Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Kiezen tussen slecht en ook niet goed

Weet je waar ik -en Luc ook- een meer dan gloeiende hekel aan hebben? Aan van die situaties waarin je, welke oplossing je ook kiest, toch de verliezer bent omdat er geen juiste oplossing blijkt te zijn of dat je die niet kent.

Laat ons nu toch -twee weken terug- op één week tijd twee zulke situaties hebben meegemaakt.

Eerst gaan we die band oppompen, weet je nog?

Er staan twee mannen aan het tankstation. Wat staan die twee mannen daar te doen in het avondlijk donker? Ze staan. Ze kijken naar onze aankomende auto. Ze staren.

Luc blaast lucht in de band en ineens staat die ene man daar te glimlachen met een paar briefkes van 20€ in zijn handen en hij vraagt of wij niet voor hem willen tanken, hij zal ons betalen.

Zoals we zo vaak in de krant lezen mag je dat nooit doen als je dat meemaakt op de autosnelweg in Frankrijk. Maar we waren, gewoon bij ons, in Landen.

Luc wimpelt dat af. Daarna voelden we ons echt hettefretters. Hadden we het wel gedaan en het ging fout zouden we ons ultra stom hebben gevoeld.

Wat moet je doen om juist te doen en om je daarna niet opgelaten te voelen?




De tweede situatie was iets heel anders. We komen ergens buiten. Van de auto die naast ons staat geparkeerd, staat de achterdeur open. De gsm ligt vooraan op te laden. Ik ga het binnen even melden. Ze gaan het doorgeven, maar als ik me aan de deur omdraai staan ze achter die balie nog steeds verder te lameren.

Op de parking loopt een medewerker rond. Luc wijst de openstaande deur. Ze gaan het binnen doorgeven. Maar wat dat gaat geven had ik pas nog gezien. Misschien kunnen we die deur dichtduwen, opper ik. “Neen” zegt Luc “als dan een alarm afgaat …” “Ach ja” zegt de medewerker “duw die maar dicht” en loopt verder.

“Neen” zegt Luc tegen mij “dat doen we niet” en hij begint rond onze auto te lopen om in te stappen. Ik twijfel, trek mijn hand in mijn mouw -vingerafdrukken, snap je- en geef die deur een optater. Ik doe echt niet alles wat Luc zegt. Hij trouwens ook niet als ik iets zeg.

“Wat als die zijn sleutel daar nu nog opzit?” vraagt Luc. “Dat is dan zijn probleem” zeg ik, stap in en trek mijn autodeur ook dicht en foeter in mezelf dat ik/wij er toch niet alleen maar zijn om anderen uit de brand te helpen en even later foeteren we samen dat het ons toch altijd moet overkomen.

Previous

De ene wandeling is de andere niet

Next

Obstakels en struikelblokken

13 Comments

  1. Er zijn situaties waarin je niet goed kúnt doen. Het probleem is het geweten, die innerlijke instantie die almaar tegen je loopt te zeuren: had je niet beter dit, was het niet beter geweest dat… De oplossing: gewetenloosheid. Maar ja, kom er maar eens van af.

    • ms

      En daar maken oplichters gretig gebruik van, al mag ik niet zeggen dat één van bovenstaande onbekenden een oplichter was.

  2. Soms weet je inderdaad niet wat je moet doen. Ik denk dat jullie in beide situaties juist gehandeld hebben.

  3. elsjeveth

    Je doet je best, maar soms zijn er van die situaties.

    • ms

      De laatste tijd zijn er te veel van die situaties. Meer situatiescheppers? Of grijze haren een geschikter slachtoffer?

  4. Deze dilemma’s snap ik: wat te doen.
    Hoe meer politieromans je leest, of nare berichten in kranten, hoe moeilijker de beslissing wordt: wat te doen… 🤔

    • ms

      Zeker dat het al een paar jaar, zo rond de vakantieperiode, in de kranten staat, dat je niet mag tanken voor een ander omdat het om vals geld of ongedekte cheques gaat.

      Worden ze driester? Of waren ze écht in nood?

  5. Die deur had ik ook dichtgesmeten, dat van dat tanken geeft me kriebels

    • ms

      Van dat van dat tanken kreeg ik achteraf kriebels maar ik vroeg me toch af: “Wat als ze echt op de sukkel waren?”

  6. Lastig is dat… zeker als achteraf blijkt dat je dan toch het verkeerde hebt gedaan. Ik nam ooit een familie in mijn auto. Man, vrouw en twee kleuters. Ze stonden ‘zogezegd’ in panne, uitgeschud langs de weg en hadden niks bij hen, zelfs geen jassen. Het vroor! Ik maak een lang verhaal kort: ze gingen mij vergoeden, belonen… want ik voerde hen door de sneeuw over gladde wegen 35 kilometer verder. Ik gaf hen zelfs wat geld. Nooit meer iets van gehoord of gezien. Ik voel me nog steeds zwaar bedonderd. En mijn echtgenoot heel boos omdat hij denkt dat ze mij wel iets hadden kunnen aandoen.

    • ms

      Wij gaan bij geen van de voorvallen weten of we het juiste deden of niet.

      Maar ze zijn dus inderdaad nogal uitgekookt en dan heb je de keuze: meelevend zijn zoals ons werd geleerd of je schouders ophalen en denken: “trekt uwe plan” zoals men ons nu leert.

Wat denkte daarvan?

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: