Door luiheid gedreven en verplichte ophokken, deden we dit jaar niet aan jaarlingen. Wat stond mocht zijn gang gaan. Enkel een paar kruiden heb ik in hangbakken geplant zodat ik er af en toe mijn neus eens kan doorhalen en me op vakantie wanen.
Toch zijn er soms verrassingen.
Zo was er het lichte gevoel van onbehagen toen ik zag dat de vogeltjes de helft van ons rotstuintje hadden omgespit en vroeg aan Luc wat hem had bezield om het voederhuis er zo goed als boven te hangen.
De uitleg was logisch, de reden griezelig. We zouden er een andere oplossing moeten voor vinden. Let vooral op het woord “zouden” en je weet al hoe laat het hier ten huize is.
Maar … Zo stond ik een paar dagen terug naar buiten te kijken en viel me àl dat wit op in de goeie helft van het rotstuintje. “Wat is dat met de Edelweissjes? riep ik uit.
Het de niet de Edelweiss die overdadig bloemt, het is één van de andere … ik ken de naam niet meer, die hun identiteitskaart zit er niet meer bij.
Toch erg mooi bijverschijnsel.
Iets waar je blij van wordt.
Heel mooie bloemetjes!
Straks toch eens kijken of het kaartje niet ergens ondergegraven werd door de gevleugelde aannemers.
Dat ziet er als een mooie verrassing uit!
Die hebben blijkbaar geen regen nodig.
Het betreft dus Sagina Subulata, blijkbaar ook gekend als “Vetmuur”.
Nu zie ik het, ik heb het nota bene zelf…. ☺
Vorig jaar hebben die helemaal niet zo veel bloemetjes gehad.
Misschien ga ik straks andere plantjes halen om de twee vernielde te vervangen.
En dan moet/kan Luc het vogelvoederhuisje terug verplaatsen.
Geen lockdown wat de natuur betreft. Die is zijn gang gegaan en heeft voor een mooie witte bloemenweelde gezorgd
Die heeft dat helemaal niet aan haar hart laten komen. Die is uitbundig.
De natuur gaat in onze tuin ook zijn gang. Zo komen de katten langs uit de buurt en leeft er sedert kort een egen in de struiken. De bloemen groeien in alle maten en richtingen zonder dat we die een handje helpen.
Een egel! Dat is tof. Teken van een gezonde tuin.