Na bijna de helft van mei uithuizig te zijn was het hier vanachter op het koerke een echte jungle.
Luc zou dat eens direct gaan aanpakken. Hij vulde de sproeier en wilde aan de slag.
De sproeier was kapot.
Luc wou die nog een tweede kans geven, want blijkbaar had die nog al eens kuren gehad. Maar deze keer blijkt het een definitief einde.
We zullen een andere moeten gaan kopen.
Misschien niet. Misschien verdroogt het onkruid gewoon van de hitte en kunnen we het gewoon bij elkaar gritselen.
Dat is het voordeel van de klimaatsverandering. Alles wordt uiteindelijk woestijn. 🙂
Maar het komt wel uit tussen kasseistenen. Woestijn? Dan creëer ik wel een fata morgana.
Geduld.
Na de hitte waait het vanzelf weg. 🤣
Dat kan het niet. Het staat tussen 3,5 muren en een poort.
Bladzuiger?
Neen, in de GFT-container.
Onkruid vergaat niet en dat is meestal zo in de tuin.
De rest moet je wel gieten of het gaat kapot. De rabarber staat er momenteel ook een beetje triestig van te kijken.
Een deel van de rabarber is hier dit jaar niet beginnen groeien. Geen idee hoe dat komt.
Die van ons dus ook niet. Hij is zielig met zijn twee stengels. 😲😱
Ja dat onkruid doorstaat alle droogte en hitte, zelfs in een woestijn popt zo hier en daar een bloemetje op.
Maar de tuinbloemekes moet je gieten. 😲🫤