede keer dat we van paardenwacht zijn en het begint zo wat los te komen. Al zetten ze voorlopig nog de eerste stap niet, ze komen dicht genoeg zodat ze kunnen doen alsof het van mij uitgaat.

      Ze zijn alleen wat groot om op schoot te nemen. 😉

  1. Ha, een mooie droom is nooit weg. 🙂 Goede foto erbij.
    Een vertrouwd dier kan echt wel zijn blijdschap kenbaar maken. Iedere eigenaar weet dat.

    1. Ik denk dat het wel van pret was. De andere dagen deed ze het niet meer. Ik trouwens ook niet.

      Maar ze wacht me wel steeds op als ik met de eetbak aankom.

Wat denkte daarvan?